Utopia u pani Lidki

Opowieść o nietypowej krakowskiej kamienicy i jej mieszkańcach. Perspektywa rychłej eksmisji skłoniła zamieszkujących ją ulicznych artystów – uciekających od „normalności” odmieńców – do wzmożenia swojej „awangardowej” i nie zawsze akceptowanej działalności. Pełen emocji i miejskiej magii zapis dwóch miesięcy z życia legalnego „squotu”. Próba odpowiedzi na pytanie czy można żyć marzeniami i … z marzeń.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Krajobraz nizinny z kołyską

„Krajobraz nizinny z kołyską” jest portretem alkoholika, z uporem i świadomie niszczącego swoje życie. Popęd śmierci, któremu poddaje się bohater – samotny sześćdziesięcioletni mężczyzna z małej mazurskiej wioski – jest częścią siły drzemiącej w naturze – bezwzględnej i rządzącej się własnymi prawami. Film poprzez niezwykle sugestywne zdjęcia, brak komentarza, unikalny klimat i bliskość, z jaką autor towarzyszy bohaterowi, wymyka się pokusie taniego moralizatorstwa.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Wpis: Arkadiusz Biedrzycki: Utopia u pani Lidki & Krajobraz nizinny z kołyską pochodzi ze strony: Tomasso.pl

„To jest to, że człowiek karany jest już wykreślony… z życia. Tak nie powinno być. I co dalej? Wrócić z powrotem, bo tam dadzą jeść?” – Andrzej Stępniak.

Wpis: Powrót, dokąd? pochodzi ze strony: Tomasso.pl

„Fakty i liczby są porażające. 100 tyś ludzi dziennie umiera z głodu, co 5 minut umiera z głodu dziecko, poniżej 10 roku życia. Co 4 minuty ktoś ślepnie z powodu niedoboru witaminy A. Według danych z najnowszego wydawanego corocznie raportu FAO (Światowej Organizacji Żywności i Rolnictwa), specjalnej agencji ONZ w Rzymie, 842 miliony ludzi na świecie cierpi z powodu skrajnego niedożywienia. Nie mogą pracować, zakładać rodzin, są inwalidami z powodu niedożywienia. Rok temu było ich aż 826 milionów, czyli liczba ofiar głodu rośnie. Ten sam raport FAO stwierdza, że przy obecnym rozwoju rolnictwa, świat jest w stanie wyżywić 12 miliardów ludzi. Innymi słowy: każde dziecko, które umiera z głodu to ofiara morderstwa”.

oraz dodaje:

„Wolny rynek nie ma nic wspólnego z wolnością. To jeden wielki fałsz. Kiedy Nestle przejmuje afrykańskie rolnictwo to jest to wolność dla drapieżnego zwierzęcia w dżungli. To tak jakby Mike Tyson walczył w ringu z chudym, niedożywionym Bengalczykiem. Potęgę wielkich korporacji widać w liczbach opublikowanych w zeszłym roku przez Bank Światowy. 52% światowego produktu brutto, czyli wszystkich dóbr jakie wytworzono na całym świecie to produkcja 500 globalnych korporacji. Mają one tylko jeden cel: osiągnąć jak najwyższy zysk. Największym światowym producentem żywności, który zatrudnia 300 tyś.osób, działa na 5 kontynentach i używa ponad 8 tysięcy marek handlowych jest koncern Nestle. Zarządza nim miły, opalony Austriak. Ale on też musi się stosować do reguł korporacji, które każą maksymalizować zyski. Jeśli nie wykaże się astronomicznymi wynikami, to akcjonariusze go zwolnią i wielka władza nad światem jaką dziś dysponuje nic mu nie pomoże. Śrubowanie zysków to mordercza strategia wszystkich globalnych korporacji”.

Skąd te cytaty? Z filmu „Nakarmimy Świat”, austriackiego reżysera Erwina Wagenhofera. To znakomity dokument o wszechmocnych zarządach korporacji, o przepływie dóbr i pieniędzy, film o ubóstwie pośród niewyobrażalnego bogactwa i o ludziach umierających z głodu na oczach sytej Europy (a może raczej tuż obok Europy, odwróconej do nich plecami?).

Zapraszam do obejrzenia filmu on-line, poprzez serwis iplex.pl.

Wpis: Jean Ziegler o wolnym rynku w filmie „Nakarmimy świat” pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Nazywany „Doktorem Śmierć” amerykański lekarz Jack Kevorkian (Al Pacino) od lat osiemdziesiątych opowiada się za prawem do eutanazji. Jednocześnie pomaga pacjentom, którzy, świadomi swego terminalnego stanu, decydują się odejść z tego świata. Pierwszą wykonaną przez niego eutanazją była pomoc pacjentowi cierpiącemu z powodu choroby Alzheimera w stadium nie pozwalającym na godne życie. Film prezentuje to wydarzenie, a także następującą po nim kampanię zwolenników i przeciwników eutanazji, która przetoczyła się przez amerykańskie media.

Bohater filmu, kontrowersyjny lekarz Jack Kevorkian, od ponad trzydziestu lat budzi gorące dyskusje wśród Amerykanów. Wielokrotnie stawał przed sądem. W 1999 roku, skazany za zabójstwo drugiego stopnia, trafił do więzienia, gdzie spędził w sumie osiem lat. W wyprodukowanym przez stację HBO poruszającym dramacie telewizyjnym w postać „Doktora Śmierć” wcielił się jeden z najwybitniejszych aktorów naszych czasów, zdobywca Oscara i siedmiu innych nominacji do tej nagrody – Al Pacino („Ojciec chrzestny”, „Pieskie popołudnie”, „Zapach kobiety”). Udało mu się stworzyć niezwykłą i złożoną kreację, za którą otrzymał najbardziej prestiżową nagrodę przemysłu telewizyjnego na świecie – Emmy.

Click here to view the embedded video.

Obok niego w filmie BARRY’EGO LEVINSONA („Rain Man” – Oscar, „Uśpieni”, „Fakty i akty”) zobaczymy także laureatkę Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej Susan Sarandon („Thelma i Louise”, „Przed egzekucją”, „Nostalgia anioła”) oraz gwiazdę serialu Roseanne Johna Goodmana (także: „Big Lebowski”, „Bracie, gdzie jesteś?”). „Jack, jakiego nie znacie” otrzymał aż 15 nominacji do Emmy, w tym w najważniejszych kategoriach – za reżyserię, scenariusz i dla najlepszego filmu. Oprócz Ala Pacino statuetkę zdobył scenarzysta Adam Mazer.

Wpis: Polecam film: Jack, jakiego nie znacie / You Don’t Know Jack (2010) pochodzi ze strony: Tomasso.pl

W obcej skórze
Kraj: Niemcy, Austria
Reżyseria: Angelina Maccarone
Rok produkcji: 2005
Czas trwania: 97 min

Fariba ucieka do Niemiec z Iranu, gdzie jej miłość do kobiety nie jest tolerowana. Podanie o azyl zostaje jednak odrzucone. Jej desperacki plan ma większą szansę powodzenie po samobójstwie jednego z jej znajomych. Fariba przejmuje jego tożsamość i korzysta z jego tymczasowego pozwolenia na pobyt. Zostaje wysłana na wieś. Chociaż jej pobyt tam wydaje się bezpieczny, w domu uchodźców musi zachować męskie przebranie. Jeden błąd może ujawnić prawdę. By móc zapłacić za sfałszowane dokumenty, kobieta podejmuje nielegalną pracę w fabryce, tam poznaje Annę. Kobiety spędzając ze sobą coraz więcej czasu niebezpiecznie się do siebie zbliżają. Z czasem Anna odkrywa prawdziwą tożsamość Fariby. Angelina Maccarone stworzyła wzruszający, prowokujący i poruszający do głębi film. Maccarone zadaje nim pytanie, o to, na ile człowiek skłonny jest zaryzykować w obronie swojej tożsamości, bezpieczeństwa, życia.

QUEER SARAJEWO FESTIVAL 2008
Kraj: Bośnia i Hercegowina / Bosnia nad Herzegovina
Reżyseria: Masa Hilcisin, Cazim Dervisevic
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 30 min

Pierwszy Queer Festival w Sarajewie (QFS) zaplanowano na datę 24-28 września 2008 roku, co niefortunnie zbiegło się z muzułmańskim świętym miesiącem – Rammadan. Miasto tolerancji i wielokulturowości uznało festiwal za pedalską prowokację, natomiast organizatorów wydarzenia określono importowanymi szumowinami. Rząd działał werbalnie, subtelnie, chuligani – brutalnie i fizycznie, i jedni i drudzy stali po ten samej stronie barykady – przeciwko festiwalowi. Policja znalazła się gdzieś pośrodku. Mimo sprzeciwów Festiwal odbył się, a w jego trakcie kilkanaście osób zostało rannych. Kolejne edycje festiwalu nie odbyły się, pozostało jednak pytanie o jakość demokracji w Bośni i Hercegowinie.

Jolly Fellows
Kraj: Rosja / Russia
Reżyseria: Felix Mikhailov
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 96 min

Oparta na faktach, choć kompletnie niewiarygodna historia życia wyjątkowych mężczyzn.
Akcja rozpoczyna się w Moskwie. Gwiazdy draq queen show zgadzają się na udzielenie wywiadu dziennikarce brukowca. W trakcie rozmowy padają proste pytania, kobieta pragnie dowiedzieć się, kiedy artyści zaczęli nadawać sobie żeńskie imiona (Rosa, Lyusya, Gelya, Fira i Lara), po czym wszyscy idą na kolację, w trakcie której rozmawiają na temat rodziców, kobiet, dzieci, pokazują zdjęcia partnerów, opowiadają o przeszłości i mówią o planach na przyszłość….

Transmisja
Kraj: Węgry / Hungary
Reżyseria: Roland Vranik
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 93 min

Gdy krajobraz opustoszał, życie zamarło. Kilka osób postanowiło pozostać w mieście. Trzech braci spróbuje utrzymać się przy życiu. Komputery, telewizory, telefony komórkowe i inne urządzenia telekomunikacyjne przestaną działać, ludzie zaczną odczuwać potworny ból izolacji. Bracia spróbują przezwyciężyć własne osobiste problemy, rozpoczną się poszukiwania alternatywnego stylu życia.

Biblioteka Pascala
Kraj: Węgry, Niemcy, Wielka Brytania, Rumunia / Germany,Hungary,UK, Romania
Reżyseria: Szabolcs Hajdu
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 105 min

Mona Paparu sama wychowuje swą trzyletnią córkę. Ze względu na konieczność wyjazdu za granicę musi zostawić dziecko pod opieką ciotki. Urząd Ochrony Dzieci odbiera jednak dziecko opiekunce. Po powrocie Mona musi zrelacjonować swój zagraniczny pobyt przed opiekującym się dzieckiem Urzędem. Film opowiada historię podróży kobiety, jej miłości i życia w zachodniej Europie, opisanych przez Monę Paparu. Biblioteka Pascala jest węgierskim kandydatem do nagrody Oscara w 2011 roku.

LISICZKI
Kraj: CZECHY, SŁOWACJA, IRLANDIA / CZECH REPUBLIC, SLOVAKIA, IRELAND
Reżyseria: Mira Fornay
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 83 min

Lisy opowiadają o zawiści i zazdrości dwóch sióstr, które są od siebie zależne, mimo wszystko darząc siebie wzajemną siostrzaną miłością. Film ukazuje prostą historię zdrady, odkupienia i przebaczenia. Kiedy Alzebata, au-pair z południowo-wschodniej Słowacji decyduje się na własne ryzyko zostać w Dublinie, sekret z jej przeszłości (o którym wie tylko jej siostra oraz jej irlandzki narzeczony Steve) ujawnia się, aby wydobyć na jaw prawdę o dwóch siostrach oraz prawdziwy powód przez który nigdy nie wyrwą się ze swojego domu.

GRANICA
Kraj: SŁOWACJA / SLOVAKIA
Reżyseria: Jaroslav Vojtek
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 72 min

Każda granica stworzona pomiędzy ludźmi przynosi tylko ból i cierpienie….
Slemence- wioska położona na Słowacko-ukraińskiej granicy, która została w 1945 roku, brutalnie rozdzielona na dwie części. Jedna przypadła Związkowi Sowieckiemu, druga Czechosłowacji. Sytuacja nie uległa zmianie do dzisiaj.
W 1945, kiedy Druga Wojna Światowa dobiegała końca, armia sowiecka włączyła w obręb bloku sowieckiego terytorium Czechosłowacji. Kolczasy drut, bezwzględnie rozciągnięty pomiędzy domami, podzielił nie tylko cmentarz i ziemię, ale najbliższe rodziny na wiele dekad. Granice były strzeżone przez żołnierzy z automatycznymi karabinami, a drut był pod napięciem…

Urlo, L
reżyseria: Tinto Brass
premiera: 1970
produkcja: Włochy
gatunek: Satyra

Przykład kina eksperymentalnego, które w 1970 roku zostało nominowane do nagrody na festiwalu filmowych w Berlinie. Film łamie konwencję, miesza wątki, plany czasowe. Pokazuje historie seksualnych orgii jako protest wobec działań wojennych w Wietnamie, a zarazem przejaw liberalizacji postawy młodych ludzi zafascynowanych ideologią dzieci kwiatów w końcu lat 60. XX w. Wolna miłość to według reżysera postawa polityczna, wyraz wolności do decydowania o sobie, buntu wobec tradycji i autorytetów.

Dzień, w którym Bóg odszedł
Kraj: Francja, Belgia / France, Belgium
Reżyseria: Philippe Van Leeuw
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 100 min

Ruandyjskie ludobójstwo pomnożyło ilość dobrych filmów, począwszy od dokumentu Podać rękę diabłu do Hotelu Ruanda, ale żaden z nich nie był aż tak osobisty, intymny i przerażający jak ten. Film jest czymś więcej niż to, na co wskazywałaby prosta fabuła. To nie tylko film o ofierze niewyobrażalnego okrucieństwa i zniewagi, ale także o dumnej i odważnej kobiecie, która pragnie przetrwać i podnieść się z szaleństwa, zdesperowanej i sterroryzowanej przez dręczące ją koszmary. Ruth Nirere podobnie jak Charlize Theron w Monster, Mickey Rourke w Zapaśniku czy Hilary Szwank w Nie czas na łzy aktualizuje jeden z tych inspirujących wykonań, w których trudno uwierzyć, że to, co właśnie oglądamy to tylko aktorski popis. Dzień, w którym Bóg odszedł jest zarazem inspirujący jak i przyprawiający o mdłości. Wykazuje się specyficznym podejściem, gdyż ludobójstwo oglądamy oczami jednego z bohaterów. Ten film zasługuje na miano nominacji do najlepszego filmu nieanglojęzycznego.

Football Under Cover
Kraj: Niemcy / Germany
Reżyseria: David Assmann, Ayat Najafi
Rok produkcji: 2008
Czas trwania: 86 min

Marlene, członkini lokalnej drużyny futbolowej BSV AL-Dersimspor, dowiaduje sie o irańskich kobietach pasjonujących sie również tym sportem. Kobiety mają własną reprezentację narodową, ale nigdy nie miały szansy skonfrontować swoich sil z innym klubem na murawie. Chcąc to zmienić Marlene szuka sojuszników jakże szczytnej idei w Niemczech. Nie zraża się niepowodzeniami, widząc brak zainteresowania sprawą leci do Teheranu i tam rozpoczyna ciężką wędrówkę przez meandry irańskich instytucji. Mimo licznych niepowodzeń np.,, ciągłego przekładania daty spotkania, pogorszenia sytuacji politycznej, Marlene dąży do celu. Wydaje się, że im bardziej chce zrealizować marzenie, tym bardziej ono wynyka się z jej dłoni.

Strona oficjalna festiwalu:
http://www.cinergiafestival.pl/

Wpis: Filmy na XV Forum Kina Europejskiego „Cinergia” pochodzi ze strony: Tomasso.pl

11 września
Rozbroić bombę nuklearną
Reżyser, Heinz, Greuling
Nowy Prezydent USA – Barack Obama ma przed sobą bardzo wiele wyzwań. Jednym z nich jest rozwiązanie kwestii posiadania broni nuklearnej i rozwijającej się w tej sprawie „zimnej wojny”. W ostatnich latach w Stanach Zjednoczonych zaczął się ruch pokojowy z zaangażowanymi osobistościami polityki, takimi jak: George Schultz – były sekretarz stanu oraz Henry Kissinger – senator partii opozycyjnej. Opublikowali oni apel na łamach The Wall Street Journal. Głos w tej sprawie zabrali również wybitni naukowcy, miedzy innymi Richard Garwin – doradca prezydentów USA i konstruktor bomby wodorowej. Celem ruchu jest wyeliminowanie posiadania i używania broni nuklearnej na całym świecie, w tym również w USA, co dałoby podstawę do wymagania tego samego od Pakistanu i Iranu.

15 września
Detektyw Shi
Reżyser Edgar, Wolf
Chiński detektyw Shi zyskał sławę, ponieważ zajmuje się sprawami kobiet porwanych i sprzedanych do domów publicznych lub jako żony – niewolnice. Masowa migracja dziewcząt ze wsi do pracy w miastach sprawiła, że zdesperowani kawalerowie stosują takie metody, aby zdobyć żonę. Zobaczymy dwie akcje uwolnienia porwanych kobiet, które zorganizował i przeprowadził detektyw. Poznamy także drugą stronę medalu: czterdziestoletniego rolnika, który na wszelkie sposoby szuka żony. Dowiemy się, do jakich opłakanych skutków doprowadziła polityka rządu, pozwalająca rodzicom na posiadanie tylko jednego dziecka. I jakich daleko idących konsekwencji mogą się spodziewać nie tylko Chiny, ale również sąsiednie kraje.

16 września
Islandia: kraj na krawędzi
Reżyser Helgi Felixon
Film dokumentalny o kryzysie finansowym w Islandii, który rozpoczął się jesienią 2008 roku i doprowadził do niemal całkowitego bankructwa państwa. Islandia stała się pierwszym europejskim krajem potrzebującym pomocy IMF. Po protestach obalono rząd na początku 2009 r. Zbankrutowało wiele firm, a ludzie zaczęli masowo opuszczać kraj.

17 września
Jak zdobyć i stracić fortunę
Reżyser Stephen Lamby
Geraint Anderson – bohater filmu to niezwykle utalentowany analityk finansowy jednego z londyńskich banków, który w bardzo krótkim czasie zarobił bardzo dużo pieniędzy, miliony funtów. Jest pierwszym bankierem, który się zdecydował przerwać zmowę milczenia i opowiedzieć, na czym polega gra największych finansowych graczy świata. Jakie stosują sposoby działania w tym biznesie? Czy obowiązuje tu etyka? Czy wszystko odbywa się w uczciwy sposób? Bohater filmu mimo iż pozmieniał personalia osób, o których opowiada w filmie, narobił sobie wrogów w środowisku. Ale nieoczekiwanie przywrócono mu dobre imię, gdy okazało się, że przewidział obecny kryzys.

18 września
Wideokracja
Reżyser Erik Gandini;
Od ponad 30 lat włoskim społeczeństwem rządzi telewizja. Kontroluje ją jeden człowiek. Właścicielem największych stacji telewizyjnych jest włoski premier Silvio Berlusconi. Komercyjne programy Berlusconiego są przez wielu uważane za odzwierciedlenie jego własnego gustu i osobowości. A dla ponad 80% Włochów telewizja to główne albo jedyne źródło informacji o świecie Temat zgłębia Erik Gandini, włoski reżyser od lat mieszkający w Szwecji, znany z bezkompromisowych obrazów współczesności w filmach takich jak Nadprodukcja. Terror konsumpcji i GITMO nowe prawa wojny.

Wybrane nagrody i festiwale: 2009 – Toronto Film Festival – Nagroda dla najlepszego dokumentu ; Sheffield Film Festival – Nagroda Specjalna Jury; Golden Graal Nagroda Sergio Cittiego dla Erika Gandiniego MFF w Wenecji; Chicago Int. Film Festival; Sao Paolo Int. Film Festival; IDFA/International Documentary Festival Amsterdam 2010 – Visions du Reel

21 września
Partia Boga
Reżyser J.F. Boyer
Film o libańskim Hezbollahu, który jest uważany, przede wszystkim przez USA, Wielką Brytanię, Izrael i Kanadę za organizację terrorystyczną. Stany Zjednoczone zaczęły określać Hezbollah organizacją terrorystyczną po jego atakach na amerykańskie bazy wojskowe i ambasadę amerykańską w Libanie w czasie wojny między Libanem, Izraelem i USA w latach osiemdziesiątych. Większość krajów, między innymi Unia Europejska i Rosja, nie wpisują Hezbollahu na listę „organizacji terrorystycznych”. Realizatorzy otrzymali zgodę na sfilmowanie organizacji od środka oraz na wywiad z obecnym przywódcą Hassanem Nasrallahem.

22 września
Somalia, kraj na krawędzi
Reżyser Jim Foster
Film dokumentalny o aktualnej sytuacji w Somalii, państwie w północno – wschodniej części Afryki, położonym na Półwyspie Somalijskim. Obecnie sytuacja polityczna w Somalii jest niejasna, rząd tymczasowy kontroluje jedynie centralną część kraju. W obecnej chwili na obszarze Somalii de facto funkcjonują jeszcze 4 państwa: Somaliland, Puntland, Galmudug i Maakhir. Oprócz tego spora część kraju znajduje się poza jakąkolwiek kontrolą i pogrążona jest w walkach międzyklanowych lub stanowi arenę walk z partyzantką Unii Trybunałów Islamskich. W filmie pokazane są dramatyczne zdjęcia z ulic Mogadiszu, gdzie trwają bratobójcze walki.

23 września
Polowanie na piratów
Reżyser Oystein Bogen
Film dokumentalny o piratach z Somali. To pierwszy film dokumentalny o somalijskich piratach, zawiera unikalne materiały dziennikarskie, wypowiedzi członków załogi statków pływających na tych niebezpiecznych trasach. Posłuchamy co mówi szef jednej z pirackich band z Eyl w Somalii.

24 września
Zabić Mohameda
Reżyser Francesco Cannito i Luca Cusani
Zachodni Brzeg – część Palestyny administrowana przez Izrael; The Ariel University Center of Samaria -największa izraelska uczelnia publiczna, która znalazła się poza Izraelem. Jest oddzielona murem, a młodzież arabska jest pomieszana z izraelskimi studentami. Konflikty są nieuniknione. Reż. Francesco Cannito i Luca Cusani opowiadają o 21-letnim studencie Mohamedzie, który jest jedynym Arabem na wydziale filmowym uczelni w Ariel, mieście izraelskich osadników założonym w sercu Zachodniego Brzegu. Muhammad nie ma w szkole przyjaciół; z nikim nie rozmawia i unika wychodzenia z domu po zajęciach. Autorzy filmu pokazują jego drogę do szkoły prowadzącą przez wojskowe punkty kontrolne, udział w zajęciach oraz analizują podłoże nieuchronnych konfliktów udzielając głosu przedstawicielom obu stron.

28 września
Cień świętej księgi
Reżyser Arto Halonen
Po przejęciu władzy w 1991 r. w Turkmenistanie, bogatej eks – republice radzieckiej, prezydent Saparmurat Nijazow zbudował dyktaturę, która prędko znalazła się na trzecim miejscu wśród państw łamiących prawa człowieka. Prezydent przemianował się na „turkmanbaszę”, a w 2001 r. opublikował Świętą Księgę Ruhmanę, będącą mieszaniną regionalnych mitologii, obiegowych mądrości i swoistego hołdu dla autora. Społeczeństwo miało za zadanie wyuczenia się księgi na pamięć. Powstał pomnik Księgi w stolicy – Aszchabadzie. Reżyser Arto Halonen wraz z dziennikarzem Kevin’em Frazier’em trafiają do spółek, które sfinansowały przekład Księgi na inne języki, aby zyskać przychylność dyktatora. Próbują poznać porządek panujący w odległej, mało znanej republice.

Cały rozkładówkę na wrzesień można obczaić tutaj.

Wpis: Wrzesień z TVP Info pochodzi ze strony: Tomasso.pl

W swoim filmie Jaud, przenosi nas do francuskiego miasteczka Barjac, gdzie wprowadzono ekologiczne ideały. Mieszkańcy spożywają wyłącznie żywność przyrządzoną ze zdrowych produktów. Dlaczego? Była to odpowiedź na coraz bardziej narastający problem śmiertelności oraz chorób wśród obywateli, którzy spożywali w swoich codziennych posiłkach takie rarytasy jak ołów, kadm, azotyn, nitryt, rtęć, pestycydy, wzmacniacze smaku, przeciwutleniacze oraz konserwanty. We Francji, gdzie 90% ziemi jest spryskiwanych chemikaliami, gdzie wszelkiego rodzaju siarczany, środki chwastobójcze, czy pestycydy, zatruwają wodę gruntową. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Rak piersi, płuc, jajników, bezpłodność, cukrzyca, czy choroby neurologiczne (neurozy, depresje, otępienia), stały się społeczną plagą. Tania, chemiczna uprawa oraz jej „owoce”, okazały się zbawienne dla „rynku” (efektywność), a zabójcza dla społeczności oraz władz miasta (m.in. koszty leczenia).

Na organizowanych w Barjac spotkaniach, mieszkańcy, lekarze oraz zaproszeni goście (m.in. Yann Arthus-Bertrand) poruszają problem chorób oraz śmiertelności, które są wynikiem globalnego agrobiznesu mającego swoje lobby w Komisji Europejskiej. Wszycy mieli dość bezradności oraz faktu, że ich dzieci od urodzenia są narażone na utratę zdrowia i życia. Jak pokazują dane, co roku 100 tysięcy dzieci umiera na choroby wywołane negatywnym wpływem środowiska (dane UNESCO). U 30 badanych noworodków wykryto ponda 300 substancji chemicznych! Przez ostatnie 20 lat we Francji problem cukrzycy oraz otyłości się potroił! W ciągu ostatnich 50 lat, statystycznie zawartość plemników w spermie spadła o 50 proc. Za to liczba nowotworów u dzieci rośnie w tempie 1,1 proc. rocznie.

Postanowiono, więc działać. Władze miasteczka przeznaczyły fundusze w ekologiczny program żywieniowy skierowany do szkół. Organiczną żywność, która jest przyrządzana przez kuchnię (220-230 posiłków dziennie), rozprowadza się do pobliskich szkół objętych programem. Zrewolucjonizowano nie tylko menu szkolne, ale również zaangażowano dzieci w uprawę warzyw i owoców w pobliskim ogródku.

W filmie pada pytanie: czy ekologiczna żywność musi być droższa od konwencjonalnej? Wypowiadający się eksperci uważają, że nie. Wskazują przy tym na problem naszej nadmiernej marketingowej konsumpcji, która jest nieadekwatna do naszych naturalnych potrzeb.

Druga kwestia: czy genetycznie modyfikowana żywność jest konieczna w celu rozwiązania problemu głodu na świecie? Czy jest niezbędna dla rozwoju rolnictwa? Okazuje się, że nie. Zaprzecza chociażby temu raport, opublikowany 15 kwietnia 2008 roku w Johannesburgu, w którym 400 ekspertów agronomii z IAASTD, pod patronatem agend ONZ i Banku Światowego uważa, iż należy przede wszystkim wesprzeć małe gospodarstwa rolne i rozwinąć programy badawcze w dziedzinie agroekologii. Czyli te rozwiązania, które poczyniły władze oraz mieszkańcy miasteczka Barjac.

Czy w takim razie inne miasteczka, czy też kraje poczynią podobne kroki, w celu wsparcia dla ekologicznego, zrównoważonego rozwoju? Czy przeznaczą więcej pieniędzy na wiejskie rolnictwo (w sytuacji, gdy 75% ubogiej ludności świata żyje na wsi, a jedynie 4% publicznej pomocy na rzecz rozwoju przeznaczone jest na wspieranie rolnictwa)? Czy korporacje typu Monsanto, Bunge, Cargill, czy Syngenta zostaną ukarane za monopolizacje ziaren, wprowadzenie szkodliwych dla ludzi środków chemicznych, a GMO przestanie być praktykowane w konwencjonalnym rolnictwie? Na te pytania w filmie nie usłyszeliśmy odpowiedzi. Były jednak głębokie nadzieje, iż miasteczko Barjac będzie dla innych przykładem, z którego będą mogli czerpać inspiracje.

Polecam filmy w temacie:
Ziemia z nieba
Świński patent Monsanto
Naturalne Geny
Food, Inc.
Królowa kukurydza
Genetyczne Oszustwo
Świat według Monsanto
Nakarmimy Świat (część 2)

Wpis: „Zanim przeklną nas dzieci” w ramach Akademii Filmu Dokumentalnego „MovieWro” pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Erik Gandini znany jest między innymi z takich produkcji jak „GITMO – Nowe prawa wojny”, czy „Nadprodukcja. Terror konsumpcji”. Tym razem pod nóż wziął system medialny we Włoszech, a w zasadzie imperium medialne Silvio Berlusconiego. Jest to zręcznie wyreżyserowany obraz nas samych, społeczeństwa spektaklu.

Gandini w swoim filmie skupia się na kilku kluczowych postaciach:
- Fabrizio Corona – król paparazzich, który dla pieniędzy gotów jest zrobić wszystko m.in. rejestrowanie z ukrytej kamery swojego procesu rozwodowego, który następnie odsprzedaje telewizji Berlusconiego, czy też nakłonienie morderców do założenia na pogrzebach swoich ofiar koszulki z jego nazwiskiem. Określa siebie mianem Robin Hooda, który „zabiera bogatym i daje… tylko sobie”. Inkasuje 10 tyś. euro za godzinny występ w ekskluzywnym klubie. Każe również płacić gwiazdom za to, że nie opublikuje kompromitujących ich zdjęć.Zrobi wszystko, aby zaistnieć.
– Lele Mora – władca marionetek. To on pociąga za wszelkie sznurki i decyduje kto zostanie gwiazdą w świecie telewizji. Jest najbardziej wpływowym agentem. To dzięki niemu, nieznani osiągają błyskawiczny sukces. Gości u siebie takie gwiazdy polityki jak Tony Blair, Putin, czy Kaddafi. Ma również głęboką sympatię do Benito Mussoliniego. Co więcej, nie wstydzi się tego. Ochoczo prezentuje przed kamerą muzyczne nagrania z okresu faszystowskiej dyktatury. Mieszka na Costa Smeralda, włoskiego odpowiednika Hollywood.
- Silvio Berlusconi – właściciel imperium medialnego we Włoszech. Co nie dotknie, zamienia w złoto. Magazyn Forbes w 2008 oszacował jego majątek na 9.4 mld USD, co daje mu 3 miejsce we Włoszech.
- Ricky Canevali – prosty robotnik (spawacz), który chce się wyrwać z życiowej melancholii. Marzy o szybkiej karierze i sławie. Najprostszą metodą do tego jest telewizja. Ricky szczerze w to wierzy, ponieważ ma talent: śpiewa i tańczy jak Ricky Martin, a w sztukach walki jest równie sprawny jak Jean-Claude Van Damme. Zauważa jednak, że do telewizji łatwiej jest się dostać młodym dziewczynom, których zadaniem jest jedynie seksownie wyglądać i asystować prowadzącym prezenterom telewizyjnym.

Od ponad 30 lat włoskim społeczeństwem rządzi telewizja. Dla 80% ludzi Włochów to jedyne albo główne źródło informacji. Wideokracja mówi wprost: „Bez świata mediów nie osiągniesz niczego. Bez świata mediów jesteś niczym. Czego nie ma w naszym spektaklu, nie ma w rzeczywistości”. Żeby było zabawniej, całą tą władzą dusz rządzi jeden człowiek, Silvio Berlusconi. Człowiek, który stoi ponad prawem. Człowiek, który wywalczył dla siebie ustawę o immunitecie sądowym. To on stworzył potęgę telewizji konsumpcji, która zastąpiła prawdziwą demokrację. Każda dziedzina życia stała się towarem, rozrywką opartą na sensacji i najniższych instynktach. Berlusconi skupił w swoich rękach władzę prawie absolutną, kontrolując 90% mediów. Doliczmy do tego 120 milionów sprzedanych pism plotkarskich rocznie. Społeczeństwo spektaklu.

Na pierwszym dniu festiwalu „Weekend z Cyfrowym Planete Doc Review” było ponad 100 osób. Sporo, patrząc na poprzednią edycję, która miała swoją premierę we Wrocławiu rok temu. Oby tak dalej! Przed nami sobota i niedziela. Aby w te dni, było jeszcze więcej zainteresowanych ambitnym kinem dokumentalnym z najwyższej półki.

Oficjalna strona Festiwalu:
http://www.docreview.pl/2010/

Wpis: Planete Doc Review 2010: Wideokracja [Kino Warszawa] pochodzi ze strony: Tomasso.pl

W filmie niestety zabrakło głębszych danych, statystyk, które uświadomiłyby skalę problemu. W zasadzie „Bezpieczna Europa” ukazała nam jedynie mechanizmy technologiczne (nowoczesny monitoring, bramy wejściowe ze strażnikami do zamkniętych osiedli itp).

Nie obyło się także bez problemów technicznych. Pod koniec filmu (ok.45 min.) zniknęły polskie napisy, przez co projekcja została przerwana. Cześć zdezorientowanych/wiecznie śpieszących się widzów ostentacyjnie wyszła z sali kinowej, przez co ominęła ich ciekawa dyskusja z Joanną Janiszewską z organizacji Nomada (Stowarzyszenie na Rzecz Integracji Społeczeństwa Wielokulturowego). Poruszono takie kwestie jak brak wsparcia polskiego rządu dla imigrantów (m.in. likwidacja kolejnych ośrodków dla uchodźców, czy też ostatni protest Czeczenów w pociągu), trudna sytuacja na rynku pracy, dyskryminacja rasowa, czy też przemoc fizyczna i psychiczna.

Granica pomiędzy bogactwem i biedą. [Sao Paulo, Brazylia]

Nasz kraj jest homogeniczny, co pokazuje statystyka: 2 % imigrantów w Polsce. We Wrocławiu nie ma ich wcale. Są rozsiani po obozach przy granicy wschodniej. Od roku 2000 można było zaobserwować prawdziwy boom, co dla władz okazało się problemem, który należało „kontrolować”. Ważna okazała się tutaj unijna polityka Frontexu z siedzibą w Warszawie, której na rękę jest tylko „transfer” wysoko wykwalifikowanej siły roboczej.

Działaczka organizacji Nomada zwróciła także uwagą na skalę śmiertelności wśród uchodźców, którzy próbują się wydostać z Afryki drogą morską – czyli utonięć, śmierci głodowej lub śmierci z pragnienia. Statystyki są dyskusyjne, ale podano przybliżoną liczbę 2 tysięcy ofiar rocznie na 2 miliony próbujących przedostać się z Afryki do Europy.

Zatrważające są również warunki w obozach dla uchodźców (brak jedzenie i picia, umieralość). Była również mowa o asymilacji kulturowej, braku pracy, rasizmu policji i urzędników państwowych. Joanna opowiedziała więc, jak ważna jest w takim razie pomoc językowa, prawna i socjalna dla uchodźców. Nomada organizuje szkolenia językowe, lecz i tutaj można spotkać problemy m.in. ilość nauczycieli (1 na 500 osób). Nomada pomaga również zdobyć pracę, organizuje spotkania integracyjne, walczy z nienawiścią rasową oraz oferuje pomoc materialną.

Warto także wspomnieć o ostatnich wydarzeniach na granicy Egiptu z Izraelem, gdzie egipscy pogranicznicy jak do kaczek strzelają do imigrantów z Afryki, którzy próbują przedostać się do Izraela. Alarmuje o tym ONZ i obrońcy praw człowieka. W ostatnich latach zginęło w ten sposób co najmniej kilkadziesiąt osób.

Kilka ciekawych spostrzeżeń w filmie:
- Ochroniarze zarabiają tak mało, że nie byłoby ich stać na mieszkanie w zamkniętych osiedlach, które pilnują.
- Ochrona twierdzi, że dzięki ich pracy, mieszkańcy są bezpieczni, co jest wpisane w rolę społeczeństwa spektaklu.
- W zamkniętych osiedlach nie odbywają się żadne integracyjne spotkania, nie ma żadnych wspólnot. Raz do roku mieszkańcy decydują jedynie w sprawach administracyjnych.
- Absurd logiki zarządzania społeczeństwem: „Im więcej muru, tym więcej wolności”.

Więcej o festiwalu Globale:
http://www.globale.bzzz.net/

Film „Bezpieczna Europa” można pobrać:
http://alterkino.org/bezpieczna-europa

* Frontex jest agencją Unii Europejskiej mieszczącą się w Warszawie, która specjalizuje się w polowaniach na imigrantów i militaryzacją granic UE. Działania Frontexu są całkowicie pozbawione aspektu humanitarnego, pomimo prób nadania tej przestępczej organizacji pozorów praworządności. [więcej]

Polecam poniższe linki do artykułów podejmujących temat agencji Frontex oraz grodzonych osiedli.

Frontex:
Frontex przeciw emigrantom
FRONTEX: polując na głodujących
Frontex – bat na imigrantów
Zbrodnicza agencja Unii Europejskiej
Ile ofiar wśród uchodźców z Afryki? FRONTEX: między Warszawą a Wyspami Kanaryjskimi
Warszawa: Otworzyć granice – zamknąć FRONTEX!

Więcej o polityce Frontex:
http://frontex.info.pl/

Grodzone osiedla, gentryfikacja:
Zamknięte osiedla, czyli getta dla bogatych
Płot daje mieszkańcom osiedli ułudę bezpieczeństwa
Rynkowy urok biedy nie do odparcia, czyli gentryfikacja po Berlińsku i Warszawsku
Osiedla grodzone w Polsce – analiza dyskursu
Płot w spółdzielni Energetyk podzielił osiedle i ludzi
Grodzone osiedla. Na zewnątrz syf
Jak powstają polskie metropolie?

Wpis: „Bezpieczna Europa” w ramach festiwalu Globale pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Film „Doktryna szoku” bazuje na książce Naomi Klein pod tym samym tytułem. Nie łatwo jednak przenieść całej treści na ekran, co szybko odczułem z powodu braku wielu szczegółów, które obecne były tylko w książce. Jeśli już były to przedstawione zostały bardzo pobieżnie, chaotycznie i na skróty. Skaczemy między różnymi tematami, przez co nie mamy spójnej chronologii. Jeśli ktoś nie przeczytał wcześniej książki, może czuć się – delikatnie mówiąc – zmieszany.

Na początku przenosimy się w lata 50, gdzie CIA wykorzystuje eksperymenty psychologiczne i medyczne do celów politycznych. Potem jesteśmy w Ameryki Łacińskiej, gdzie USA wspierało dyktatury wojskowe m.in. w Chile, Argentynie, Brazylii, Urugwaju.

Dzięki wojskowym zamachom stanu, za pomocą których obalano demokratycznie wybranych przywódców politycznych (m.in. niewygodnych socjalistów), wprowadzano neoliberalne rozwiązania ekonomiczne Miltona Friedmana. Dzięki wspieranemu przez USA terrorowi, torturom, więzieniom, porwaniom, zabójstwom przeciwników politycznych, działaczy praw człowieka, związkowców – czyli wszystkich, tych którzy stanowili fundament demokracji – neoliberalizm miał szansę zaistnieć w rzeczywistości.

„Doktryna szoku” opiera się na neoliberalnej świętej trójcy: deregulacji, prywatyzacji i drastycznych cięciach socjalnych. Prywatyzacja państwowego sektora przemysłowego przez zachodnie korporacje, deregulacje cen i ceł, zniszczenie związków zawodowych oraz opozycji, prywatyzacja szpitali, szkół, likwidacja pomocy socjalnej, obniżenie podatków najbogatszym, drożejące produkty pierwszej potrzeby – pociągnęło za sobą katastrofalne skutki dla życia mieszkańców (m.in. gigantyczny wzrost bezrobocia, głodujących, biedy, umieralności z powodu braku dostępu do służby zdrowia). Jednak plan Friedmana się powiódł (!) Na radykalnych reformach skorzystały elity finansowo-polityczne, których dochody i bogactwo wzrosły o 400 procent. Kapitał odzyskał utraconą wcześniej hegemonię, a większość, która nie miała okazji załapać się do „nowego raju” została poświęcona na ołtarzu rynkowego bóstwa.

Film przenosi nas także do Iraku oraz Afganistanu. To tam nastąpiła prawdziwa rewolucja, związana z prywatyzacją armii oraz zarządzania „konfliktem”. Prywatni kontrahenci tacy jak Blackwater, którzy już w 2007 roku przekroczyli liczebność armii USA, zagraniczne korporacje, które przejęły kontrakty na odbudowę Iraku. Problemem okazywały się takie kwestie jak brak odpowiedzialności prywatnych armii przed sądem, przekręty finansowe korporacji, wszechobecna korupcja na każdym poziomie władzy, niekontrolowany „obieg” łańcucha podwykonawców, zawyżających sztucznie ceny lub niewykonywanie powierzonych zadań itp. Nie zabrakło więzienia w Guantanamo, gdzie wykorzystywano techniki doktora Camerona, czyli dawne eksperymenty psychologiczne i medyczne w bezpośredniej praktyce, czyli ”jak złamać więźnia”.

Na końcu dokumentu poznajemy społeczne skutki Huraganu Katrina. Władze miasta wykorzystały kataklizm to przebudowy Nowego Orleanu według neoliberalnych recept Miltona Friedmana (prywatyzacja szkół, wysiedlenie biednych rodzin, a w ich miejsce wybudowanie nowych osiedli dla zamożniejszej klasy społecznej). Podobna sytuacja miała miejsce podczas azjatyckiego tsunami. Przesiedlono z rejonów nadmorskich m.in. wielu miejscowych rybaków, a w ich miejsce wybudowano luksusowe hotele dla zagranicznych turystów. Neoliberalizm wykorzystał w cyniczny sposób katastrofy naturalne do planowania przestrzeni miejskiej.

Oprócz filmu, polecam również książkę Naomi Klein „Doktryna Szoku”, która liczy 592 strony (!) i z której dowiemy się o wiele więcej. Co ważne, jest napisana bardzo prostym językiem (co dzięki temu przysporzyło autorce wielu sympatyków), więc każdy będzie mógł ją bez problemu zrozumieć i wyciągnąć odpowiednie wnioski.

„Doktryna szoku” po polsku?

Zaraz po katastrofie rządowego samolotu w Smoleńsku, ciekawe spostrzeżenie wysunęła specjalizująca się w sprawach gospodarczych agencji Bloomberg:

Sobotnia katastrofa, w której zginęło wielu czołowych polskich polityków i szefów instytucji publicznych może diametralnie zmienić sytuację gospodarczo-polityczną kraju. Najprawdopodobniej wzmocni ona pozycję Platformy Obywatelskiej a także ustali bardziej liberalny kierunek zmian w Polsce.

Preston Keat, dyrektor Eurasia Group, londyńskiej firmy konsultingowej zajmującej się kalkulowaniem ryzyka:

Inwestorzy postrzegali prezydenta Kaczyńskiego i prezesa Skrzypka, jako wrogie postacie. W czasie spotkań z klientami wielu z nich uważało, że były to główne siły blokujące reformy rynkowe w Polsce.

Bloomberg w swej analizie przypomina, że prezydent Lech Kaczyński blokował rządowe zmiany w ochronie zdrowia i systemie emerytalnym.

Wpis: Doktryna Szoku w Kinie Lalka pochodzi ze strony: Tomasso.pl