W zasadzie nie będę się rozwodził nad płytkim pieprzeniem o muzycznej stronie tego wydarzenia (choć powinienem, żeby nie zostać oskarżonym o subkulturową infamię), tylko skupię się na czymś ciekawszym: kontrowersjach związanych z trasą Agnosticów po Polsce na 25-lecie zespołu. Chodzi konkretnie o „Wielki Piątek” (w rocznicę śmierci Jana Pawła II). W ten właśnie dzień, Agnostic Front będzie miał występ w Bydgoszczy. Jak nie trudno się domyśleć, chrześcijańscy fundamentaliści z organizacji „Unum Principium” uznali, że koncert jest skandalem i w imię swojej krucjaty, chcą powstrzymać „grzeszników” od występu w tym dniu. Katoliccy moralizatorzy uważają, że kapela naruszą „godność” święta oraz nawołuje do przemocy poprzez kontrowersyjne teksty.

Więcej o sprawie przeczytasz:
Kontrowersyjny koncert
Hardcore w Wielki Piątek

Wpis: Agnostic Front nie tylko koncertowo… pochodzi ze strony: Tomasso.pl

fot. Tomasso

Nonszalancki hedonizm, czyli: plucie, tarzanie się po scenie, obnażanie, lanie piwa na lewo i prawo, zniszczenie stojaka, uszkodzenie głośnika, tłuczenie szklanek. Koncert ze szkocką haryzmą, przypominał występy sławnego niegdyś GG Allina, tylko że ten potrafił dodatkowo w ramach swoich prowokacji, wsadzić sobie mikrofon w dupę, czy też pobić kogoś z publiczności, aby przy okazji oddać swoje ciało sadomasochistycznej sprawiedliwości.

The Dreadnoughts określająją się jako banda nieprzystosowanych pijaków, którzy pozostają wierni starożytnym balladom oraz histerykom, którzy niegdyś opłynęli cały świat – a wszystko w hałasie nowoczesnego punku pełnego huligańskiej furii. Zespół łączy szanty z irlandzkimi brzmieniami oraz solidnym, miażdżącym wnętrzności street punkiem.

The Dreadnoughts opływają Polskę, więc dla tych, którzy nie mieli okazji przeżyć kulturowej masturbacji, nie wszystko jeszcze stracone ;)

Zdjęcia: WSA.org.pl
Do obejrzenia: YouTube.com
Do posłuchania:Myspace.com | Wrzuta.pl | Last.fm

Wpis: Szoł must goł on – czyli piraci z Vancouver we Wrocławiu pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Wpis: Masala Sound System pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Wpis: Wszystkie Wschody Słońca pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Wpis: Studio R: Handlarze Wolnością pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Ras Luta – lider EastWest Rockers. (fot. Tomasso)

Koncert rozpoczął się z dwugodzinnym opóźnieniem, a atmosferę w modnym dancehallowym stylu, przed występem głównych aktorów spektaklu rozkręcał DJ. Dyskotekowa muzyka, hip-hopowa nawijka oraz publiczność, którą licznie przybyła na tak płytkie i lanserskie brzmienia. Średnia wieku wynosiła 15 lat, a małolatki zgrabnie machające biodrami, niczym zawodowe tancerki z dyskoteki, rozgrzewały atmosferę w klubie.

Po dwugodzinnym zabiegu taktycznym, który rozgrzał publiczność czasem oraz alkoholem, na scenę wyskoczył EastWest Rockers. Na dzień dobry zagrano hiciory z najbardziej ostatnio wypromowanej płyty na scenie reggae („Ciężkie Czasy”), co wprawiło publiczność w ekstazę uwielbienia i czci dla swoich idoli. Nie zabrakło także utworów z najnowszej płyty, która została wydana w tym roku i promowana jest na trasie koncertowej.

Cheeba nawija w rytm dancehall riddim. (fot. Tomasso)

Publiczność dopisała, a parkiet oraz boczne miejsca były tak zapchane, że przyciśnięcie się pod scenę graniczyło z cudem. Piwo lało się strumieniami, małolaty świetnie bawiły się pod sceną, co rusz podnosząc ręce w ramach solidarności rytmowej z gwiazdorami dzisiejszego wieczoru.

Muzyka, jaką prezentuje EastWest Rockers to stylistycznie plastikowy dancehall, który buja bywalców klubów, którzy wcześniej uraczyli swój organizm sporymi ilościami napojów wyskokowych. I tak było i tym razem, w studenckiej dyskotece „Alibi”. Cały klimat klubowego lansu wszystkich wobec wszystkich, sprowadzał się niestety do najpłytszych instynktów, której nie powstydziłaby się żadna korporacyjna branża muzyki hip-hop czy r’n’b.

Ręce w ramach solidarności rytmowej z gwiazdorami dzisiejszego wieczoru. (fot. Tomasso).

EastWest Rockers niby gra klasyczne reggae, tylko pytanie brzmi: gdzie ulokował to reggae i do kogo tak naprawdę adresowana jest ta muzyka? Wczorajszy koncert pokazał, że do dość mało wymagających odbiorców, a cała idea muzyki reggae została niestety sprowadzona do mody, lansu, alkoholu oraz społecznie akceptowalnej atmosfery seksizmu.

Więcej zdjęć z koncertu EastWest Rockers w klubie Alibi na portalu WSA.org.pl

Wpis: EastWest Rockers – reggae dyskoteka w klubie Alibi pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Pablopavo nawija do publiczności… (fot. Tomasso)

Występ Pablopavo był dla mnie w zasadzie zagadką. Zanim dotarłem na koncert, wiedziałem jedynie, że wydał w tym roku debiutancki singiel pt. „Zykamu / Dola Selektora”, a w najbliższym czasie planowane jest wydanie albumu, który bardziej wypromuje nowy projekt wokalisty.

Na początku koncertu można było odczuć dość drętwy klimat, które stwarzało tak zwane „środowisko studenckie”. Niemrawo (wręcz sztywno) popijało piwo, wsłuchując się w świeże dźwięki i obczajając ostrożnie klimat. Pablopavo w tym czasie mieszał rytmikę, od dynamicznych utworów, po bardziej spokojniejsze. Na koncercie dominował jednak klimat taneczny, co w końcu zostało zauważone przez kobiecą część publiczności, która postanowiła rozruszać parkiet. I chwała im za to. Bo na początku miało się wręcz wrażenie, że zespół marnuje energię na tak kiepską publiczność.

Electronic supersonic… (fot. Tomasso)

Publiczność się w końcu giba… (fot. Tomasso)

Parkiet poszedł w rytm. Publiczność zaczęła się bawić, a Pablopavo zaczął śpiewać bardziej żywiołowo. Liczba utworów nie powalała, czemu nie można się za bardzo dziwić z uwagi na dość skromny dorobek artystyczny projektu. Słychać było takie kawałki jak „Zykamu”, czy „Dola Selektor”.

Jedno po dzisiejszym koncercie jest pewne: sukces Pablopavo jest kwestią czasu. Odczuła to także wrocławska publiczność, która dała się dość szybko wkręcić w klimat i wyraziła ogólny entuzjazm. Ja także ciepło odebrałem dzisiejszy koncert, mimo że byl dość krótki. Czas pokaże, że tezy które stawiam, sprawdzą się :)

[foto] Zdjęcia z koncertu PABLOPAVO we Wrocławu
[singiel] Pablopavo – Zykamu / Dola Selektora (2008)

Wpis: PABLOPAVO we wrocławskim klubie Łykend pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Soczyste dzwięki saksofonu wbiły w krzesła zgromadzoną publiczność w klubie Firlej. fot. Tomasso


Trasa koncertowa przez Stany Zjednoczone, Francję, Austrię, Belgię, Iran, Boliwię, Kolumbię, Szwajcarię, Niemcy oraz… Polskę! fot. Tomasso

Promocja najnowszego albumu „Le Retour” (2008). fot. Tomasso

Na wrocławskim koncercie zgromadzone były także media. fot. Tomasso

Trio Luciena Dubuis czerpie nieprawdopodobną radość z grania na żywo. fot. Tomasso

Posłuchaj na MySpace.com:
http://www.myspace.com/crossoverjazz

YouTube.com: Lucien Dubuis Trio – Avril

Więcej zdjęć z koncertu Lucien Dubuis Trio we wrocławskim klubie Firlej na portalu WSA.org.pl

Wpis: Lucien Dubuis Trio – szwajcarska jazz-jazda pochodzi ze strony: Tomasso.pl

fot. Tomasso

Mieliśmy festiwal, który kosztował dość sporo pieniędzy (w dniu festiwalu 100 zł !!!) oraz oferował na „dzień dobry” nadpobudliwą kontrolę włącznie z psami oraz tajniakami na czele, którzy mieły za zadanie tropić wszelkich „kryminalistów”.

Służb ochroniarskie także nie pozostawały z tyłu. Oprócz ich sporej liczebności, także kontrolowali w dość nachalny sposób uczestników festiwalu. Ci, którzy chcieli koczować na polu namiotowym, musieli się obowiązkowo zameldować, podając swoje imię, nazwisko oraz numer PESEL. Podobno w ramach zapewnienia bezpieczeństwa przed kradzieżami.

Dzięki słabej frekwencji, spowodowanej nieobecnością Stephena Marley’a oraz Luciano, można było odnieść wręcz wrażenie, że służb „porządkowych” było więcej, niż samych uczestników imprezy.

Festiwal okazał się całkowicie komercyjnym przedsięwzięciem wraz z pełnym pakietem „bezpieczeństwa”. Za rok się jednak nie odbędzie. Kto wie, może i dobrze. Zagadką jak dla mnie pozostaje, dlaczego? Możliwe, że nie przynosił wielkich zysków, stał się nie rentowny dla organizatorów oraz władz miasta, które potraktowały go w dość bezpośredni sposób.

fot. Tomasso

Kto wie czy kolejne edycje RDF nie byłyby większymi porażkami na polu frekwencji, bo jeśli co roku festiwal dawał w bezpośredni sposób do zrozumienia uczestnikom, że wolność oraz swobodę mogą sobie wsadzić w dupę, to nie dziwiłby fakt, że spora część uczestników mogłaby zbojkotować festiwal i po prostu nie przyjechać na jego kolejną odsłonę. Sam zresztą organizator na stronie internetowej festiwalu podziękował… władzom miasta oraz wszelkim służbom. Szkoda słów.

Mimo wszystko są jednak plusy. Pierwszy to bardzo dobry poziom muzyczny. Bez kilku „gwiazd”, festiwal poradził sobie znakomicie. Pozostali wykonawcy zapewnili znakomitą zabawę pod główną oraz soundsystemową sceną. Drugi plus to brak kolejek do browarów oraz toi-toi’ów.

I to w zasadzie tyle :-]

PS. Jak ktoś wie, dlaczego naprawdę festiwal umarł, niech da znać.

Więcej zdjęć z Reggae Dub Festiwal 2008 jest dostępna tutaj.

Wpis: Festiwal kontrolowany – Reggae Dub Festiwal 2008 w Bielawie pochodzi ze strony: Tomasso.pl

fot. Tomasso

Problemy zaczęły się już przed rozpoczęciem koncertu. Licznie zgromadzona publiczność miała kłopoty z wejściem na teren imprezy. Organizatorzy najwidoczniej nie przewidzieli takiej liczby fanów i ustawili trzy bramki, które stworzyły ogromny ścisk oraz spowodowały zdenerwowanie ludzi. W ogromnych i ciasnych kolejkach trzeba było stać około pół godziny. Kolejki nie ominęły także piwoszy, którzy musieli stać około godziny, aby napić się złotego trunku.

Już kilka dni przed koncertem, większość biletów została wyprzedana, a w dniu wydarzenia nabycie wejściówki graniczyło z cudem. Wielu fanów, którzy nie mieli szczęścia i nie nabyli biletów, kręciła się wokół terenu z kartkami „Kupię bilet”. Wejściówki takie były sprzedawane nawet po kilkakrotnie wyższej cenie. Nie zniechęciło to jednak zdesperowanych fanów Manu Chao.

Koncert wypadł rewelacyjnie. Artyści dali z siebie wszystko, grając największe przeboje. Wielokrotnie pod naporem rozentuzjazmowanej publiczności bisowali. Manu Chao jako jeden z nielicznych muzyków związanych ze światową lewicą, przyciąga tłumy na swoje występy. Pokazał to koncert we Wrocławiu, gdzie ludzie słuchali tekstów kontestujących światową niesprawiedliwość globalizacji oraz świata polityki. Artysta solidaryzując się chociażby z Zapatystowską Armią Wyzwolenia Narodowego w stanie Chiapas (Meksyk) pokazuje, że inny świat jest możliwy, a słowa w jego utworach nie są jedynie młodzieńczym buntem.

Po zakończeniu koncertu zadowolona publiczność bez większych problemów opuściła teren koncertu. Czekamy z niecierpliwością na kolejny występ Manu Chao w Polsce.

Więcej zdjęć w galerii.

Wpis: Manu Chao zagrał we Wrocławiu pochodzi ze strony: Tomasso.pl