Utopia u pani Lidki

Opowieść o nietypowej krakowskiej kamienicy i jej mieszkańcach. Perspektywa rychłej eksmisji skłoniła zamieszkujących ją ulicznych artystów – uciekających od „normalności” odmieńców – do wzmożenia swojej „awangardowej” i nie zawsze akceptowanej działalności. Pełen emocji i miejskiej magii zapis dwóch miesięcy z życia legalnego „squotu”. Próba odpowiedzi na pytanie czy można żyć marzeniami i … z marzeń.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Krajobraz nizinny z kołyską

„Krajobraz nizinny z kołyską” jest portretem alkoholika, z uporem i świadomie niszczącego swoje życie. Popęd śmierci, któremu poddaje się bohater – samotny sześćdziesięcioletni mężczyzna z małej mazurskiej wioski – jest częścią siły drzemiącej w naturze – bezwzględnej i rządzącej się własnymi prawami. Film poprzez niezwykle sugestywne zdjęcia, brak komentarza, unikalny klimat i bliskość, z jaką autor towarzyszy bohaterowi, wymyka się pokusie taniego moralizatorstwa.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Wpis: Arkadiusz Biedrzycki: Utopia u pani Lidki & Krajobraz nizinny z kołyską pochodzi ze strony: Tomasso.pl

W obcej skórze
Kraj: Niemcy, Austria
Reżyseria: Angelina Maccarone
Rok produkcji: 2005
Czas trwania: 97 min

Fariba ucieka do Niemiec z Iranu, gdzie jej miłość do kobiety nie jest tolerowana. Podanie o azyl zostaje jednak odrzucone. Jej desperacki plan ma większą szansę powodzenie po samobójstwie jednego z jej znajomych. Fariba przejmuje jego tożsamość i korzysta z jego tymczasowego pozwolenia na pobyt. Zostaje wysłana na wieś. Chociaż jej pobyt tam wydaje się bezpieczny, w domu uchodźców musi zachować męskie przebranie. Jeden błąd może ujawnić prawdę. By móc zapłacić za sfałszowane dokumenty, kobieta podejmuje nielegalną pracę w fabryce, tam poznaje Annę. Kobiety spędzając ze sobą coraz więcej czasu niebezpiecznie się do siebie zbliżają. Z czasem Anna odkrywa prawdziwą tożsamość Fariby. Angelina Maccarone stworzyła wzruszający, prowokujący i poruszający do głębi film. Maccarone zadaje nim pytanie, o to, na ile człowiek skłonny jest zaryzykować w obronie swojej tożsamości, bezpieczeństwa, życia.

QUEER SARAJEWO FESTIVAL 2008
Kraj: Bośnia i Hercegowina / Bosnia nad Herzegovina
Reżyseria: Masa Hilcisin, Cazim Dervisevic
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 30 min

Pierwszy Queer Festival w Sarajewie (QFS) zaplanowano na datę 24-28 września 2008 roku, co niefortunnie zbiegło się z muzułmańskim świętym miesiącem – Rammadan. Miasto tolerancji i wielokulturowości uznało festiwal za pedalską prowokację, natomiast organizatorów wydarzenia określono importowanymi szumowinami. Rząd działał werbalnie, subtelnie, chuligani – brutalnie i fizycznie, i jedni i drudzy stali po ten samej stronie barykady – przeciwko festiwalowi. Policja znalazła się gdzieś pośrodku. Mimo sprzeciwów Festiwal odbył się, a w jego trakcie kilkanaście osób zostało rannych. Kolejne edycje festiwalu nie odbyły się, pozostało jednak pytanie o jakość demokracji w Bośni i Hercegowinie.

Jolly Fellows
Kraj: Rosja / Russia
Reżyseria: Felix Mikhailov
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 96 min

Oparta na faktach, choć kompletnie niewiarygodna historia życia wyjątkowych mężczyzn.
Akcja rozpoczyna się w Moskwie. Gwiazdy draq queen show zgadzają się na udzielenie wywiadu dziennikarce brukowca. W trakcie rozmowy padają proste pytania, kobieta pragnie dowiedzieć się, kiedy artyści zaczęli nadawać sobie żeńskie imiona (Rosa, Lyusya, Gelya, Fira i Lara), po czym wszyscy idą na kolację, w trakcie której rozmawiają na temat rodziców, kobiet, dzieci, pokazują zdjęcia partnerów, opowiadają o przeszłości i mówią o planach na przyszłość….

Transmisja
Kraj: Węgry / Hungary
Reżyseria: Roland Vranik
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 93 min

Gdy krajobraz opustoszał, życie zamarło. Kilka osób postanowiło pozostać w mieście. Trzech braci spróbuje utrzymać się przy życiu. Komputery, telewizory, telefony komórkowe i inne urządzenia telekomunikacyjne przestaną działać, ludzie zaczną odczuwać potworny ból izolacji. Bracia spróbują przezwyciężyć własne osobiste problemy, rozpoczną się poszukiwania alternatywnego stylu życia.

Biblioteka Pascala
Kraj: Węgry, Niemcy, Wielka Brytania, Rumunia / Germany,Hungary,UK, Romania
Reżyseria: Szabolcs Hajdu
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 105 min

Mona Paparu sama wychowuje swą trzyletnią córkę. Ze względu na konieczność wyjazdu za granicę musi zostawić dziecko pod opieką ciotki. Urząd Ochrony Dzieci odbiera jednak dziecko opiekunce. Po powrocie Mona musi zrelacjonować swój zagraniczny pobyt przed opiekującym się dzieckiem Urzędem. Film opowiada historię podróży kobiety, jej miłości i życia w zachodniej Europie, opisanych przez Monę Paparu. Biblioteka Pascala jest węgierskim kandydatem do nagrody Oscara w 2011 roku.

LISICZKI
Kraj: CZECHY, SŁOWACJA, IRLANDIA / CZECH REPUBLIC, SLOVAKIA, IRELAND
Reżyseria: Mira Fornay
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 83 min

Lisy opowiadają o zawiści i zazdrości dwóch sióstr, które są od siebie zależne, mimo wszystko darząc siebie wzajemną siostrzaną miłością. Film ukazuje prostą historię zdrady, odkupienia i przebaczenia. Kiedy Alzebata, au-pair z południowo-wschodniej Słowacji decyduje się na własne ryzyko zostać w Dublinie, sekret z jej przeszłości (o którym wie tylko jej siostra oraz jej irlandzki narzeczony Steve) ujawnia się, aby wydobyć na jaw prawdę o dwóch siostrach oraz prawdziwy powód przez który nigdy nie wyrwą się ze swojego domu.

GRANICA
Kraj: SŁOWACJA / SLOVAKIA
Reżyseria: Jaroslav Vojtek
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 72 min

Każda granica stworzona pomiędzy ludźmi przynosi tylko ból i cierpienie….
Slemence- wioska położona na Słowacko-ukraińskiej granicy, która została w 1945 roku, brutalnie rozdzielona na dwie części. Jedna przypadła Związkowi Sowieckiemu, druga Czechosłowacji. Sytuacja nie uległa zmianie do dzisiaj.
W 1945, kiedy Druga Wojna Światowa dobiegała końca, armia sowiecka włączyła w obręb bloku sowieckiego terytorium Czechosłowacji. Kolczasy drut, bezwzględnie rozciągnięty pomiędzy domami, podzielił nie tylko cmentarz i ziemię, ale najbliższe rodziny na wiele dekad. Granice były strzeżone przez żołnierzy z automatycznymi karabinami, a drut był pod napięciem…

Urlo, L
reżyseria: Tinto Brass
premiera: 1970
produkcja: Włochy
gatunek: Satyra

Przykład kina eksperymentalnego, które w 1970 roku zostało nominowane do nagrody na festiwalu filmowych w Berlinie. Film łamie konwencję, miesza wątki, plany czasowe. Pokazuje historie seksualnych orgii jako protest wobec działań wojennych w Wietnamie, a zarazem przejaw liberalizacji postawy młodych ludzi zafascynowanych ideologią dzieci kwiatów w końcu lat 60. XX w. Wolna miłość to według reżysera postawa polityczna, wyraz wolności do decydowania o sobie, buntu wobec tradycji i autorytetów.

Dzień, w którym Bóg odszedł
Kraj: Francja, Belgia / France, Belgium
Reżyseria: Philippe Van Leeuw
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 100 min

Ruandyjskie ludobójstwo pomnożyło ilość dobrych filmów, począwszy od dokumentu Podać rękę diabłu do Hotelu Ruanda, ale żaden z nich nie był aż tak osobisty, intymny i przerażający jak ten. Film jest czymś więcej niż to, na co wskazywałaby prosta fabuła. To nie tylko film o ofierze niewyobrażalnego okrucieństwa i zniewagi, ale także o dumnej i odważnej kobiecie, która pragnie przetrwać i podnieść się z szaleństwa, zdesperowanej i sterroryzowanej przez dręczące ją koszmary. Ruth Nirere podobnie jak Charlize Theron w Monster, Mickey Rourke w Zapaśniku czy Hilary Szwank w Nie czas na łzy aktualizuje jeden z tych inspirujących wykonań, w których trudno uwierzyć, że to, co właśnie oglądamy to tylko aktorski popis. Dzień, w którym Bóg odszedł jest zarazem inspirujący jak i przyprawiający o mdłości. Wykazuje się specyficznym podejściem, gdyż ludobójstwo oglądamy oczami jednego z bohaterów. Ten film zasługuje na miano nominacji do najlepszego filmu nieanglojęzycznego.

Football Under Cover
Kraj: Niemcy / Germany
Reżyseria: David Assmann, Ayat Najafi
Rok produkcji: 2008
Czas trwania: 86 min

Marlene, członkini lokalnej drużyny futbolowej BSV AL-Dersimspor, dowiaduje sie o irańskich kobietach pasjonujących sie również tym sportem. Kobiety mają własną reprezentację narodową, ale nigdy nie miały szansy skonfrontować swoich sil z innym klubem na murawie. Chcąc to zmienić Marlene szuka sojuszników jakże szczytnej idei w Niemczech. Nie zraża się niepowodzeniami, widząc brak zainteresowania sprawą leci do Teheranu i tam rozpoczyna ciężką wędrówkę przez meandry irańskich instytucji. Mimo licznych niepowodzeń np.,, ciągłego przekładania daty spotkania, pogorszenia sytuacji politycznej, Marlene dąży do celu. Wydaje się, że im bardziej chce zrealizować marzenie, tym bardziej ono wynyka się z jej dłoni.

Strona oficjalna festiwalu:
http://www.cinergiafestival.pl/

Wpis: Filmy na XV Forum Kina Europejskiego „Cinergia” pochodzi ze strony: Tomasso.pl

11 września
Rozbroić bombę nuklearną
Reżyser, Heinz, Greuling
Nowy Prezydent USA – Barack Obama ma przed sobą bardzo wiele wyzwań. Jednym z nich jest rozwiązanie kwestii posiadania broni nuklearnej i rozwijającej się w tej sprawie „zimnej wojny”. W ostatnich latach w Stanach Zjednoczonych zaczął się ruch pokojowy z zaangażowanymi osobistościami polityki, takimi jak: George Schultz – były sekretarz stanu oraz Henry Kissinger – senator partii opozycyjnej. Opublikowali oni apel na łamach The Wall Street Journal. Głos w tej sprawie zabrali również wybitni naukowcy, miedzy innymi Richard Garwin – doradca prezydentów USA i konstruktor bomby wodorowej. Celem ruchu jest wyeliminowanie posiadania i używania broni nuklearnej na całym świecie, w tym również w USA, co dałoby podstawę do wymagania tego samego od Pakistanu i Iranu.

15 września
Detektyw Shi
Reżyser Edgar, Wolf
Chiński detektyw Shi zyskał sławę, ponieważ zajmuje się sprawami kobiet porwanych i sprzedanych do domów publicznych lub jako żony – niewolnice. Masowa migracja dziewcząt ze wsi do pracy w miastach sprawiła, że zdesperowani kawalerowie stosują takie metody, aby zdobyć żonę. Zobaczymy dwie akcje uwolnienia porwanych kobiet, które zorganizował i przeprowadził detektyw. Poznamy także drugą stronę medalu: czterdziestoletniego rolnika, który na wszelkie sposoby szuka żony. Dowiemy się, do jakich opłakanych skutków doprowadziła polityka rządu, pozwalająca rodzicom na posiadanie tylko jednego dziecka. I jakich daleko idących konsekwencji mogą się spodziewać nie tylko Chiny, ale również sąsiednie kraje.

16 września
Islandia: kraj na krawędzi
Reżyser Helgi Felixon
Film dokumentalny o kryzysie finansowym w Islandii, który rozpoczął się jesienią 2008 roku i doprowadził do niemal całkowitego bankructwa państwa. Islandia stała się pierwszym europejskim krajem potrzebującym pomocy IMF. Po protestach obalono rząd na początku 2009 r. Zbankrutowało wiele firm, a ludzie zaczęli masowo opuszczać kraj.

17 września
Jak zdobyć i stracić fortunę
Reżyser Stephen Lamby
Geraint Anderson – bohater filmu to niezwykle utalentowany analityk finansowy jednego z londyńskich banków, który w bardzo krótkim czasie zarobił bardzo dużo pieniędzy, miliony funtów. Jest pierwszym bankierem, który się zdecydował przerwać zmowę milczenia i opowiedzieć, na czym polega gra największych finansowych graczy świata. Jakie stosują sposoby działania w tym biznesie? Czy obowiązuje tu etyka? Czy wszystko odbywa się w uczciwy sposób? Bohater filmu mimo iż pozmieniał personalia osób, o których opowiada w filmie, narobił sobie wrogów w środowisku. Ale nieoczekiwanie przywrócono mu dobre imię, gdy okazało się, że przewidział obecny kryzys.

18 września
Wideokracja
Reżyser Erik Gandini;
Od ponad 30 lat włoskim społeczeństwem rządzi telewizja. Kontroluje ją jeden człowiek. Właścicielem największych stacji telewizyjnych jest włoski premier Silvio Berlusconi. Komercyjne programy Berlusconiego są przez wielu uważane za odzwierciedlenie jego własnego gustu i osobowości. A dla ponad 80% Włochów telewizja to główne albo jedyne źródło informacji o świecie Temat zgłębia Erik Gandini, włoski reżyser od lat mieszkający w Szwecji, znany z bezkompromisowych obrazów współczesności w filmach takich jak Nadprodukcja. Terror konsumpcji i GITMO nowe prawa wojny.

Wybrane nagrody i festiwale: 2009 – Toronto Film Festival – Nagroda dla najlepszego dokumentu ; Sheffield Film Festival – Nagroda Specjalna Jury; Golden Graal Nagroda Sergio Cittiego dla Erika Gandiniego MFF w Wenecji; Chicago Int. Film Festival; Sao Paolo Int. Film Festival; IDFA/International Documentary Festival Amsterdam 2010 – Visions du Reel

21 września
Partia Boga
Reżyser J.F. Boyer
Film o libańskim Hezbollahu, który jest uważany, przede wszystkim przez USA, Wielką Brytanię, Izrael i Kanadę za organizację terrorystyczną. Stany Zjednoczone zaczęły określać Hezbollah organizacją terrorystyczną po jego atakach na amerykańskie bazy wojskowe i ambasadę amerykańską w Libanie w czasie wojny między Libanem, Izraelem i USA w latach osiemdziesiątych. Większość krajów, między innymi Unia Europejska i Rosja, nie wpisują Hezbollahu na listę „organizacji terrorystycznych”. Realizatorzy otrzymali zgodę na sfilmowanie organizacji od środka oraz na wywiad z obecnym przywódcą Hassanem Nasrallahem.

22 września
Somalia, kraj na krawędzi
Reżyser Jim Foster
Film dokumentalny o aktualnej sytuacji w Somalii, państwie w północno – wschodniej części Afryki, położonym na Półwyspie Somalijskim. Obecnie sytuacja polityczna w Somalii jest niejasna, rząd tymczasowy kontroluje jedynie centralną część kraju. W obecnej chwili na obszarze Somalii de facto funkcjonują jeszcze 4 państwa: Somaliland, Puntland, Galmudug i Maakhir. Oprócz tego spora część kraju znajduje się poza jakąkolwiek kontrolą i pogrążona jest w walkach międzyklanowych lub stanowi arenę walk z partyzantką Unii Trybunałów Islamskich. W filmie pokazane są dramatyczne zdjęcia z ulic Mogadiszu, gdzie trwają bratobójcze walki.

23 września
Polowanie na piratów
Reżyser Oystein Bogen
Film dokumentalny o piratach z Somali. To pierwszy film dokumentalny o somalijskich piratach, zawiera unikalne materiały dziennikarskie, wypowiedzi członków załogi statków pływających na tych niebezpiecznych trasach. Posłuchamy co mówi szef jednej z pirackich band z Eyl w Somalii.

24 września
Zabić Mohameda
Reżyser Francesco Cannito i Luca Cusani
Zachodni Brzeg – część Palestyny administrowana przez Izrael; The Ariel University Center of Samaria -największa izraelska uczelnia publiczna, która znalazła się poza Izraelem. Jest oddzielona murem, a młodzież arabska jest pomieszana z izraelskimi studentami. Konflikty są nieuniknione. Reż. Francesco Cannito i Luca Cusani opowiadają o 21-letnim studencie Mohamedzie, który jest jedynym Arabem na wydziale filmowym uczelni w Ariel, mieście izraelskich osadników założonym w sercu Zachodniego Brzegu. Muhammad nie ma w szkole przyjaciół; z nikim nie rozmawia i unika wychodzenia z domu po zajęciach. Autorzy filmu pokazują jego drogę do szkoły prowadzącą przez wojskowe punkty kontrolne, udział w zajęciach oraz analizują podłoże nieuchronnych konfliktów udzielając głosu przedstawicielom obu stron.

28 września
Cień świętej księgi
Reżyser Arto Halonen
Po przejęciu władzy w 1991 r. w Turkmenistanie, bogatej eks – republice radzieckiej, prezydent Saparmurat Nijazow zbudował dyktaturę, która prędko znalazła się na trzecim miejscu wśród państw łamiących prawa człowieka. Prezydent przemianował się na „turkmanbaszę”, a w 2001 r. opublikował Świętą Księgę Ruhmanę, będącą mieszaniną regionalnych mitologii, obiegowych mądrości i swoistego hołdu dla autora. Społeczeństwo miało za zadanie wyuczenia się księgi na pamięć. Powstał pomnik Księgi w stolicy – Aszchabadzie. Reżyser Arto Halonen wraz z dziennikarzem Kevin’em Frazier’em trafiają do spółek, które sfinansowały przekład Księgi na inne języki, aby zyskać przychylność dyktatora. Próbują poznać porządek panujący w odległej, mało znanej republice.

Cały rozkładówkę na wrzesień można obczaić tutaj.

Wpis: Wrzesień z TVP Info pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Erik Gandini znany jest między innymi z takich produkcji jak „GITMO – Nowe prawa wojny”, czy „Nadprodukcja. Terror konsumpcji”. Tym razem pod nóż wziął system medialny we Włoszech, a w zasadzie imperium medialne Silvio Berlusconiego. Jest to zręcznie wyreżyserowany obraz nas samych, społeczeństwa spektaklu.

Gandini w swoim filmie skupia się na kilku kluczowych postaciach:
- Fabrizio Corona – król paparazzich, który dla pieniędzy gotów jest zrobić wszystko m.in. rejestrowanie z ukrytej kamery swojego procesu rozwodowego, który następnie odsprzedaje telewizji Berlusconiego, czy też nakłonienie morderców do założenia na pogrzebach swoich ofiar koszulki z jego nazwiskiem. Określa siebie mianem Robin Hooda, który „zabiera bogatym i daje… tylko sobie”. Inkasuje 10 tyś. euro za godzinny występ w ekskluzywnym klubie. Każe również płacić gwiazdom za to, że nie opublikuje kompromitujących ich zdjęć.Zrobi wszystko, aby zaistnieć.
– Lele Mora – władca marionetek. To on pociąga za wszelkie sznurki i decyduje kto zostanie gwiazdą w świecie telewizji. Jest najbardziej wpływowym agentem. To dzięki niemu, nieznani osiągają błyskawiczny sukces. Gości u siebie takie gwiazdy polityki jak Tony Blair, Putin, czy Kaddafi. Ma również głęboką sympatię do Benito Mussoliniego. Co więcej, nie wstydzi się tego. Ochoczo prezentuje przed kamerą muzyczne nagrania z okresu faszystowskiej dyktatury. Mieszka na Costa Smeralda, włoskiego odpowiednika Hollywood.
- Silvio Berlusconi – właściciel imperium medialnego we Włoszech. Co nie dotknie, zamienia w złoto. Magazyn Forbes w 2008 oszacował jego majątek na 9.4 mld USD, co daje mu 3 miejsce we Włoszech.
- Ricky Canevali – prosty robotnik (spawacz), który chce się wyrwać z życiowej melancholii. Marzy o szybkiej karierze i sławie. Najprostszą metodą do tego jest telewizja. Ricky szczerze w to wierzy, ponieważ ma talent: śpiewa i tańczy jak Ricky Martin, a w sztukach walki jest równie sprawny jak Jean-Claude Van Damme. Zauważa jednak, że do telewizji łatwiej jest się dostać młodym dziewczynom, których zadaniem jest jedynie seksownie wyglądać i asystować prowadzącym prezenterom telewizyjnym.

Od ponad 30 lat włoskim społeczeństwem rządzi telewizja. Dla 80% ludzi Włochów to jedyne albo główne źródło informacji. Wideokracja mówi wprost: „Bez świata mediów nie osiągniesz niczego. Bez świata mediów jesteś niczym. Czego nie ma w naszym spektaklu, nie ma w rzeczywistości”. Żeby było zabawniej, całą tą władzą dusz rządzi jeden człowiek, Silvio Berlusconi. Człowiek, który stoi ponad prawem. Człowiek, który wywalczył dla siebie ustawę o immunitecie sądowym. To on stworzył potęgę telewizji konsumpcji, która zastąpiła prawdziwą demokrację. Każda dziedzina życia stała się towarem, rozrywką opartą na sensacji i najniższych instynktach. Berlusconi skupił w swoich rękach władzę prawie absolutną, kontrolując 90% mediów. Doliczmy do tego 120 milionów sprzedanych pism plotkarskich rocznie. Społeczeństwo spektaklu.

Na pierwszym dniu festiwalu „Weekend z Cyfrowym Planete Doc Review” było ponad 100 osób. Sporo, patrząc na poprzednią edycję, która miała swoją premierę we Wrocławiu rok temu. Oby tak dalej! Przed nami sobota i niedziela. Aby w te dni, było jeszcze więcej zainteresowanych ambitnym kinem dokumentalnym z najwyższej półki.

Oficjalna strona Festiwalu:
http://www.docreview.pl/2010/

Wpis: Planete Doc Review 2010: Wideokracja [Kino Warszawa] pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Futurystyczna, przerażająca wizja Europy w czasach, gdy kończą się światowe zapasy ropy naftowej. Pewnego dnia Roger odkrywa, że każdy szczegół jego życia jest kontrolowany. Animacja science fiction. Głosów postaciom użyczyli: Vincent Gallo, Juliette Lewis, Udo Kier, Stellan Skarsgard, Alexander Skarsgard, Sofia Helin.

Film „Metropia” ma polską premierę 16 czerwca, a na świecie? Odbyła się ona prawie rok wcześniej (3 września 2009). To się nazywa polska prowincja ;)

Świetna grafika, klimat oraz fabuła. Zapowiada się ciekawie. Póki co, film po angielsku. Sądząc po popularności wrzucających, nie długo nam będzie dane czekać na polskie tłumaczenie ;)

Film do pobrania na stronach:
Peb.pl | Torrentz.com

Wpis: Metropia (2010) pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Setara, piękna brunetka o ciemnych oczach, okazuje się najbardziej kontrowersyjną postacią. Podczas swoich wokalnych występów, wykonuje taniec, który jest zakazany dla kobiet przez kulturę islamską. Konserwatywny fundamentalizm religijny, kontrastuje z nadchodzącymi, nowymi wartościami Zachodu. Setarze grożono śmiercią. Mimo odpadnięcia z programu (tuż przed samym finałem), wraca do swojego rodzinnego miasta Heratu i nagrywa płytę, co jest przedłużeniem jej nadziei na spełnienie swoich marzeń.

Program „Idol” był kręcony w Kabulu i jego pierwszą edycję oglądało przeszło 11 milionów widzów (1/3 mieszkańców Afganistanu!). Jeden z najbiedniejszych i najsłabiej rozwiniętych krajów na świecie, został zdominowany przez komercyjny sektor rozrywkowy. W tej „demokracji konsumpcyjnej” możemy dostrzec jednak znane nam zagrożenia, o których film nie mówi m.in. oddalenie społeczeństwa od demokracji (brak uczestnictwa w polityce), na rzecz bycia konsumpcyjnym podmiotem lekko strawnej rozrywki, nie wymagającej podejmowania ważnych dla społeczeństwa dyskusji. Dochodzi do tego promowanie kultury indywidualizmu, egoizmu, hedonizmu, oraz przede wszystkim zasady „dziel i rządz”. Tymi wartościami kierują się kraje kapitalistyczne, przeżywające przy tym ogromny społeczny kryzys polityczny.

W „Afgańskim Idolu” dostrzegamy za to „wolne” kobiety, które nie mają na głowach tradycyjnych chust, co jest objawem kwintesencji „nowej rzeczywistości”. W zasadzie film epatuje przekazem kulturowego wyzwolenia, rewolucji moralnej, co nie pozostaje bez wpływu na religijnych ortodoksów m.in. Przewodniczącego Rady Ulemskiej, który mówi o potrzebie ochrony muzułmańskich wartości i poszanowaniu tradycji. Natomiast Rada Etyki Islamu otwarcie domaga się zaprzestania emisji programu, ze względu na jego szkodliwość społeczną.

„Afgański idol” ukazuje „marketingową wojnę” o wyzwolenie dusz, które zapragnęły szybkiego i łatwego szczęścia, ucieczki od codziennej, brutalnej rzeczywistości okupacji, wojny, śmierci, głodu i cierpienia. Wydaje się, że sukces jest na wyciągnięciu ręki. Pytanie tylko, dla ilu i jakim kosztem? Czy egocentryczny wyścig, nie okaże się zgubny dla reszty społeczeństwa, któremu pozostaną jedynie wykreowane marzenia? Jeśli mam być szczery, odpowiem twierdząco. Jeśli natomiast byłbym młodym studentem-idealistą, stwierdziłbym, iż wierzę w demokratyczną, wolnorynkową wolność. Z tym drugim punktem widzenia, zgodziło się niestety wielu widzów, którzy podjęli dyskusję z zaproszonym gościem, wrocławskim poetą, Marcinem Hamkało. Zagrożeniem dla nich okazał się TYLKO reżim kulturowy (m.in. rola kobiet w życiu społecznym), pominięty zaś został reżim ekonomiczny (!), którego większość niestety nie potrafi dostrzec we własnym otoczeniu (lub nawet gorzej, we własnym życiu), a który zniewala bardziej i brutalniej, jeśli spojrzeć chociażby na raporty ONZ do spraw jakości życia i śmiertelności na świecie.

Dyskusja oraz film ukazał, niestety jedynie temat kultury, co jest dla mnie niewystarczające, jeśli mamy sprawiedliwie oceniać nasz świat i działać na rzecz jego poprawy.

Więcej o Akademii Filmu Dokumentalnego „MovieWro” na stronie:
http://www.moviewro.pl

Wpis: „Afgański idol” w ramach Akademii Filmu Dokumentalnego „MovieWro” pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Celem Alterkino jest gromadzenie w jednym miejscu fabuły i dokumentu o wolnościowym, krytycznym społecznie odcieniu, aby wszyscy zainteresowani mogli łatwo do nich dotrzeć i wykorzystać we własnej działalności. Istnieje wiele dobrego dokumentu politycznego, który ginie przeoczony w natłoku masowej rozrywki i chaosu informacyjnego, dlatego potrzebna jest strona, która będzie docierać do takich pozycji i je archiwizować. Na tym polu istnieje w Polsce ogromna luka widoczna w porównaniu z zachodnimi stronami, które oferują bardzo szeroki przekrój tytułów o podobnej tematyce.

Naszym zdaniem aktywizm społeczny opiera się również na zaangażowanym, refleksyjnym kinie, które potrafi pobudzić intelekt i wyobraźnię, a przez to może kształtować ludzkie postawy i wpływać na wybory polityczne. Publikujemy filmy które przedstawiają obraz społecznych konfliktów odstający od oficjalnego. Dokumenty silnie akcentujące barbarzyństwo i bezsens wojny, ujawniające ekonomiczne interesy stojące za decyzjami rządzących; filmy autorów kierujących obiektyw w stronę zwykłych ludzi doświadczających opresji.

Dajemy możliwość poznania odmiennej wersji zdarzeń, przełamującej obowiązujący – neoliberalny – dyskurs ukazywania ważnych konfliktów współczesności, takich jak choćby wojna na Bliskim Wschodzie, manipulacyjna potęga mediów, globalna ekspansja wielkiego kapitału czy konflikty kulturowe.

Alterkino skupia się na brutalnym obliczu kapitalizmu oraz instytucji władzy. Zarazem przedstawia zalety samoorganizacji społecznej oraz przebieg starć i procesów na linii walki pomiędzy pracownikami a państwem i kapitalistami. Pod tym kątem planujemy cały szereg pozycji na temat samorządności robotniczej i walk klasowych w Europie oraz poza jej granicami.

Naszym zdaniem film to medium o dużym potencjale oddziaływania, szczególnie gdy niewygodna kamera dotrze tam, gdzie nie powinna – np. do palestyńskiego obozu dla uchodźców czy na czeczeńską wieś, aby pokazać życie w nędzy i strachu, by zarejestrować zwłoki cywili zamordowanych przez wojsko. Nie ma wówczas wątpliwości – jak w przypadku słowa pisanego – że brutalny obraz zapadający mocno w pamięć nie jest wytworem niczyjej stronniczej politycznie fantazji, lecz gołym faktem, który działa jak zimny prysznic.

Za pośrednictwem obrazu chcemy przekazywać innym emocje towarzyszące tym zjawiskom: krew i łzy, wzruszenie i radość, upór i niezłomność ludzi zjednoczonych we wspólnej walce.

Istnieje wiele słabo znanych w Polsce tematów, które film pozwala dziś odświeżyć i uczynić bliższymi polskiemu odbiorcy. Wiele historii należących do rewolucyjnej tradycji oporu społecznego, które z różnych powodów pomija się w polskich inspiracjach i dyskusjach. Do takich tradycji należą m.in. zachodnioeuropejskie i latynoamerykańskie grupy zbrojne oraz burzliwe wydarzenia okresu lat 60-ych, bardzo słabo znane i opisane w Polsce. Stąd nasze zainteresowanie partyzantką miejską, jak choćby niemiecką Frakcją Armii Czerwonej czy amerykańskimi Weathermanami (pokłosie ruchu studenckiego), ale również bogatym dorobkiem studenckiej kontrkultury. Stąd publikacja słynnego Zabriskie Point Antonioniego, który rewelacyjnie oddaje ducha hipisowskiej rewolty czy nagrodzonego w Cannes Klasa robotnicza idzie do raju, ilustrującego dramat robotnika schwytanego w pułapkę pracy wyalienowanej i goszystowskie rozruchy we Włoszech.

Obecnie na stronie udostępniamy filmy, które poruszają takie tematy jak: wojna w Czeczenii, zamachy z 11 września 2001 r„ rewolucja zapatystowska, oddolne protesty przeciwko neoliberalnej polityce ekonomicznej, geneza i losy niemieckiej Frakcji Czerwonej Armii, represyjna działalność państwa, walka Palestyny o niepodległość, świat islamu, polityczny proces Mumii Abu-Jamala, wyzysk etiopskich chłopów uprawiających kawę, problem rasizmu we współczesnej Rosji, populizm polityczny, czy też manipulacje medialne w USA.

Filmów jest o wiele więcej i są one aktualizowane cyklicznie co tydzień. Do każdego dołączamy polskie napisy lub są z polskim lektorem. Każdy może także zapisać się do naszego newslettera i otrzymywać informacje o aktualizacjach na stronie prosto na skrzynkę e-mail.

Zachęcamy równocześnie wszystkich do zaangażowania się we współtworzenie serwisu. W tym celu stworzyliśmy poradnik, który objaśnia „krok po kroku” jak umieścić film na serwerze i wysłać informację o danej produkcji do redakcji.

Chcemy, aby Alterkino było centrum, gdzie niezależna myśl i obieg informacji będą dostępne poprzez kino społeczno-polityczne.

Redakcja Alterkino

Artykuł ukazał się w „Le Monde diplomatique – edycja polska” (luty 2008)

Wpis: AlterKino.org – portal z filmami społecznie zaangażowanymi pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Preambuła

Dwugodzinny film ukazuje historie mieszkańców USA, którzy zostali wyruchani przez tzw.„wolny rynek” i postanawiają walczyć o prawo do godnego życia.

Bezdomność dla zysku

Mamy tych, którzy popadli w spiralę wysokooprocentowanych kredytów (tzw. lichwa) i teraz banki przejmują ich posiadłości mieszkaniowe (zrujnowanie życia całym rodzinom staje się zyskiem). Korzystają na tym także cwaniaki kupujące od banków domy za grosze i sprzedając je dalej z ogromną przebitką cenową.

Śmierć dla zysku

Są przedstawione również przypadki osób nagle zmarłych (m.in. menadżer średniego szczebla, który umarł na raka), a pracodawca (bank) zawłaszczył pieniądze, poprzez zawarcie sekretnej polisy ubezpieczeniowej (śmierć stała się zyskiem).

Co ciekawe, korporacje stosują tą praktykę na codzień, kiedy wskazują siebie jako beneficjentów m.in. Ameby Bank zgarnął 1,5 mln dolarów. Takie firmy jak American Greetings, RR Donnelly & Sons, Procter & Gamble – wszystkie mają problem ze śmiertelnością! We wszystkich tych przypadkach śmiertelność wynosi 50% zakładanej.

Brokerzy z chciwości narzekają, że za mało pracowników umiera, w związku z czym zyski są mniejsze od spodziewanych. Korporacje, które stosują te praktyki to m.in. Bank of America, CitiBank, Wal-Mart, Winn-Dixie, Procter & Gamble, McDonnell Douglas, Hershey, Nestle, AT&T, Southwestern Bell, Ameritech, American Express… Tego rodzaju polisy dotyczą lub dotyczyły kilku milionów Amerykanów.

Aby dowiedzieć się, ile jesteś dla swojego szefa wart martwy, wejdź na stronę:
http://www.deadpeasants.biz

Piloci samolotów

Mamy także pilotów prywatnych korporacji lotniczych, którzy zarabiają nędzne grosze, żyjąc z kartek żywnościowych i pomocy społecznej. Często dorabiają na boku, czy też zapożyczają się w bankach, a niekiedy oddają swoje osocza z krwi, aby móc związać koniec z końcem. Oczywiście przekłada się to na obciążenie psychiczne oraz fizyczne, co wpływa na zwiększone ryzyko katastrofy lotniczej. Korporacje w dobie „wolnego rynku” tną koszty, oszczędzając na bezpieczeństwie pilotów i pasażerów, przerzucając koszty na barki osób dojeżdżających, oraz pozbywając się związków zawodowych.

Zysk ponad ludzi

Michael Moore przedstawia sytuację mieszkańców miasteczka Flint, w którym się urodził i wychował. To tam, korporacja General Motors, raportując zyski rzędu 4 mld dolarów, w tym samym czasie eliminowała dziesiątki tysięcy miejsc pracy. Podobne sytuacje miały miejsce tuż przed Świętami Bożego Narodzenia w 2008 roku w firmie Republic Windows & Doors w Chicago i Illinois, gdzie nagle zwolniono całą załogę należącą do związków zawodowych (ponad 250 osób). Dano im tylko trzy dni wypowiedzenia. Bank of America nie chciał dłużej kredytować spółki, więc pracownikom nie były wypłacane należne im pieniądze.

Jeden z pracowników mówi – „Nie zasługujemy na to, jak nas traktują. To naprawdę boli, bo jak powiedziałem to jest moja druga rodzina. To naprawdę boli, naprawdę. […] Sądzę, że nikt na tej planecie nie zasługuje na takie traktowanie.”

Tego typu sceny rozgrywały się na terenie całego kraju, ale nikt nie zwracał na to uwagi.

Demagodzy „wolnego rynku”, używają często argumentu, że w kapitalizmie „każdy ma wybór”, czego nie potwierdza brutalna rzeczywistość. Poznajemy beznadziejną sytuację zwolnionych pracowników, którzy nie mogą znaleźć pracy, pozostają w stanie egzystencjalnej bezczynności. Rynek okazuje się w szczególności okrutny dla osób starszych, które nie są dla rynku „elastyczne”.

Niegrzeczna młodzież procentującym kapitałem

Kapitalizm potrafi również robić porządki z niegrzeczną młodzieżą. Zamknięto państwowy dom dla młodzieży, a na jego miejsce zbudowano prywatny ośrodek „PA Child Care” za 8 milionów dolarów, po czym wydzierżawiono go za 58 mln dolarów hrabstwu. Wszyscy „winni” stawali przed sędzią Markiem Ciavarellą, który udzielał lekcję amerykańskiego kapitalizmu: „czas to pieniądz, a w zasadzie mnóstwo pieniędzy”.

Młodzi ludzie w fikcyjnych procesach, z góry byli skazywani na pobyt w prywatnym ośrodku „PA Child Care”. Kapitalizm zdeptał demokrację. Robert Powell, jeden z właścicieli ośrodka, ubił interes z sędziami Conahanem i Ciavarellą. Wskutek tego, zwiększył się wskaźnik zamknięć. Młodzież była wysyłana do nastawionej na zysk placówki. Za swoje kłopoty sędziowie otrzymali ponad 2,6 milionów dolarów łapówki, podczas gdy właściciele „PA Child Care” otrzymali dziesiątki milionów dolarów od podatników z terenu hrabstwa.

6,500 dzieci zostało niesprawiedliwie skazanych. Niektóre skazywano, nawet wobec sprzeciwu ich kuratorów. Nie dość, że PA Child Care” opłacało sędziów, aby wypełniali swoje cele, to ich pracownicy byli tymi, którzy decydowali kiedy dziecko ma dość rehabilitacji. Kiedy państwo powierzyło swoje obowiązki prywatnej firmie, młodzież w tym przypadku stała się narzędziem do zarabiania pieniędzy.

Neoliberalizm zwycięża

Michael Moore skupia się także na historycznym przełomie, a w zasadzie na Ronaldzie Reaganie, który wraz z Margaret Thatcher, byli symbolami triumfującej ideologii neoliberalizmu. Był to historyczny moment, ponieważ korporacje oraz Wall-Street zaczęły sprawować niemal całkowitą władzę.
Poznajemy Dona Regana, prezesa Merrill Lynch, (najbogatszej i największej instytucji finansowej na świecie), który objął kluczową pozycję Ministra Skarbu, a później został szefem sztabu Białego Domu. Od tego momentu wprowadzono ogromne obniżki podatków dla bogatych. Kraj wg. Moora zaczął być zarządzany jak korporacja, m.in. hurtowy demontaż infrastruktury przemysłowej. Nie miało to na celu oszczędzania pieniędzy, czy też pozostania konkurencyjnym, ponieważ przedsiębiorstwa raportowały wówczas dochody idące w miliardy. Zrobiono to dla krótkoterminowych zysków [zyski/zwolnienia] i aby zniszczyć związki zawodowe.

General Motors
Zyski = 24,1 mld dolarów
Zwolnienia = 100,000 +

AT&T
Zyski = 9,6 mld dolarów
Zwolnienia = 40,000 +

General Electric
Zyski = 20,4 mld dolarów
Zwolnienia = 100,000 +

Miliony wyrzucono z pracy, a pozostałym pracownikom kazano pracować dwa razy ciężej [wydajność pracy +45%/stawki zostały zamrożone].

Najwyższa stawka podatkowa dla najbogatszych została zmniejszona dwukrotnie. Zamiast otrzymywać godną pensję, ludzie byli zachęcani do życia na kredyt, aż zadłużenie gospodarstw domowych osiągnęło prawie 100% PKB.

Doszło do eksplozji osobistych bankructw.

Uznaliśmy za konieczne zamknięcie milionów naszych obywateli.

Sprzedaż antydepresantów wystrzeliła, podczas gdy chciwość ubezpieczalni

i firm farmaceutycznych pchała koszt opieki zdrowotnej wyżej i wyżej.

Były to oczywiście świetne wiadomości dla giełdy i amerykańskich prezesów [stosunek płacy prezesa do robotnika]

Demokracja zagrożeniem dla bogaczy

W 2005 i 2006 roku, korporacja CitiGroup napisała trzy poufne notatki dla swoich najbogatszych inwestorów, o tym jak się mają sprawy. Doszli do wniosku, że USA to już nie demokracja, a plutonomia. Plutonomia to stan, gdzie społeczeństwo jest kontrolowane przez i dla najbogatszej 1% populacji, który posiada więcej dóbr, niż pozostałe 95% ludzi na świecie. Notatka rozpływa się nad rosnącą przepaścią między bogatymi, a biednymi, nad tym jak tworzą nową arystokrację. I że właściwie nic nie może im zagrozić.

Był jeden jednak problem. CitiGroup przewidywało, że najpoważniejszym kłopotem będą społeczeństwa domagające się bardziej zrównoważonego podziału dóbr. Innymi słowy, „wieśniacy” (termin używany przez ludzi korporacyjnej władzy w stosunku do swoich pracowników), mogą się zbuntować. Ponadto ubolewali, że biedniejsi mogą nie mieć takiej siły gospodarczej, ale mają takie samo prawo głosu jak bogaci.

JEDNA OSOBA = JEDEN GŁOS. I to ich naprawdę przeraża – że nadal możemy głosować. Właściwie to mamy 99% głosów, a oni tylko 1%. Więc dlaczego 99% się na to zgadza? CitiGroup twierdzi, że to dlatego że większość wierzy, że pewnego dnia sami staną się bogaci, o ile tylko będą się starać wystarczająco mocno. Bogaci byli zadowoleni, że tylu ludzi dało się nabrać na „Amerykański sen”, podczas gdy oni nie mieli najmniejszego zamiaru się dzielić.

Konstytucja Stanów Zjednoczonych

Moore sprawdza Konstytucję Stanów Zjednoczonych, w której rzekomo są krajem kapitalistycznym. Co ciekawe, nigdzie w Konstytucji nie ma słowa o „wolnym rynku”, „swobodzie działalności”, czy „kapitalizmie”. W gruncie rzeczy wszędzie jest napisane „My, ludzie”, coś o „doskonałym związku” oraz „promowaniu ogólnego dobrobytu”.

Samorządność pracownicza

Bardzo ciekawy jest temat samorządności pracowniczej. Tutaj Michael Moore pokazuje przykład Isthmus Engineering w Wisconsin. Jest to firma, gdzie konstruuje się i buduje roboty przemysłowe. Biznes wart 15 mln rocznie, lecz w tym biznesie każdy pracownik jest właścicielem firmy. Nie chodzi o gówniane akcje, lecz prawdziwą samorządność, kolektywizm i sprawiedliwe zarządzanie. W firmie panuje demokracja bezpośrednia, gdzie każdy ma prawo głosu. Nie liczą się tylko pieniądze.

Miłość z amerykańskiej demokracji pracownicy przenoszą do pracy. W firmie nie zwalnia się ludzi, tylko po to, aby podnieść wartość akcji. Nie daje podwyżek menagerom, a obcina pensje szeregowym pracownikom.

Jeden z pracowników mówi: – „Nie robimy tu takich rzeczy. Nawet nie możemy, bo od razu wszyscy by się na ciebie gapili i pytali: co on taki chciwy do cholery? To zbyt oczywiste. W końcu jest tu mnóstwo ludzi, którzy codziennie zakasują rękawy i pracują. I jeśli ktoś na górze dostawałby za ich pracę nienależne pieniądze, to byłoby to po prostu nieuczciwe”.

W Kalifornii jest również samorządnie zorganizowana fabryka chleba, w której pracownicy codziennie wypiekają tysiące bochenków chleba. Im więcej pracownicy włożą pracy, tym więcej mają udziałów w zyskach. Żadnych wielkich „ja” i małych „ty”. Wszyscy są równi. Prezes dostaje taki sam udział jak każdy inny. Pracownik liniowy zarabia ponad 65,000 dolarów rocznie, czyli trzy razy więcej niż nowy pilot w American Eagle. Tego rodzaju fabryka chleba i setki innych, podobnie zorganizowanych firm są dowodem, że ludzie nie zawsze kierują się zyskiem.

Doktor Jonas Salk

Wynalazł lek na polio i oddał go światy za darmo. Mógł wielokrotnie się wzbogacić, sprzedając swoją szczepionkę firmom farmaceutycznym, ale doszedł do wniosku, że jego talent powinien zostać użyty dla większego dobra. A przyzwoita pensja doktora i wynalazcy wystarczała mu, by wieść komfortowe życie. Na pytanie „Kto posiada patent na tą szczepionkę?”, odpowiedział „Cóż, powiedziałbym, że ludzie. Nie ma patentu. Któż patentowałby słońce?”.

Dziś natomiast najwybitniejsze umysły są wykorzystywane do czegoś innego – sektora finansowego. Nie przysługują się nauce, tylko Wall-Street. Studenci, którzy kończą prywatne studia z długiem na poziomie 100 tysięcy dolarów i więcej, stają się niewolnikami sektora finansowego, przez następne 20 lat. Zamiast przysłużyć się ogółowi, służą prywatnym korporacjom. Młodzi ludzie zmuszani są więc przez rynek do tworzenia rzeczy nie twórczych, lecz niszczących.

Derywaty

Liberalny system gospodarczy ma coś takiego jak „derywaty”, czyli skomplikowane zasady, które wymyślono specjalnie, aby ekonomiści mogli się wywinąć od odpowiedzialności.

Jak mówi Marcus Haupt, który spędził na Wall-Street 15 lat – „Powiedzmy, że jesteś rządowym prawnikiem i przychodzisz, aby ocenić, czy te rzeczy łamią prawo podatkowe, czy nie. Jeśli rozumiesz, co oni robią to najpewniej zaoferują ci pracę”.

Wall-Street stało się kasynem szaleńców, gdzie zakładają się o wszystko, nawet o nasze domy.

Countrywide

Innym przykładem jest Bob Feinberg, który pracował dla największej w kraju korporacja hipotecznej Countrywide. Mimo, że firma specjalizuje się w skandalicznie wysoko oprocentowanych kredytach udzielanym ludziom o niskich dochodach, zadaniem Boba było obsługiwanie politycznej elity.

Istniał specjalny wydział do korumpowania znajomych polityków szefa Countrywide m.in. poprzez udzielanie zniżek, rezygnacji z opłat i papierkowej roboty. Korumpowano wpływowe osoby takie jak ambasador Richard Holbrooke, Donna Shalala, ludzi z Kapitolu, regulatorów rynków finansowych, Jim Johnson (Fannie Mae), Alphonso Jackson (sekretarz Wydziału Planowania Przestrzennego), senator Conrad z Komitetu Finansów. Senacki komitet do spraw banków i mieszkalnictwa powinien obserwować rynek hipoteczny, lecz senator Dodd był przez 28 lat przewodniczącym, lecz też był przyjacielem Angela – szefa Countrywide. Otrzymał ponad milion dolarów w zniżkach od korporacji.

Bill Black

Moore żywi nadzieję, że powinniśmy mieć uczciwych regulatorów, takich jak Bill Black, który ujawnił skandal pożyczkowo-kredytowy w latach 80. Jeden z głównych bohaterów afery, Charles Keating wysłał notkę z odpowiednimi instrukcjami [dorwać i zabić Blacka].

Kryzys ekonomiczny

FBI ostrzegało, że podejrzane hipoteki stają się plagą, ale po 11 września, administracja Busha zabrała 500 białych kołnierzyków z FBI z wydziałów ścigania przestępczości, mimo że nadciągała największa fala przestępczości finansowych w historii narodu i świata. FBI twierdzi, że nawet 80% strat z lewych hipotek jest powodowany przez personel ich udzielający. Znaczy to, że to nie pożyczkobiorca przychodzący z ulicy próbuje zdefraudować oszczędności i kredyt, lecz robi to ktoś, kto kontroluje organizację np. prezes.

W filmie możemy usłyszeć o nieuniknionym kryzysie ekonomicznym, na którym wzbogacili się prezesi i dyrektorzy największych banków (m.in. Vikram Pandit z CitiGroup, Lloyd Blankfein z Goldman Sachs, Ken Lewis z Bank of America).

Pożyczka Sachsa

Henry Paulson jako Sekretarz Stanu, (kiedyś był szefem korporacji Golden Sachs), był ręką Wall Street. Wykorzystano pieniądze podatników (700 miliardów dolarów), aby ratować Goldmana i inne faworyzowane korporacje.

Pierwsze głosowanie za pożyczką zakończyło się fiaskiem (dzięki mobilizacji społecznej i wpłynięciu na polityków), ale Paulson i spółka wrócili na Kapitol i ubili z Demokratami zakulisowy interes. W parę dni Kongres zmienił poglądy o 180 stopni i dał bankom 700 miliardów, które chciały (za 263 głosy, przeciw 171).

Na co korporacje przeznaczyły pieniądze podatników? Do końca niewiadomo, ponieważ nikt z rządu nie „zatroszczył” się o kontrolę. Wiadomo że m.in. Citigroup lekką ręką wydał 50 milionów na luksusowy odrzutowiec, Goldman Sachs przeznaczył 6,8 miliona dolarów na bonusy, w AIG 73 osoby dały sobie po milionie dolarów.

Michael Moore postanowił przejechać się bankową furgonetką po bankach i odzyskać pieniądze podatników. Bez skutku ;)

Barack Obama

Obama podczas wyborów stał się głosem większości ludzi, więc stał się zagrożeniem dla stylu życia bogatych. Korporacje postanowiły go więc kupić. Zaczęli w niego rzucać pieniędzmi. Goldman Sachs stał się jego sponsorem numer jeden z datkami na kwotę niemal miliona dolarów. Przetoczyła się też kampania strachu, ostrzegająca, że Obama jest „socjalistą” (mitologiczne skojarzenia z ZSRR, dyktaturą, brakiem wolności), co jednak nie przyniosło oczekiwanych skutków.

Odzyskiwanie domów

Widzimy również sytuację, gdzie ludzie się organizują i przejmują swoje domy, z których zostali wcześniej wyrzuceni. Solidarność okazuje się najsilniejszą bronią, która powstrzymuje komornika banku oraz policję przed interwencją.

Strajk robotników we Flint – przejęcie fabryki

Sytuacja miała miejsce w 1936 roku, kiedy setki kobiet i mężczyzn przejęło fabryki General Motors we Flint na 44 dni. Byli pierwszym związkiem, który pobił przemysłową korporację. To w efekcie ich działań, powstała klasa średnia. Ale w tamtych czasach, policja oraz korporacyjne zbiry nie przyglądały się bezczynnie. Pewnego popołudnia, po krwawych walkach, gubernator Michigan, przy wsparciu prezydenta USA Franklina Roosvelta, wysłał Gwardię Narodową. Ale lufy ich karabinów nie były wycelowane w stronę robotników, lecz w stronę policji i wynajętych osiłków, ostrzegając aby zostawili pracowników w spokoju. Bo – jak twierdzi Moore – Roosvelt wierzył, że ludzie mieli prawo do wynagrodzenia ich krzywd.

Franklin Roosevelt

Prezydent – według Michaela Moore’a – powziął „radykalny” krok i zaproponował dodanie drugiej Karty Praw do konstytucji, czyli:
- bezpieczeństwo i dobrobyt wszystkim, bez względu na rasę, czy wyznanie.
- prawo do użytecznej i popłatnej pracy.
- prawo do zarobków wystarczających na jedzenie, ubrania i rekreację.
- prawo dla każdego farmera do uprawy i sprzedaży produktów za cenę zapewniającą godziwe życie.
- prawo dla każdego przedsiębiorcy, dużego i małego, do handlu w atmosferze, braku nieuczciwej konkurencji i dominacji monopoli krajowych i zagranicznych.
- prawo do przyzwoitego domu dla każdej rodziny.
- prawo do adekwatnej opieki medycznej i możliwość osiągnięcia i cieszenia się dobrym zdrowiem.
- prawo do odpowiedniej ochrony finansowej w wieku podeszłym w chorobie, po wypadku i podczas bezrobocia.
- prawo do dobrego wykształcenia.

„Wszystkie te prawa zapewnią obywatelom bezpieczeństwo. Dlatego po wygraniu wojny musimy dążyć do wdrożenia ich w życie, w celu zapewnienia obywatelom szczęścia i dostatku. Bo dopóki ludzie nie czują się bezpiecznie w domu, dopóki nie będzie pokoju na świecie.” – powiedział Franklin Roosevelt.

Roosevelt umarł rok później. Nie zobaczył końca wojny. Nie wprowadzono też jego nowej Karty Praw. Gdyby mu się to udało – uważa Moore – każdy Amerykanin, bez względu na rasę, miałby prawo do przyzwoitej pracy, pozwalającej na przeżycie pensji, powszechnej opieki medycznej, dobrego wykształcenia, niedrogiego domu, płatnego urlopu i godnej emerytury. Jednak żaden Amerykanin nie dostał takich gwarancji.

Rachunek sumienia?

„Żyjemy w najbogatszych kraju na świecie. Wszyscy zasługujemy na przyzwoitą pracę, opiekę zdrowotną, dobrą edukację i dom, który możemy nazwać własnym. Wszyscy zasługujemy na marzenia Roosevelta i zbrodnią jest to, że go nie mamy. I mieć nie będziemy tak długo, jak długo będziemy mieli system wzbogacający kilku kosztem wielu. Kapitalizm jest złem, a zła nie da się uregulować. Trzeba je wyeliminować i zastąpić czymś, co jest dobre dla wszystkich. A tym czymś jest demokracja.” – twierdzi Michael Moore.

Cytaty

„Naprawdę uważam, że środowiska bankowe są bardziej niebezpieczne, niż stojące wojska” – Thomas Jefferson, 1816.

„Dobro zmonopolizowane lub w posiadaniu niewielu to przekleństwo ludzkości” – John Adams, 1765

„Żaden człowiek nie powinien posiadać więcej niż potrzebne do życia; reszta powinna należeć do państwa” – Benjamin Franklin.

„To jest wojna klas i moja klasa wygrywa, choć nie powinna” – Warren Buffett, najbogatszy człowiek świata roku 2007.

Czas na trochę krytyki wobec filmu…

Oczywiście, w filmie „Capitalism: Love Story” można znaleźć sprzeczności takie jak:
• krytykowanie kapitalizmu, a zarazem zachowywanie wiary w to, że system ekonomiczny funkcjonowałby lepiej np. gdyby banki udzielały pożyczek odpowiednim ludziom.
• przedstawianie samorządności, demokracji bezpośredniej, ale jednocześnie zachowanie utopijnej wiary w świat polityków, którzy mogą realizować socjalne cele. Można odnieść wrażenie, że potencjał zorganizowanej siły społecznej, powinien być wykorzystany do celów politycznych.
• brak krytyki funkcjonowania samorządnych fabryk na ramach kapitalistycznych zasad.

Moore również nie zauważa, że po II Wojnie Światowej, nastały „złote czasy”, czyli konsensus między światem biznesu, a światem pracy, co przyczyniło się do poszanowania wielu wspomnianych przez Roosevelta praw. Jednak od lat 70 były one systematycznie rozmontowywane, dzięki zdobywającej coraz większą popularność ideologii neoliberalnej Miltona Friedmana.

Moore także idealizuje, jeśli chodzi o Europę i Japonię. Tak jak z filmie „Sicko”, gdzie bezkrytycznie podszedł do służby zdrowia w Wielkiej Brytanii, Kubie czy Kanadzie, tak i tutaj idealizuje „konstytucję”, która z praktyką ma niewiele wspólnego. Wspomina m.in. o włoskiej konstytucji, która gwarantuje kobietom równe prawa – tylko, że mówi o tym, że owe gwarancje są ładnym sloganem tylko na papierze, co ukazuje w latach 60 proces walk kobiet o równouprawnienie i wolność (m.in. przedstawione jest to w filmie „My też chcemy róż”, który można pobrać na AlterKino.org).

Reżyser zachwyca się także tym, że niemiecka konstytucja stwierdzała, że rząd ma prawo przejąć prywatną własność i moce produkcyjne dla wspólnego dobra. Ale co z tego, że stwierdzała? Jest to jedynie pusty zapis, tak jak każda konstytucja krajów tzw. ”demokracji kapitalistycznych”, gdzie oficjalnie obywatele mają prawo do godnego życia, bezpłatnej edukacji i służby zdrowia – ale w brutalnej rzeczywistości gospodarek nastawionych na rywalizację i zysk, prawa te nie są w żaden sposób respektowane.

Moore również powinien zdać sobie sprawę, że w latach powojennych ruch robotniczy jak i polityczna lewica, były bardzo silne, więc przyznawanie pewnych praw przez elity polityczne i biznesowe, nie było czymś dobrowolnym, lecz polityczną taktyką, której celem było złagodzenie radykalizmu ruchu pracowniczego. Moore mógłby sobie więc darować melodramatyzowanie, w kontekście „marzeń” Roosevelta, czy też szlachetnych konstytucji innych narodów, którym niby zależało na dobru ogółu. No, ale czego wymagać od zwolennika socjaldemokracji (w tym sympatyka Baracka Obamy), który posunie się do pewnych nadinterpretacji?

Nawet taki państwowy socjalista jak Michael Moore’a, mówiąc o takich kwestiach jak prawo do godnego życia, redystrybucja dochodów, dla wielu liberałów jest „radykalnym lewakiem”! Nie wspominając o tym, że ten tzw. ”radykalny lewak” to również milioner z ich paczki, który zarobił w chuj kasy na swoich filmach i pławi się teraz w luksusach. Czy i on chociażby zastosował wobec siebie „redystrybucję dochodów”?

Chcesz obejrzeć film?

Dokument „Capitalism: Love Story” wraz z polskimi napisami jest do ściągnięcia ze strony AlterKino.org:
http://alterkino.org/capitalism-a-love-story

Wpis: Capitalism: Love Story – najnowszy film Michael’a Moore’a pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Film skupia się na analizie mechanizmu wykorzystania momentów kryzysu w podatnych na niego krajach, przez rządy i wielkie koncerny. Twórcy śledzą początki tytułowej doktryny i jej rozwój na przestrzeni ponad 40 lat w tak różnych krajach, jak Chile Augusto Pinocheta, Rosja Borysa Jelcyna czy Wielka Brytania epoki Margaret Thatcher. Odnoszą ją także do niedawnych inwazji na Afganistan i Irak.

W każdym państwie, które w ciągu trzech minionych dekad poddano terapii szokowej, scenariusz jest w zasadzie ten sam: zawsze wylania się potężny sojusz pomiędzy garstką największych korporacji a klasą najzamożniejszych polityków, przy czym granice pomiędzy tymi grupami są raczej płynne, toteż członkowie obu tych formacji mogą łatwo zmieniać przynależność. Poważne kryzysy są wykorzystywane przez polityków i posiadaczy największego kapitału, aby wprowadzić niepopularne reformy, zlikwidować osłony socjalne i uzależnić państwo od międzynarodowych organizacji finansowych.

Film jest do ściągnięcia z serwisu Torrentz.com, lecz niestety nie ma jeszcze do niego angielskich napisów.

Z tego co mi wiadomo, kanapowa lewica spod sztandaru „Krytyki Politycznej” organizuje 8 kwietnia w Waffce pokaz przedpremierowy tego filmu. Jeśli uda mi się wydoić polskie napisy, film niebawem będzie miał szerszą polską premierę w sieci ;)

Wpis: Doktryna szoku (2009) pochodzi ze strony: Tomasso.pl

W tej chwili Filmweb ma 1,66 miliona rekordów w bazie, ponad milion użytkowników oraz miliony głosów oddanych na filmy. Czy ta ilość i aktywność przełoży się na sprawdzone rozwiązanie, chociażby w niszowym klimacie? Zobaczymy już 1 kwietnia 2010.

Więcej o zmianach tutaj:
http://vbeta.pl/2010/03/18/filmweb-pl-zobacz-jak-bedzie-wygladal-po-zmianach-galeria/

Wpis: Nowy Filmweb.pl – opcja „Gustomierz” pochodzi ze strony: Tomasso.pl