Jennings zauważa:

- Mundial w RPA jest wielkim przekrętem. Koszt jego organizacji ponoszą podatnicy RPA. A zysk z praw sponsorskich i telewizyjnych idzie do FIFA. Działacze zarobią na tym około czterech miliardów dolarów. Oprócz nich skorzysta na tym garstka skorumpowanych polityków i kilka firm budowlanych.

Czy wzorem Portugalii i Austrii, stadiony po Mistrzostwach Świata w RPA zostaną rozebrane, a pieniądze które można było przeznaczyć na cele społeczne m.in. edukację, służbę zdrowia czy szkolnictwo, zostaną bezpowrotnie stracone? Bezczelna chciwość władz FIFA, korupcja oraz polityczna protekcja – to główne czynniki działalności, które przypominają zorganizowaną grupę przestępczą:

- W FIFA roi się od kryminalistów. Biorą łapówki, oszukują przy dystrybucji biletów, wymuszają prowizje na hotelarzach – słowem – kradną. Są chronieni przez wysoko postawionych ludzi, którym kiedyś może się zamarzyć mundial. A na wszystkim cierpią kibice.

Korupcja w FIFA trwa od lat 70. Blatter w 1998 roku wybory wygrał nieuczciwie. To już powszechnie wiadomo. Szef Somalijskiej Federacji Piłkarskiej poinformował o próbie łapówki. Został zawieszony przez FIFA na 10 lat.

FIFA nie uznaje demokracji. Za krytykę Jennings dostał banicję m.in. zakaz wstępu na konferencje prasowe oraz brak akredytacji na Mistrzostwa Świata w RPA. Reszta dziennikarzy musiała podpisać tzw. lojalkę, która uniemożliwia im podważanie działalności władz FIFA. W prasie jest więc kolorowo i wesoło. Mundial ma więc wydźwięk głównie sportowy.

Ciekawe jednak oświadczenie wydała grupa Zabalaza Anarchist Communist Front pt. „Wszystko w imię zysku”.

Update [29/06/2010]:
Jak się okazuje FIFA cenzuruje kontrowersyjne sytuacje podczas Mistrzostw Świata w RPA.

Chodzi o:
- Nieuznany gol Lamparda w meczu Niemcy – Anglia. Nie ma kontrowersyjnej sytuacji, w której piłka po uderzeniu angielskiego napastnika odbija się za linią bramkową, a sędzia nie uznaje gola. [YouTube.com]
- Sytuacja ze spotkania USA – Słowenia, w której Malijski sędzia Koman Coulibaly dopatrzył się rzekomego faulu Amerykanów i bramki – niesłusznie – nie uznał. Serwis FIFA w skrócie spotkania tego także nie pokazuje. [YouTube.com]
- FIFA wycina krótkie filmiki z kontrowersyjnymi sytuacjami z serwisu Youtube. Są one wycinane szybciej niż inne gole czy ładne strzały.
- Oficjalna strona mistrzostw prezentuje jednak niesłusznie nieuznanego gola ze spotkania USA – Algieria. Clint Dempsey nie był wówczas na pozycji spalonej.
- Telebimy pod kontrolą. FIFA chce, aby powtórki nie pojawiały się zbyt szybko i nie podważały „błędnych” decyzji sędziów.

FIFA cenzurowała kontrowersyjne wydarzenia także na poprzednim mundialu:
- Finał Włochy – Francja. Unikano pokazywania i opisywania sytuacji w której Zinedine’a Zidane’a uderzył „z byka” Marco Materazziego. [YouTube.com]
- Nie zamieściła wypowiedzi australijskich piłkarzy, którzy krytykowali arbitra po grupowym meczu z Chorwacją. Angielski sędzia Graham Poll pokazał wówczas… trzy żółte kartki Chorwatowi Josipowi Simuniciow. FIFA nie opublikowała komentarzy rozwścieczonych Australijczyków na na swojej stronie. [YouTube.com]

Wpis: FIFA vs. Andrew Jennings pochodzi ze strony: Tomasso.pl

- niska jakość produktów;
- sztywne ceny;
- źle zarządzane spółdzielnie;
- ograniczanie konkurencji;
- monopolizacja łańcuchów dostaw;
- nie sprzyja szukaniu innowacji;
- zyski niemal wyłącznie dla pośredników z bogatych krajów (10% dla producentów, 90% dla pośredników);
- niezmienna zła sytuacja biednych zaangażowanych w ten projekt;
- rozdźwięk między rzeczywistością, a propagandą pod szczytnym hasłem sprawiedliwego handlu;
- etykieta „Fair Trade” jest kolejnym zabiegiem marketingowym;

Zapraszam do całości artykułu oraz do dyskusji na portalu CIA.bzzz.net

Od siebie dodam sprawę zbyt wysokich cen produktów, które w „demokracji portfelowej”, są dostępne jedynie dla bogatszej części społeczeństwa, które w ten sposób może symbolicznie wykupić swoje sumienie od rynkowej rzeczywistości.

Wpis: Co jest nie tak z „Fair Trade”? pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Jak czytamy w poniedziałkowej publikacji Gazety Wyborczej „Moore zwalcza kapitalizm”, Tadeusz Sobolewski:

[..] słynny filmowy populista Michael Moore rozprawia się z kapitalizmem i kryzysem ekonomicznym w „Kapitalizm: Love Story”.

Popularność filmów Moore’a bierze się stąd, że w brawurowy sposób ożywiają one dawno zagubioną wiarę, że kino może wpływać na rzeczywistość, a w każdym razie uczestniczyć w jej przemianie. I że ta przemiana w ogóle jest możliwa. Jest w tym demagogia i naiwność. Ale czy kino nie jest naiwne z samej swojej natury? Czy nie jest w nim zakorzeniona idealistyczna wiara? Dziś, kiedy rzeczywistość na każdym kroku dezawuuje idee zapisane w starych konstytucjach, na których wyrosło nowoczesne społeczeństwo, głos grubasa z Michigan brzmi jak kazanie ulicznego ewangelisty. Być może tak naprawdę Moore jest ostatnim wyznawcą American Dream.

Podsumowując:
Tadeusz Sobolewski użył bardzo skutecznej ideologicznej anty-reklamy filmu, opierając się na kluczowych pojęciach: „populista”, „prowokator”, „idealistyczna wiara”, „demagogia” oraz „oskarżany o manipulacje”. Czyż nie można sobie wyobrazić lepszego odsłonięcia kart rzekomego obiektywnego dziennikarstwa? Film, który jest jedynie wyrazem głosu społecznego sprzeciwu wobec coraz bardziej narastającej nierówności i dysproporcji udziału w światowym bogactwie, staje się niewygodny i szkodzący „demokracji” kapitału.

Wpis: Gazeta Wyborcza reklamuje „Capitalism: A love story” pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Całkowicie zignorowano spoleczne protesty oraz prawo do demokratycznego głosowania. Nie wzięto wogólę pod uwagę możliwości zorganizowania społecznego referendum, ponieważ mogło ono pokrzyżować rządowe plany. Mało tego, wobec protestujących w Słupsku zastosowano siłowe oraz prawne represje. Jak widać, demokracją jest demokracją tylko wtedy, kiedy obywatele działają w systemie według reguł narzuconych przez grupy politycznego oraz ekonomicznego establishmentu. Wszelkie społeczne konsultacje musiały więc zostać zignorowane oraz słumione za pomocą policyjnej pałki.

Media zostasowały również prosty trik sondażowy. Wystarczył 3 procentowy wzrost na opcję „tak, jestem za tarczą”, aby przedstawić wynik z pozycji AKCEPTACJI, sugerujac ze nasze nastawienie zmieniło się na „tak” oraz coraz bardziej przekonaliśmy sie do instalacji amerykanskiej tarczy. Zastosowano wysublimowany oraz dość skuteczny sposob ukrytej perswazji.

W zasadzie od początku widać było, że odrzucenie projektu będzie bardzo trudne, jeśli by nie powiedzieć niemożliwe. Przekonywanie opinii publicznej w oparciu o głos jednobiegunowych ekspertów, pokazał że media w tej kwestii nie były obiektywne. Propagandziści cały czas oraz wspólnym chórem utwierdzali polskie społeczeństwo w twierdzeniu, że zainstalowanie amerykańskiego systemu militarnego wzmocni nasz system obronny, podniesie bezpieczeństwo (w Polsce będzie stacjonować korpus amerykańskich sił zbrojnych, składający się z dwóch garnizonów) oraz pozycję na świecie. Narodowy populizm został połknięty przez prawie 40 procent Polaków.

Jeden z największych intelektualistów oraz krytyków politycznych Noam Chomsky w swoim artykule „Tarcza antyrakietowa jako akt wojny”przedstawił wypowiedzi amerykańskich analityków wojskowych, którzy jasno stwierdzili, że system tarczy antyrakietowej jest bronią ofensywną, która ułatwi bardziej skuteczne stosowanie potęgi militarnej USA za granicą oraz zagwarantuje zdolność Stanów Zjednoczonych do kształtowania środowiska politycznego w innych częściach świata.

Według Chomsky’ego system antyrakietowy będzie jednym z narzędzi globalnej dominacji, które doprowadzi do ekstremum światową hegemonię Stanów Zjednoczonych. System ten będzie informował potencjalnych przeciwników, że będą mogli zostac zaatakowani w każdej chwili, bez możliwosci obrony. Populistyczne gdybanie o Iranie, który rzekomo zaatakuje Europę można włożyć między bajki. Gdyby faktycznie chodziło o obronę to rozpatrywana by była kwestia zainstalowania systemu anty-asteroidowego.

Tarcza antyrakietowa jako system rakietowy może wzmóc jedynie ryzyko wojny poprzez agresywne gróźby wobec krajów niewygodnych dla interesów Stanów Zjednoczonych. Skutekiem takiego postępowania – według Chomsky’ego – może być nawet wojna nuklearna.

Co na to „demokratyczne” media? Nic. Po prostu przemilczają ten fakt, lub starają się przedstawiać problem z innej perspektywy. Oprócz śpiewki o zagrożeniu nuklearnym ze strony państw zbójnickich, doszła ostatnio opowieśc o zagrożeniu ze strony Rosji.

Spora część obywateli dała się nabrać na ten prosty zabieg psycholgiczny, a w najbliższym czasie raczej zapanuje dopływ myśli społecznej kreowanej przez propagande wojskową oraz wzmocni się bierność obywateli wobec jakichkolwiek decyzji politycznych.

Żeby było na koniec troche zabawniej, to okazało się że na tym projekcie oprócz demokracji, nie skorzystają także polscy kapitaliści. W budowie systemu militarnego będą mogły brać udział jedynie firmy, które będą miały specjalne certyfikaty amerykańskiego ministerstwa obrony. Jak się okazało, w Polsce żadna firma nie ma takiego dokumentu. Elektroniczne systemy kierowania oraz łączności dostarczą więc firmy amerykańskie.

Aha.. straci także polska budżetówka, która pokryje koszty rakiet Patriot.

Wpis: Tarcza antydemokratyczna pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Na ekrany kin wyszło kilka interesujących pozycji filmowych. Ciekawe zjawisko, ponieważ ukazuje trend lewicowej myśli w sztuce audiowizualnej, która wychodzi naprzeciw konserwatywnemu dyskursowi politycznemu. Mamy więc takie tematy jak Iran w obliczu rewolucji islamskiej, działania CIA wobec podejrzanych o terroryzm, potologiczną politykę korporacji, obraz dzielnic slamsów na Haiti, życie w powojennym Iraku oraz społeczeństwo rządzone przez telewizyjny reżim. Poniżej przedstawiam opisy filmów, a wszystkich których kręci świat brudnej polityki oraz równie wielkiego i brudnego biznesu zachęcam do obejrzenia sugestywnych przekazów.

Antena
Argentyna 2007 (La Antena). Reż. Esteban Sapir. Aktorzy: Alexandro Urdapilleta, Valeria Bertuccelli, Julieta Cardinal

Niepowtarzalny, niezwykły, surrealistyczny obraz, pięknie opowiedziana bajka, wysmakowany wizualnie niemy film, odwołujący się do niemieckiego ekspresjonizmu filmowego, zwłaszcza do dzieł Fritza Langa i Friedricha Murnaua. ?Antena? Estebana Sapira to prawdziwa uczta dla oka i gratka dla wielbicieli kina.

Miasto bez Głosu rządzone jest przez Pana TV. Odebrał on mieszkańcom głos i przejął całkowitą kontrolę nad każdym wypowiadanym słowem oraz każdym przedstawianym obrazem. Zmusił ich do żywienia się wyłącznie żywnością jego własnej produkcji ? TELE-POKARMEM. Pan TV to nie tyle monopolista, ile personifikacja zła i totalitaryzmu. W tajemnicy pracuje nad hipnotyzującym urządzeniem, które ma mu pomóc w zawładnięciu umysłami obywateli. Jednym z etapów realizacji jego planu jest porwanie jedynej osoby w mieście, która posiada głos, pięknej piosenkarki telewizyjnej. Jednak wśród mieszkańców miasta znajdzie się kilku śmiałków, którzy postanowią pokrzyżować plany Pana TV?

Transfer
USA 2007. Reż. Gavin Hood. Aktorzy: Reese Witherspoon, Omar Metwally, Jake Gyllenhaal, Meryl Streep

Kiedy Egipcjanin jest podejrzewany o terroryzm, Anwar El-Ibrahimi (Omar Metwalley) znika na locie od Afryki Południowej do Waszyngtonu DC, jego Amerykańska żona, Isabella (Reese Witherspoon) podąża do Waszyngtonu w celu uzyskania rozsądnego wytłumaczenia dla zniknięcia jej męża. Tymczasem, przy tajnej kryjówce zatrzymania gdzieś poza USA, CIA obserwuje Douglas’a, zaszczytnego obywatela (Jake Gyllenhaal), który jest zmuszany do zadawania pytań. Jego wyznaczenie w próbie jest dla ratowania tysiąca, ponieważ on staje się stroną NRD do integracji z El-Ibrahim.

Miasto słońca
Dania-USA 2006 (Ghosts of Cité Soleil). Reż. Asger Leth.

Cite Soleil – dzielnica slumsów miasta Port-au-Prince na Haiti. Na niespełna 2 km kw. mieszka blisko ćwierć miliona ludzi. Siły bezpieczeństwa nie mają tu wstępu. W Cite Soleil, najbardziej niebezpiecznym miejscu na ziemi, rządzą zbrojne bandy. Filmowcom udało się dotrzeć do serca getta i opowiedzieć o dwóch braciach, przywódcach gangów ze slumsowej armii prezydenta Jeana-Bertranda Aristide’a. Jeden chce walczyć po stronie prezydenta, drugi chce wolności. Niezwykły film o Haiti, gdzie splatają się drogi gangów, napady zbrojne, miłość, dramatyczne wydarzenia polityczne. Prawdziwa historia ostatnich miesięcy prezydentury Aristide’a.

Persepolis
Francja 2007. Reż. Vincent Paronnaud i Marjane Satrapi. Głosów użyczają: Chiara Mastroianni, Catherine Deneuve, Danielle Darrieux

„Persepolis” jest pamiętnikiem z dzieciństwa autorki przypadającego na okres rewolucji islamskiej w Iranie. W wyrazistych, czarno-białych rysunkach Satrapi zawarła historię swojego codziennego życia w Teheranie – stolicy Iranu, od momentu gdy miała 6 lat do czasu gdy skończyła 10. W tym czasie doszło do obalenia reżimu Szacha, wyniszczającej wojny z Irakiem i triumfu rewolucji islamskiej. Marjane – inteligentna i wygadana córka oddanych marksistów i wielka wnuczka ostatniego władcy Iranu składa hołd dzieciństwu w szczególny sposób związanemu z historią własnego kraju.

Komiks przedstawia niezapomniany obraz codziennego życia w Iranie, pełnego jaskrawych i często zaskakujących sprzeczności pomiędzy życiem rodzinnym a sferą publiczną. Dziecięce spojrzenie Marjane na zdetronizowanych władców, na państwowo usankcjonowane i metodycznie przeprowadzane kary, oraz na bohaterów rewolucji pozwala poznać historię tego fascynującego kraju i jej niezwykłej rodziny. „Persepolis” jest utworem oryginalnym, niezwykle osobistym i wnikliwym politycznie. To z jednej strony opowieść o dorastaniu a z drugiej zaś przypomnienie kosztów, jakie ponoszą ludzie żyjący w czasie wojny w kraju politycznych represji. Pokazuje jak można radzić sobie ze śmiechem i łzami w obliczu tak absurdalnej rzeczywistości oraz – wreszcie, przedstawia nam zniewalającą małą bohaterkę, której po prostu nie można się oprzeć.

Iraq in Fragments
produkcja: USA , Irak
gatunek: Dokumentalny

Dokumentalny „Iraq in Fragments” ukazuje życie w powojennym Iraku. W trzech aktach zostaje przedstawiony obraz kraju rozrywanego w różnych kierunkach za sprawą religii i problemów etnicznych. Nagrany bez wcześniejszej narracji obraz zgłębia życia zwyczajnych Irakijczyków, takich jak jedenastoletni uczeń apodaktycznego władcy garażu z Bagdadu, zwolennicy Sadra na wiecach, gdy wprowadzanie w życie prawa islamskiego przechodzi w walkę zbrojną czy rodzina kurdyjskich farmerów zaproszona na amerykańską prezentację.

Metoda
Argentyna, Hiszpania, Włochy 2005 (El Metodo). Reż. Marcelo Pineyro. Aktorzy: Eduardo Noriega, Najwa Nimri, Eduard Fernandez, Pablo Echarri

Za oknem głośne i paraliżujące miasto demonstracje alterglobalistów, a w szklanym wieżowcu grupka kandydatów bierze udział w klasycznym wyścigu szczurów. A właściwie bardzo nieklasycznym, bo zamiast tradycyjnej rozmowy kwalifikacyjnej szykujący się na dyrektora mają walczyć ze sobą. I po kolei eliminować konkurentów.

Poza parą głównych bohaterów (Noriega i Nimri), którzy mieli kiedyś przelotny romans, kandydaci w ogóle się nie znają. W salce z komputerami muszą jednak zdecydować, kto z nich jest „wtyką” (czyli przedstawicielem firmy), kto nadaje się na lidera i kto nie zmieści się na liście osób, które warto mieć ze sobą w schronie podczas wojny nuklearnej. Pojawiają się też iście makiaweliczne pytania: czy ktoś, kto kiedyś zdradził szefów w imię ekologicznego dobra ludzkości, powinien zostać zatrudniony? Czy wstydliwy sekret z biografii konkurenta należy zachować dla siebie?

Choć wyraźnie dominuje tu konwencja teatralna (scenariusz oparto na sztuce Jordiego Galcerana) pierwsze kilkadziesiąt minut to w zasadzie kameralny thriller – atmosfera ogłupienia korporacyjnym cyrkiem udziela się też widzowi. Z czasem energia się rozmywa, bo i napięcie wśród kandydatów wyraźnie słabnie: niektórzy znajdują nawet czas na prysznic, pospieszny seks w toalecie i masturbację. Wszystko po to, by odkryć na koniec karty i zmusić bohaterów do założenia jeszcze jednej maski. Czyli zagrania va banque.

„Dobrze się bawicie?” – pyta objawiony niespodziewanie przedstawiciel firmy. Nie o testy przecież tu chodzi (być może decyzję już wcześniej podjął sztab psychologów), ale o grę. Korporacyjny teatr, zabawę w podchody i pułapki, szklane laboratorium. W filmie Pineyra „szczury” mają jednak osobowość (choćby przerysowaną, np. „wazeliniarską” albo szowinistyczną), temperament i chwilami całkiem trzeźwy stosunek do rzeczywistości. Mimo wszystko i tak wygra ktoś, kto najlepiej o tej osobowości zapomni i bezwolnie podąży za rolą, którą kazano mu odegrać. I to ma być kandydat idealny?

Mam spore wątpliwości, czy w tym szaleństwie faktycznie jest metoda. Kłuje mnie nazbyt prosta wymowa – firma chce człowieka bez właściwości, a droga do kariery wiedzie po trupach rodzinnego życia (choćby było ono tylko szansą). Na szczęście jest w „Metodzie” coś więcej niż tylko krytyka korporacyjności, po którą współczesny teatr (pamiętam choćby sztukę „Po deszczu” z Teatru Powszechnego sprzed paru lat) sięga zaskakująco często.

W gruncie rzeczy dziwaczny eksperyment ujawnia przecież, że to nie korporacja zmusza nas do zakładania tego czy innego kostiumu – to my sami żyjemy według szablonów. Już nie na zawołanie, zupełnie bez przymusu inteligentni prawie dyrektorzy zaczną na przykład odgrywać „latynoskiego macho”, demoniczną i erotycznie wyzwoloną kobietę albo romantyka wspominającego noc spędzoną parę lat temu na plaży i ówczesne marzenia o domku z gromadką dzieci. Pogubią się zresztą w tych stereotypowych rolach i ostatecznie przegrają. Wszyscy – nawet rzekomy zwycięzca.

Wpis: Nowe filmy kina zaangażowanego pochodzi ze strony: Tomasso.pl