SZALEŃSTWO KONTROLOWANE

W programie każdego ambitnego turysty odwiedzającego duże europejskie miasto jest „wyprawa do dzielnicy alternatywnej”. Przedsięwzięcie to ma na celu dodanie wycieczce nutki szaleństwa i spontaniczności. Okazuje się, że nawet dobrze sytuowane, spokojne rodzinki pragną zachwycić się chaotycznym życiem ulicy, popodglądać mieszkańców, których raczej nie zdarzyłoby się im spotkać w swojej grzecznej, wypucowanej okolicy. Spacerując po nowojorskim Brooklynie, berlińskim Kreuzbergu, czy warszawskiej Pradze, fotografują zapuszczone kamienice i wąskie uliczki, na których ku swej uciesze nie natykają się na kolejny moloch H&M, a na małe sklepiki z lokalnymi produktami dla lokalnych nabywców. Analogiczne motywacje kierują ludźmi, którzy marzą o przeprowadzce do „fajnej dzielnicy”. Nie chcą mieszkać z podobnymi do siebie ustabilizowanymi mieszczanami. Pragną uczestniczyć w „alternatywnej rzeczywistości”, która wydaje im się ciekawsza, atrakcyjniejsza. Za realizację tego pragnienia są w stanie odpowiednio zapłacić. W ten sposób ściągają na swoją wymarzoną okolicę nieodwracalne zmiany, mniej „fajne” dla lokalnych mieszkańców, którzy mieli być barwną dekoracją w życiu entuzjastycznych nowych lokatorów. Jak pokazuje historia „alternatywnych dzielnic” zachodnich, w pewnym momencie chętnych do podziwiania „lokalnego kolorytu” zaczyna być tak dużo, że znika miejsce dla tych, którzy pierwotnie stanowili o atrakcyjności okolicy.

Części miasta cieszące się taką wyjątkową popularnością to zazwyczaj byłe dzielnice robotnicze, położone w centralnej części miasta. Do zapomnianych i bezwartościowych budynków wprowadzają się ludzie nie mający raczej wiele wspólnego z pieniędzmi i karierą: artyści, środowiska kontrkulturowe, społeczni i polityczni kontestatorzy. W dzielnicy „wykluczonych”, prócz tego że tanio, wspólnotowo i bez policji (bo kogo interesuje bezpieczeństwo biedaków?), zaczyna kwitnąć odważna sztuka i polityka. Choć na tym etapie krajobraz dzielnicy poważniej się nie zmienia, a lokalni mieszkańcy – być może poza ewentualną konfuzją – skutków nowych migracji specjalnie nie odczuwają, przemiany te zwiastują przyszłe komplikacje. Wiadomo, że jedną ze sprytniejszych, a zarazem skuteczniejszych strategii kapitalistycznych jest tłumienie buntu przez jego utowarowienie. Bunt jest ładny, modny i generalnie sexy. Na tym można nieźle zarobić, a i przy okazji unieszkodliwić tych, którym nie podoba się obowiązujący system.

NUDNA DZIELNICA NUDNYCH LUDZI

Do dzielnic zdobywających sobie powoli sławę „fajnych” i „alternatywnych” sprowadzają się stopniowo studenci, intelektualiści, osoby dobrze wykształcone – ludzie bądź z przyzwoitą sytuacją materialną, bądź z takiej sytuacji perspektywą. Pieniądze do wydania w kieszeniach nowych lokatorów muszą – zgodnie z obowiązującą „logiką rynku” – pociągać za sobą pojawienie się kreatywnych przedsiębiorców, którzy te pieniądze chętnie zagospodarują. Powstają „przemiłe” (ale jakie drogie!) kawiarenki, otwierane są awangardowe (choć dla mniej „awangardowych” mieszkańców – niedostępne) kluby. Czynsze idą w górę, biedniejsi mieszkańcy lądują na bruku. Nie szkodzi – pojawia się więcej przestrzeni dla coraz bogatszych zainteresowanych. Aby sprostać im oczekiwaniom (już mało mającym do czynienia z „alternatywnym życiem”), budynki są restaurowane, odnawiane, upiększane. Obok kawiarenek zaczynają pojawiać się jeszcze droższe sklepy: z wygodnymi ubraniami, ekologiczną żywnością.

Wieloletni mieszkańcy dzielnicy są w ten sposób eksmitowani: bezpośrednio – przez zaporowe ceny czynszów i usług, pośrednio – przez nowobogacką, snobistyczną estetykę życia. Ulica przestaje być spontanicznym miejscem spotkań, przestrzenią artystycznej i politycznej ekspresji. Priorytetem stają się mieszczańskie fetysze czystości – sterylności i przesadnej kontroli wynikającej z histerycznego strachu przed utratą prywatnego mienia. W „wyglansowanej” dzielnicy nie ma już miejsca na sztukę uliczną, graffiti na murach i budynkach. Pierwotnie stanowiły one atrakcję cieszącą oko odwiedzających. Sympatia grzecznych, dobrze sytuowanych odbiorców okazuje się jednak zgubna dla ulicznej twórczości. Zafascynowani nią nowi lokatorzy nieświadomie przynoszą wraz ze swoją przeprowadzką także swoje potrzeby i przyzwyczajenia estetyczne. Ulice są coraz czystsze, budynki odmalowywane, a graffiti sklasyfikowane zostaje jako wandalizm zakłócający porządek. Nowi mieszkańcy ze zmian się cieszą, a władze jeszcze bardziej: czy można wyobrazić sobie wygodniejszą metodę na bezkonfliktowe usunięcie z głównego deptaka napisu: „MIASTO NIE JEST NA SPRZEDAŻ”?

Nowi lokatorzy wnoszą ze sobą także nowoczesny styl życia: „life style” nastawionego na konsumpcję indywidualisty. Model ten, wykreowany przez współczesny kapitalizm, nietrudno zdemaskować jako kolejną strategię władzy. Skrajna indywidualizacja skutecznie uniemożliwia masowy sprzeciw. Poza tym: człowiek pogrążony we własnej alienacji i samotności raczej nie znajdzie czasu ani energii na samodzielne kształtowanie swojego otoczenia. Jednym słowem: czym słabsza wspólnota, tym silniejsza kontrola polityczno-ekonomicznych macek nad jednostkami. Z nowymi, indywidualistycznie nastawionymi mieszkańcami, rozpadowi ulec muszą stopniowo sąsiedzka wspólnota i zażyłe relacje między pochodzącymi z różnych środowisk współlokatorami.

W efekcie dzielnica przestaje być atrakcyjna już nawet dla nowych lokatorów. Zaczyna coraz bardziej przypominać nudne i drogie miejsca, z których zechcieli się jakiś czas temu wyprowadzić. Miejska przestrzeń przestaje się podobać, staje się zbyt oczywistym wyrazem nowobogackich gustów i potrzeb. A przeglądanie się w krzywym zwierciadle jest dla dobrze usytuowanych lokatorów raczej średnio zabawne.

CO SŁYCHAĆ NA BERLIŃSKIM KREUZBERGU

Berlińska dzielnica Kreuzberg jest sztandarowym przykładem opisanych wyżej procesów. Ponad 30% ludności Kreuzbergu to imigranci: głównie z Turcji, ale także Włoch, Polski, Rosji, byłej Jugosławii. Kreuzberg to tradycyjnie dzielnica robotnicza, dziś zamieszkiwana głównie przez niższą klasę średnią i bezrobotnych. Od lat siedemdziesiątych stopniowo zajmowane były na Kreuzbergu opuszczone, zapomniane przez miasto i właścicieli budynki. Zasiedlały je grupy potrzebujące przestrzeni mieszkalnej, wywodzące się z niższych warstw społecznych. Ceny mieszkań i usług, dopasowane do zarobków mieszkańców, do niedawna były najniższe w Berlinie. Dzielnica słynie z alternatywnej sceny artystycznej i radykalnej polityki. Choć granicząca ze ścisłym centrum, do tej pory skutecznie opierała się prywatyzacji i drożyźnie. Z jednej strony silne tradycje masowego, lewicowego protestu, inicjatywa i sieć anarchistycznych squatów, z drugiej strony – duża część budynków pozostawała przez długi czas w rękach spółdzielni mieszkaniowych, chroniących obywateli przed nadchodzącą falą drożyzny.

Dziś oba punkty oparcia są systematycznie unieszkodliwiane. Ogromna większość kamienic znalazła się w prywatnych rękach, często zagranicznych inwestorów. Odgórnie zaplanowane renowacje stały się powszechną zmorą lokatorów, którzy najpierw zmuszani są do mieszkania na „placu budowy”, a potem dostają rachunek za dokonane upiększenia w postaci podwyżki czynszów. W ostatnim czasie opłaty za mieszkania, w przeciwieństwie do zarobków, wzrosły błyskawicznie. Obecnie mieszkańcy Kreuzbergu wydają na czynsz średnio 40-50% swoich dochodów (podczas gdy w Monachium nie więcej niż 20-29%).

Umowy z mieszkańcami do niedawna licznych alternatywnych projektów mieszkaniowych są zrywane z byle powodu, jak drzwi na klatce schodowej 1 (rozwiązanie to było konieczne dla realizacji koncepcji domu: połączenie publicznej dostępności i organizacji wydarzeń społeczno-kulturalnych na dolnych piętrach, powierzchnia mieszkalna na wyższych). Squaty i polityczne „Hausprojekte” są systematycznie zastraszane i przeszukiwane przez policję, a mieszkańcy nie raz padają ofiarą policyjnych pałek. To ostatni przypadek ewakuowanego przez nieskromne siły porządkowe (włącznie z helikopterem) projektu Brunnenstrasse 183 oraz bardzo prawdopodobny scenariusz dla takich miejsc jak queerowo-anarchistyczne Liebig 34, czy Rigaer 94.

Do tego dochodzi prywatyzacja przestrzeni publicznej. Projekt Mediaspree – realizowana od lat dziewięćdziesiątych największa berlińska inwestycja, ma na celu zagospodarowanie całego nadrzecznego terenu wzdłuż Szprewy pod ogromne, nowoczesne budynki komunikacyjnych gigantów (między innymi O2, MTV, BASF, Universal Music, Toyota). Budowa nadrzecznych biurowców zagraża ważnym i symbolicznym inicjatywom, takim jak kultowy, reaggowy klub Yaam, czy queerowy Wagenplatz Schwarzer Kanal, organizujący masę wydarzeń kulturalnych i stanowiący schronienie przed wszelkimi formami dyskryminacji. Realizacja Mediaspree wymagała ponadto zniszczenia części East-Side-Gallery, najdłuższego istniejącego kawałka muru berlińskiego, w całości pokrytego graffiti. Budowa kompleksu została po części sfinansowana z publicznych środków: to przecież „projekt społecznego użytku”. Obywatelom wystawiono też rachunek za budowę całej infrastruktury koniecznej dla działania Mediaspree (ulice, mosty, oświetlenie). Publicznej przestrzeni zielonej wzdłuż Szprewy powoli można szukać ze świeczką.

Kolejnym sztandarowym przykładem obecnej transformacji Berlina są plany zagospodarowania zamkniętego w październiku 2008, położonego na południe od Kreuzbergu lotniska Tempelhof. Mimo masowego sprzeciwu mieszkańców2 oraz alternatywnych projektów zagospodarowania Tempelhof jako przestrzeni publicznej, teren został sprzedany prywatnym firmom. Te zbudują na terenie gigantyczne, grodzone osiedle luksusowych apartamentów Columbia-Quartier. Na 10,6 hektarach przestrzeni powstanie 1500 „innowacyjnych, ekologicznych apartamentów”. Na sąsiadującym na wschodzie z Tempelhof 8,5 hektarach Schillerkiez zbudowane zostanie dalszych 1200 luksusowych mieszkań. W południowej części miasta, na granicy ubogich dzielnic Tempelhof, Neuköln i Kreuzberg powstanie ogromna przestrzeń dla bogaczy, chroniona płotem i kamerami przed obecnością pozostałych mieszkańców dzielnic.

AKUMULACJA – EWAKUACJA

W tekstach odnoszących się do realiów niemieckich, czy brytyjskich traktuje się najczęściej o „pionierach” (osobach które jako pierwsze zasiedlają pustostany i zniszczone budynki, zmieniając dzielnicę twórczą działalnością) oraz „gentryfikatorach”, będących konsumentami artystycznej i społecznej działalności tych pierwszych. Ich „wkładem” w okolicę są już głównie pieniądze. Trudno jednak wtłoczyć w wąskie socjologiczne kategorie przykładowo studentów, którzy – być może pierwotnie idealistyczni i bez specjalnych środków do życia, stają się z czasem nobliwymi pracownikami TVP, czy Gazety Wyborczej. Trudno też, aby przez „artystę” automatycznie rozumieć osobę krytyczną społecznie, która zastanawia się nad szerszym kontekstem otwarcia drogiej galerii na warszawskiej Pradze. Jednocześnie, pozostanie na poziomie analizy miejskiej fluktuacji warstw społecznych nie nasuwa jeszcze żadnej konstruktywnej odpowiedzi na pytanie, jak poradzić sobie ze zjawiskiem zwanym gentryfikacją3.

Urbanizacja i transformacja struktury miejskiej jest wyrazem przemiany kapitalizmu i wynika z logiki systemu. Kapitał dąży do wiecznego pomnażania i akumulacji, stosując coraz to nowsze i bardziej kreatywne strategie. Każda faza kapitalizmu niesie ze sobą określone wyobrażenie miasta, w których system produkcji mógłby się idealnie realizować. Począwszy od ciasnego miasta przemysłowego, oferującego małe, brudne klitki robotnicze, miasto przejęło z czasem funkcję manifestacji klasowej władzy, a przy okazji imperialnej potęgi. Slumsy wypierane były stopniowo przez zastępy szerokich ulic zastawionych kamienicami. Ideałem miasta nowoczesnego stała się przestrzeń funkcjonalnie podzielona, w której klasa średnia znajduje dla siebie przytulny kącik na przedmieściach, robotnicy mniej przytulny kącik na blokowiskach, zaś centrum to miejsce poszkodowanych społecznie nieudaczników. To, w jakim kierunku zmieniają się współcześnie zachodnie miasta, związane jest stricte z neoliberalnym stadium kapitalizmu gruntownie przekształcającym społeczeństwa. Śródmieście zajmują nie masy robotnicze, a ludzie parający się szeroko pojętym handlem i usługami. „Od lat siedemdziesiątych rozpoczyna się ruch wsteczny w kierunku centrum, związany z nowym stylem życia opartym na dziale usług.”4 Centrum staje się przede wszystkim miejscem handlu i konsumpcji, a zarazem przestrzenną manifestacją społecznego uprzywilejowania. Obok siedzib koncernów, instytucji politycznych i luksusowych sklepów centralna część miasta oferować ma mieszkania dla społecznych elit.

Kluczowym elementem systemu neoliberalnego jest zarazem nowa forma globalnej organizacji pracy. Coraz ważniejszą rolę w produkcji bogactwa odgrywa międzynarodowy rynek finansowy. Miasta muszą konkurować o światowych inwestorów, a przestrzeń miejska jest świadomie kształtowana tak, aby obiecywała pewny zysk.

GDZIE W TYM WSZYSTKIM ROLA PAŃSTWA

Integralnym elementem neoliberalnego systemu kształtującego przestrzeń miejską jest polityka państwa. Akceptując kapitalizm jako taki, trudno oczekiwać radykalnych państwowych instrumentów hamujących procesy urynkawiania przestrzeni miejskiej. Gentryfikacja jest polityką państwową (tyle tylko że zamaskowaną pod pojęciem „rewitalizacji”), a postępujące procesy podwyższania rynkowej wartości centralnie położonych dzielnic przedstawiane są z dumą jako oficjalne sukcesy. „Urzędnicy, politycy i inni od lat próbują sprzedać Pragę jako dzielnicę, która zmienia się, w którą warto inwestować. Obraz rewitalizacji w dokumentach promujących ten pomysł brzmi nieźle: tu będziemy otwierać więcej miejsc kultury, będą inwestycje, będzie więcej miejsc pracy, będziemy remontować kamienice. A kto nie chce, aby jego stara, rozpadająca się kamienica nareszcie została wyremontowana? (…) Ale podstawą muszą być przystępne ceny lokali. Bez tego wielu mieszkańców Pragi nie będzie tu mogło zostać. Tworzy się błędne koło: im więcej atrakcji będzie na Pradze, tym więcej ludzie będą mogli zarobić na spekulacji nieruchomościami, na wynajmie mieszkań itd. Ceny pójdą w górę.”5 Warunki mieszkalne się polepszą, ale to nie obecni mieszkańcy są tych zmian adresatem. Ludzie biedni, starsi, bezrobotni, słabo wykształceni stają się przeszkodą na drodze do rentowności i atrakcyjności dzielnicy.

Elementem polityki państwa musi być przystosowywanie się do nowych form zarządzania. Oznacza to masowe prywatyzowanie dóbr publicznych: budynków i spółdzielni mieszkaniowych, transportu, wody, prądu, bezpieczeństwa, edukacji, opieki… Tym samym to do zagranicznych koncernów zaczyna należeć regulowanie wysokości czynszów, decyzje o zagospodarowaniu budynków i wynajmie mieszkań. Prawo chroni właściciela, co pozbawia obywateli udziału w kształtowaniu ich najbliższego otoczenia. Dwa filary kapitalistycznego państwa: świętość prawa i prywatnej własności, stają się batem na gorzej usytuowanych społecznie i ekonomicznie, odbierając im możliwość samostanowienia.

PRAWO DO MIASTA – JAK JE EGZEKWOWAĆ?

Wydaje się, że jakiekolwiek konstruktywne stanowisko w sprawie intratnej dla inwestorów rewitalizacji dzielnic mieszkalnych musi wykroczyć poza paradygmat obecnej polityki państwa socjaldemokratycznego, funkcjonującego w symbiozie z globalnym neoliberalizmem. Wymaga refleksji nad konsekwencjami systemu opartego na logice akumulacji kapitału, asekurowanej przez system prawny. „Gentryfikacja jest możliwa tylko w społeczeństwach, w których zaspokajanie potrzeb mieszkańców i ich udział w podziale dóbr i usług regulowane są przez rynek i mechanizmy konkurencji. W ten sposób elementarna potrzeba mieszkaniowa, związana ze społecznymi relacjami i strukturą miejską, natyka się na logikę finansowego zysku.”6 Sztandarowym hasłem ruchu sprzeciwu wobec procesów gentryfikacji na berlińskim Kreuzbergu, czy w St. Pauli w Hamburgu stał się w związku z tym postulat „prawa do miasta”. Odgórnemu przekształcaniu miasta pod dyktando kapitalistycznych potrzeb przeciwstawia się demokratyczną kontrolę nad sposobem produkcji i nad dystrybucją zysku czerpanego z przestrzeni miejskiej. Logiczną taktyką wydaje się zarazem minimalizacja zysku (wartości dodatkowej) jako takiego, jednym słowem: antykonsumpcjonizm. Czym większy popyt na drogie kawiarnie i sklepy, tym więcej ich powstaje.

Wyegzekwowanie prawa do miasta może się powieść jedynie pod warunkiem samoorganizacji i kolektywnego sprzeciwu mieszkańców. Oznacza to świadome przeciwdziałanie tendencjom indywidualizującym i alienacyjnym, zdiagnozowanym wyżej jako ukryta strategia władzy. Pierwszym celem procesów gentryfikacyjnych będą zawsze lewicowe projekty mieszkaniowe, próbujące wypracowywać alternatywną formę kolektywnego życia i działania. Przykładem są trudności, jakie stwarza się projektom we Wrocławiu, Poznaniu, czy Warszawie. Domaganie się demokratycznego kształtowania przestrzeni miejskiej, bojkot konsumpcji i kultu pieniądza, nienadzorowana działalność polityczna, czyli to wszystko, o co chodzi w lewicowych projektach mieszkaniowych, nie może być na rękę polityczno – ekonomicznym elitom. Zachodzi więc mało zaskakująca prawidłowość, że to właśnie pierwotnie bezwartościowe budynki, zagospodarowane pod przestrzenie mieszkalne i zaangażowane społecznie projekty, jako pierwsze okazują się znajdować na obszarze intratnej przebudowy. Za jednym zamachem inwestorzy zarabiają, a polityczne elity neutralizują zbyt ciętego przeciwnika. Dlatego też walka o to, aby alternatywne projekty społeczno – mieszkaniowe nie zniknęły z mapy miasta, leży we wspólnym interesie mieszkańców. W miastach niemieckich walka przeciw gentryfikacji, przybierająca formy demonstracji, społecznych zamieszek, wywierania nacisku na władze miasta, czy squatingu – toczą się od wielu lat. W ten sposób oddolne inicjatywy blokują (lub przynajmniej – manifestując swoje interesy – próbują blokować) samowolę „uatrakcyjniania” dzielnic pod dyktando inwestorów. Póki co, polskie miasta zaliczają powtórkę z rozrywki na Zachodzie, tyle tylko że w przyspieszonym i pod wieloma względami bardziej ekstremalnym wariancie. Można odnieść wrażenie, że tempo i intensywność, z jakimi Polska włączyła się w wolny obieg światowego kapitału, nie pozostawił ani chwili na dynamiczny, oddolny rozwój przestrzeni miejskiej – spontaniczne zagospodarowywanie pustostanów, rozwój inicjatyw społecznych sprzeciwiających się prawu rynkowej opłacalności. Wygrywamy za to światowe konkursy na największe supermarkety i centra handlowe, a grodzone, strzeżone osiedla dla klasy średniej stały się rzadko poddawaną pod rozwagę normą. Najwyższy czas, aby i w Polsce mieszkańcy dopomnieli się o swoje „prawo do miasta”. Czas na refleksję, kto steruje procesami przemiany przestrzeni miejskiej i kto czerpie z nich zysk. „Lefebvre miał rację sądząc, że rewolucja będzie albo w pełnym znaczeniu tego słowa miejska, albo nie zdarzy się w ogóle.”7 – podsumowuje swój manifest „Prawo do miasta” David Harvey.

[1] Przypadek projektu Liebig 14.
[2] Inicjatywy ..Tempelhof dla wszystkich” (www. tfa.blogsport), „Zagospodarowanie Tcmpelhof” (www.nachnutzung-thf.de) i „Czy zesquatowałeś już kiedyś lotnisko” (tempelhof.blogsport. de) – inicjator demonstracji, która 20 czerwca 2009 r. podjęła stłumioną przez policję próbę symbolicznego zajęcia lotniska.
[3] Termin gentryfikacja pochodzi od angielskiego gentry (szlachta). Oznacza proces dążący do nobilitacji miejsca, nadania mu wysokiego statusu, a tym samym podwyższenia jego rynkowej wartości. W praktyce jest to adaptacja starych śródmieść przez nowo powstałą klasę średnią. Naturalnym elementem procesu jest wypieranie mieszkańców gorzej usytuowanych społecznie i ekonomicznie.
[4] A. Holm. ..Die Vergesellschaftung der Stadt” na portalu inicjatywy „Wir bleiben alle”: wba.blogsport.de.
[5] “Rewitalizacja czy gentryfikacja?”, Wolna Praga, nr 6. marzec 2009.

Bibliografia:
Wir bleiben alle!: wba.blogsport.de.
A. Holm. Die Vergesellscha ftung der Stadt, wba.blogsport.de.
D. Harvey, „Prawo do miasta”, Le Monde diplomatique edycja polska, kwiecień 2009.
Mieter Echo. Zeitung der Berliner Mietergemeinsehaft E.V.; nr. 336, październik 2009 i nr. 337, grudzień 2009.
Nie chcę się wyprowadzać – czekam na strajk czynszowy, www.lokatorzy.pl

Źródło:
„Le Monde diplomatique – edycja polska” Nr 3 (49), Marzec 2010
Asia Kubiakowska

Wpis: Rynkowy urok biedy nie do odparcia, czyli gentryfikacja po Berlińsku i Warszawsku pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Uwaga!
Film otwierasz na własne ryzyko. Nie odpowiadam za zrycie bani.

Biorąc pod uwagę, że na Państwa domenie została umieszczona bez naszej zgody piosenka nagrana przez naszych pracowników 4 lata temu na wewnętrzne spotkanie integracyjne, przeznaczona wyłącznie do użytku wewnętrznego naszej Spółki (nie stanowiąca reklamy zewnętrznej) wzywamy do natychmiastowego usunięcia materiału i podjęcia wszelkich kroków, tak aby w sieci nie widniały treści naruszające prawo do ochrony wizerunku naszych pracowników.

Rozpowszechnianie wyżej wymienionej piosenki, stanowiącej materiał wewnętrzny Spółki narusza wizerunek naszych pracowników. Zgodnie z art.81 ust 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. Tym samym naruszone zostały dobra osobiste naszych pracowników podlegające ochronie prawnej przewidzianej m.in. przez art. 23 i 24 kodeksu cywilnego.

W związku z powyższym wnosimy jak na wstępie, tj do natychmiastowego usunięcia piosenki z sieci internetowej.

W razie niezastosowania się do niniejszego wezwania zastrzegamy możliwość podjęcia wszelkich możliwych kroków prawnych, nie wyłączając drogi sądowej.

Dorota Patejko
Dyrektor ds. Komunikacji

Update 2:
Jest także druga piosenka o Auchan, wykonana także zapewne przez pracowników tej sieci.

Wpis: 10+1, czyli korporacyjna Oda do radości pochodzi ze strony: Tomasso.pl

[kliknij, aby powiększyć]

Wpis: Ekspresja pękającej bańki mydlanej [foto] pochodzi ze strony: Tomasso.pl

„Wolny Wrocław” jak na prawdziwą prawicę przystało, posiadała wybijającego się lidera- „Prawdziwego Polaka” (przy megafonie), którego można było ujrzec z okazji homofobicznych wystąpień w szeregach Narodowego Odrodzenia Polski (NOP). Katolickie współczucie braci i sióstr – pozostało niezauważone. Po godzinie siłowania się z własną pokorą – ambicja protestu rozstała się z własną rzeczywistością.

Polecam do przeczytania:
- Dlaczego sprzeciwiamy się budowie elektrowni atomowej w Polsce
- Energia atomowa (Greenpeace)

Wpis: Atomowe uderzenie na wrocławskim Rynku pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Marsz wokół wrocławskiego Rynku wraz ze skandowaniem haseł (fot. Tomasso)

Demonstracja przyciągnęła ponad 200 osób, z różnych środowisk i organizacji społecznych, które wspólnie postanowiły wyrazić swoje poparcie dla emancypacji kobiet. Domagano się równego traktowania kobiet oraz mężczyzn oraz tolerancji niezależnie od płci, rasy, wyznania i orientacji seksualnej. Zachęcano również do odrzucenia stereotypowych ról płciowych w każdym z nas, by móc je dzielić – a nie (jak większość społeczeństwa niesłusznie zauważa) zamieniać.

Manifa przemaszerowała wokół wrocławskiego Rynku. Skandowano takie hasła jak „Prawa kobiet, prawami człowieka”, „Kobiety do Sejmu, Panowie do garów”, „Chcemy zdrowia, nie zdrowasiek”, „Chłopaki też płaczą”, „Nasze ciało, nasze życie”, czy „Nasza ekipa, nasza manifa”.

Widoczne były także kolorowe transparenty, z takimi hasłami jak „Jesteśmy silne – 8 Marca”, „Przedszkola zamiast F-16”, „Stop przemocy wobec kobiet”, „Głosowaliśmy na demokrację, nie na polityczną prostytucję”, „Demokracja bez kobiet to pół demokracji”, „Lesbijki nie są dyskryminowane, dopóki nie mówią kim są”, „Gdyby mężczyźni zachodzili w ciążę, aborcja byłaby sakramentem”, „W bólu rodzić nie będę”, „Piłeś – nie bij! Bijesz? – spadaj!”, Być matką – Mój wybór! Moje prawo!”, „Edukacja seksualna w szkołach szansą na: świadome macierzyństwo, zdrowe społeczeństwo, odpowiedzialne Państwo!”, „Co 20 kobieta jest lesbijką”, „Domagamy się wdrożenia równościowych dyrektyw unijnych”, „Moja dziewczyna chce mnie poślubić”. W czasie marszu rozdawano także kolorowe baloniki.

Demonstrację próbowało zakłócić środowisko prawicowo-konserwatywno-kościelne, które w liczbie około 15 osób, wykrzykiwało takie hasła jak, „Holocaust – Aborcja”, „Feministki, lesbijki i geje – cała Polska się z was śmieje”, czy „Precz z faszyzmem i feminizmem”. Rozdawali ulotki, w którym krytykowali aborcję jako zbrodnię przeciwko ludzkości porównując ją do działań Stalina, czy Hitlera. Ulotkę „Historia legalizacji aborcji w Europie i w Polsce” można pobrać stąd. [PDF]

Kościelna narodowa prawica przeciwko aborcji, gejom i lesbijkom. (fot. Karo)

Organizatorzy Manify poinformowali zgromadzonych uczestników marszu o dyskryminacji kobiet na wielu płaszczyznach życia społecznego. Głos zabrały przede wszystkim te kobiety, które aktywnie uczestniczą w organizacjach działaniach na rzecz kobiet.

Jak na pierwszą Manifę we Wrocławiu, wypadła ona bardzo dobrze. Demonstracja – jak na mierne warunki aktywności obywatelskiej – zgromadziła sporo uczestników. Zainteresowanie mediów także nie było mniejsze, co wpłynęło pozytywnie na głos protestujących w mediach głównego nurtu.

Na demonstracji było sporo mediów. (fot. Tomasso)

Więcej informacji o tym, czego chcą, czego nie akceptują oraz co zawdzięczamy feministkom, można poczytać na stronie internetowej Feminoteka.pl

Ewa Gruszewska z Wolnego Związku Zawodowego „Sierpień 80” przypomniała, że walka kobiet odbywa się również na polu pracy zawodowej. Podkreślono także, że feminizm nie jest polem do robienia kariery, lecz polem do walki o równe prawa dla kobiet.

Oprócz demonstracji, wrocławska grupa Amnesty International zbierała popisy pod petycją w sprawie uwolnienia więźnia politycznego w Iranie. Rozdawano również feministyczną zieloną gazetkę „Wiadomości Feministyczne”, w której głos zabrali m.in. Magdalena Środa, Kazimiera Szczuka, Olga Tokarczuk, Agnieszka Graff, profesor Ludwik Tomiałojć i wielu innych Zielonych.

Starsza kobieta opowiada o swoich przeżyciach związanych z jej protestem przeciwko przymusowemu podatkowi na kościół. (fot. Tomasso)

Na Manifie obecna była również starsza kobieta, która latem 2008 roku protestowala na Dworcu Głównym przeciwko obowiązkowemu 1,04% podatkowi na kościół. 24 lipca 2008 roku została sterroryzowana psychicznie oraz fizycznie za swój protest, przez służby ochrony kolei oraz policję. Próbowana ją wywieźć z terenu Dworca Głównego za pomocą karetki pogotowia. Na początku marca pod Arkadami Wrocławskimi ponownie grożono jej pobiciem, za swój protest. Na dzisiejszej Manifie kobieta opowiadała o tych wydarzeniach, o dyskryminacji ze względu na wiek, płeć oraz poglądy. Film o tej sprawie jest do obejrzenia na serwisie AlterKino.org

Żeński kolektyw Kampania Przeciwko Homofobii Wrocław zaprasza dzisiaj wieczorem na „Kobiecą Imprezę”, która odbędzie się w klubie „Szepty” na ul. Ruska 47/48a. O muzyczną oprawę imprezy zadbać ma warszawska DJ-ane Miss Lazy Daisy. Jak podkreślają organizatorzy, wstęp na imprezę mają tylko Panie.

Więcej zdjęć z 8 MARCA – MANIFA 2009 na wrocławskim Rynku [WSA.org.pl]

Zapraszam to posłuchania również audycji radiowej zaangażowanej społecznie „Altergodzina” (mp3):
Altergodzina (po feministycznemu)
Altergodzina (o Manifie 8 marca)
Altergodzina (Monika Karbowska z Europejskiej Inicjatywy Feministycznej)
do posłuchania tutaj.

————————-
SPROSTOWANIE:
————————-
Jak pisze Marcin Starnawski:
1. Nazwisko działaczki WZZ „Sierpień 80″ to Groszewska, nie Gruszewska.

2. Nie była to pierwsza Manifa we Wrocławiu. O ile dobrze pamiętam to demonstracje z okazji 8 marca odbywają się co najmniej od roku 2003. W ubiegłym roku Manifa nie odbyła się. Warto przypomnieć, że w 2006 roku wrocławska Manifa była częścią lokalnej kampanii przeciwko prywatyzacji przedszkoli. Proces likwidacji/prywatyzacji udało się w jednym z przedszkoli powstrzymać dzięki samoorganizacji nauczycielek (broniących swych praw pracowniczych), rodziców (obawiających się podniesienia czesnego) oraz aktywistek z wrocławskich grup alterglobalistycznych i feministycznych. O tej kampanii oraz o samej Manifie 2006 informowaliśmy wówczas w radiowej Altergodzinie. Tę konkretną audycję można odsłuchać tutaj.

Wpis: Kobieca Manifa 2009 na wrocławskim Rynku pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Minuta ciszy… przy symbolicznych zniczach i trumnie. (fot. Tomasso)

Wrocławska pikieta zgromadziło około 100 osób. Oprócz symbolicznego wymiaru w postaci trumny z flagą palestyńską oraz zapalonymi zniczami w kształcie „Gaza 1330” (liczba palestyńskich ofiar), upamiętniła minutą ciszy zamordowanych w konflikcie.

Zgromadzonym przechodniom rozdawano ulotki informacyjne oraz wygłoszono publicznie kilka przemówień, w których przedstawiono problem nieobiektywnego podejścia mediów do tematu, brak odpowiedzialności sprawców militarnego ludobójstwa oraz domagano się odblokowania Strefy Gazy, która przeżywa klęskę humanitarną.

Odpalanie zniczy. W tle policyjna infiltracja. (fot. Tomasso)

Pikieta była także skrupulatnie monitorowana (infiltrowana) przez służby policyjne, co wpłynęło na negatywny oddźwięk społeczny protestu. Wielu przechodniów było zbulwersowanych faktem obecności sporej ilości policjantów, a część z nich z tego właśnie powodu nie zatrzymało się i nie zwróciło uwagi na demonstrację.

Niektórzy z przechodniów zareagowali dość negatywnie, krzycząc obraźliwe hasła („Arabowie to zbrodniarze”) w stronę społeczności arabskiej. Na domiar złego, po przejściu wokół Rynku przed demonstrujących, ktoś specjalnie zgasił znicze.

Jednak mimo tych utrudnień, pikieta odbyła się do końca, za co organizatorzy serdecznie podziękowali wszystkim obecnym.

Więcej zdjęć na portalu WSA.org.pl

Wpis: Solidarnie ze Strefą Gazy na wrocławskim Rynku pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Symboliczne zapalenie zniczy w kształcie „GAZA”. (fot. Tomasso)

Pod Pręgierzem zgromadziło się 70 osób, w tym Palestyńczycy, którzy w ramach symbolicznej pamięci za zmarłych zapalili znicze, ułożone w napis „GAZA”. Widoczny był także czerwony transparent „Gaza w naszych sercach” oraz flaga Palestyny

Na miejscu pojawiły się również media, a sama akcja solidarnościowa przebiegła bez zakłóceń ze strony służb mundurowych. Podczas trwania pikiety nie było przemówień, lecz cisza pamięci.

Ulotka rozdawana na pikiecie solidarnościowej.

W akcję zaangażowała się również wrocławska restauracja „Al-Medina”, która zorganizowała darmowy poczęstunek w ramach „Falafel zamiast bomb!”

Więcej o sytuacji w Palestynie można przeczytać na stronie internetowej Viva-Palestyna.pl

Ulotka rozdawana na pikiecie solidarnościowej.

Wszystkim, którym nie jest obojętny los Palestyńczyków, zapraszam do podpisania petycji która zostanie następnie wysłana do premiera Donalda Tuska oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Więcej moich zdjęć z wrocławskiej akcji solidarnościowej z mieszkańcami Strefy Gazy na portalu WSA.org.pl

Wpis: Wrocławska solidarność z mieszkańcami Strefy Gazy pochodzi ze strony: Tomasso.pl

fot. Damian Nowakowski

Okazji tej nie chcieli przegapić także dość licznie zgromadzone media. Zapowiadana dzień wcześniej przez Gazetę Wyborczą demontracja, napaliła wszystkie dziennikarskie hieny poszukujące taniej sensacji w sezonie ogórkowym .

Nic jednak z tego. Manifestacji nie było. Na Rynku nie pojawiła się żadna z grup, które miały wyrażać swoje przekonania. Skrajnie prawicowe środowiska uznały prawdopodobnie, że organizowanie w tym dniu demonstracji mijałoby się z celem z trzech zasadniczych powodów: bezpośrednią interwencją policji, równie bezpośrednią kontrą antyfaszystów oraz powierzchownego podejścia mediów do tematu.

Całkiem prawdopodobne, iż manifestacja odbędzie się w innym terminie, zostanie zorganizowana spontanicznie, w mniejszej grupie, aby nie wywoływać tylu kontrowersji oraz nie narażać się na przygotowany atak ze strony antyfaszystów.

Jedno jest pewne: demonstracji nie było, co świadczy o zatraceniu pewnej oraz aroganckiej postawy środowisk skrajnie prawicowych, które po kilku wcześniejszych spotkaniach z „demokratycznymi obywatelami”, nie czują się bezpiecznie we Wrocławiu wygłaszając swoje poglądy.

Wpis: Demonstracji narodowców nie było… pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Same już statystyki przemawiają do wyobraźni. Jak podaje strona www.ratujfoki.pl każdego roku w Kanadzie zabijanych jest kilkaset tysięcy foczych szczeniąt. Część z nich jest świadoma podczas obdzierania ze skóry i doświadcza niewyobrażalnego cierpienia. Co ważne, nasz kraj jest jednym z głównych importerów foczych skór, więc nasz głos w tej sprawie jest bardzo ważny. W 2004 roku do Polski trafiło aż 24.000 foczych skór.

Więcej o kampanii:

http://www.ratujfoki.pl/

Przechodnie oddają podpisy pod petycją

Pikieta aktywistów

Więcej zdjęć w galerii.

Wpis: Wrocław: Przeciw polowaniom na foki w Kanadzie (relacja+foto) pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Pięknym widokiem była masa ludzi pozytywnie skaczących do rytmów reggae – bez żadnych podziałów. Starzy, młodzi, hipisi, pankowcy, rastamanie, zakonnice, żule, rodzice z dzieciakami – po prostu wszyscy, którzy zjednoczeni w tym dniu postanowili się oddać wolnościowym bitom.

Zdjęcie poniżej są autorstwa Ani, która zaliczyła swój debiut fotografa koncertowego. Jak na pierwszy raz, całkiem nieźle. Oby tak dalej! :)

Wspomnę na koniec o małej hipokryzji tego jakże pięknego koncertu. Wokalista Maleo Reggae Rockers wydusił z siebie taki oto tekst:

Jeśli nie chcesz być ofiarą systemu
musisz decydować samemu

Dobre, nie? Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że koncert został zorganizowany przez władze miasta oraz strategicznego sponsora EnergiaPro Koncern Energetyczny SA. To tyle nawiasem jeśli chodzi o minus :) Zapraszam do obejrzenia fotografii.

Wpis: Maleo Reggae Rockers na wrocławskim Rynku – rytm wolności ponad podziałami pochodzi ze strony: Tomasso.pl