Najnowsze ich dziecko to wrocławski festiwal Fair Trade, który trwać będzie przez najbliższe cztery weekendy w nowo powstałej kawiarni „Falanster” na ul. Św. Antoniego 23.

W piątkowy wieczór festiwal wystartował debatą „Globalny kryzys gospodarczy – przyczyny, konsekwencje i wpływ na kraje Trzeciego Świata”. Udział wzięli: Przemysław Wielgosz (redaktor naczelny Le Monde Diplomatique – edycja polska) oraz Grzegorz Konat (Szkoła Główna Handlowa, współpracownik LMD). Z przyczyn niezależnych na miejsce nie dotarł Mariusz Doluk (redaktor „Recykling Idei”) oraz prof. Tadeusz Kowalik (Polska Akademia Nauk). Panelu dyskusyjny zgromadził niespełna 30 osób.

Pierwszy głos zabrał Przemysław Wielgosz. Przybliżył w jasny i merytoryczny sposób kryzys ekonomiczny z perspektywy globalnego rynku spekulacyjnego (tzw. bańki), wpływu ideologii neoliberalnej na pogłębianie się nierówności społecznych, nędzy, głodu, zaniżania warunków pracy i płacy, oraz braku odpowiedzialności elit ekonomicznych za wywołanie kryzysu ekonomicznego (kredyty hipoteczne, spekulacja deweloperska itp). Wielgosz wspomniał również o rajach podatkowych, o finansowej możliwości przekreślenia głodu i nędzy na świecie (wg. ONZ wystarczy 13 miliardów dolarów), które stanowią kroplę w morzu przepływu spekulacyjnego kapitału na niekontrolowanych rynkach.

Grzegorz Konat natomiast jako ekonomista, przybliżył w dość zabawny oraz chaotyczny sposób (kto był, ten wie ;) ), skąd się wziął kryzys ekonomiczny, dlaczego jest, ale tak naprawdę go nie ma w Polsce, a wywołuje niepopularne (ale de facto usprawiedliwione) decyzje, takie jak zwolnienia grupowe, czy strategicznie finansowo restrukturyzacje globalnych korporacji.

Dowiedzieć się można było także o nieodłącznej polaryzacji, socjalizmie dla bogatych, czyli wydawaniu przez rząd amerykański lekką ręką 700 miliardów dolarów (Plan Paulsena), które nie zostały zaksięgowane oraz rozliczone (czyli podarowane jako prezent) – co skutkowało między innymi nadużyciami ze strony menadżerów i prezesów (wypłacenie dla siebie miliardów dolarów premii). Odpowiedzialność finansowe (podatki) oraz prawna (m.in. uelastycznienie prawa pracy) została więc przerzucona na barki społeczeństwa, nie korporacji i jego akcjonariuszy.

Grzegorz Kowali wspomniał również o tym, że „wolny rynek” nie może istnieć bez państwa, ponieważ bez regulacji prawnych (antymonopolowych), rynek sam się monopolizuje, eliminując „konkurencję” i stwarza jedynie (także i dziś) iluzję wyboru.

Na zakończenie zostało przez jedną ze słuchaczek zadane bardzo dobre pytanie: „Co dalej?”. Przemysław Wielgosz stwierdził, że bardzo ważne w obecnej sytuacji jest budowanie silnych, oddolnych ruchów społecznych, które wywierałyby nacisk oraz alternatywne rozwiązania wobec obecnie niepopularnych społecznie rozwiązań ekonomiczno-politycznych. Jak wspomniał: „Sami intelektualiści nie wystarczą”, więc ważne jest budowanie świadomości społecznej, oraz organizowanie grup społecznych w ramach wspólnej walki, czego przykładem są miedzy innymi kraje Ameryki Łacińskiej.

Wpis: Globalny kryzys gospodarczy – przyczyny, konsekwencje i wpływ na kraje Trzeciego Świata pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Oprócz promocji samej książki, którą można było kupić w promocyjnej cenie, można było dowiedzieć się o wielu istotnych kwestiach, które mają wpływ na obecny porządek polityczny, ekonomiczny oraz społeczny, a które mają swoje podłoże w fundamentalnej polityce neoliberalnej.

Najważniejszą poruszaną kwestią była sytuacja utracenia przez narodowe państwa monopolu na stosowanie siły. Czy to w formie policyjnych pałek, czy też wojska.

Dość precyzyjnie były przedstawiane przypadki umywania rąk przez rządy bogatych państw w kwestiach militarnych, poprzez zatrudnianie prywatnych kontrahentów. Zjawisko opłacanych najemników zostało w zasadzie zauważone przez szeroką opinię publiczną dopiero przy okazji wojny oraz okupacji Iraku, gdzie Stany Zjednoczone zaczęły wyręczać się z wielu istotnych funkcji, takich jak prowadzenie walk, planowanie, szkolenie innych sił zbrojnych, zdobywanie informacji, wywiad, zorganizowanie logistyki całych operacji wojskowych.

Od początku wojny w Iraku zginęło z rąk wojska 100 tys. irackich cywilów (dane na 2007 rok). Nie jest natomiast wiadome, ilu z nich zginęło w wyniku działań komercyjnych firm ochroniarskich takich jak Blackwater. Jak powiedział były inspektor ONZ w Iraku, „prywatne firmy militarne operują poza prawem”. I to była fundamentalna istota problemu.

Krzysztof Kubiak oraz Przemysław Wielgosz, wyrazili swoje zaniepokojenie tą kwestią. Obawy były wynikiem widocznego zatracenia kontroli przez państwa nad owymi prywatnymi podmiotami gospodarczymi, które w wielu kwestiach (zabójstwa cywilów, łamania praw człowieka) nie są odpowiedzialne prawnie (niejasny status prawny) oraz bronią interesów elit ekonomicznych i rządowych. Jednym z krajowych przypadków była sytuacja w Ożarowie w 2003 roku, gdzie protestujący robotnicy zostali spacyfikowani przez prywatną firmę ochroniarską Impel, na życzenie obecnego szefa firmy, Bogusława Cupiała.

Zaproszeni goście zauważyli różnicę, w jakości „świadczenia usług”. W sytuacji państwowej policji, dana elita ekonomiczna nie może jej rozkazywać ani wykorzystywać według własnej woli. Sytuacja odwraca się, kiedy dany właściciel stosuje opłacaną prywatną ochronę do zabezpieczania swoich patrykularnych interesów. Odpowiedzialność prawna także jest wtedy rozgraniczona. Podobnie wygląda sytuacja z prywatnymi podmiotami militarnymi, których status prawny oraz odpowiedzialność jest niejasna.

Profesor Krzysztof Kubiak przeprowadził także dogłębną analizę historyczną owego zjawiska, od powstawania małych grup najemników w krajach afrykańskich, aż po współczesne, perfekcyjnie zorganizowane korporacje militarne. Obecnie ilość przeznaczanych pieniędzy na prywatne korporacje militarne przez USA, sięgają setki miliardów dolarów rocznie i – co ciekawe – kwoty te nie są wliczane do oficjalnych statystyk budżetowych państwa, co pozwala zaniżyć oficjalne wydatki na prowadzenie imperialnej polityki zagranicznej.

O tym jak prywatny sektor usług militarnych urósł w ostatnich latach w siłę, świadczy fakt, iż w trakcie wojny w Iraku zaangażowanych było około półtora miliona pracowników. Dane te ukazują w jasny sposób, że cały czas istnieje zapotrzebowanie na tego typu usługi. Co więcej, najpotężniejsza armia świata – amerykańska – nie jest w stanie przeprowadzić współcześnie ani jednej operacji bez pomocy prywatnych firm wojskowych. Przejęły one, bowiem w przeważającej części, albo całości, takich sektorów jak zaopatrzenie armii w żywność, części zamienne, namioty, mundury, serwis sprzętu, wyszkolenie, a nawet tak newralgiczne jak wywiad.

Najemnictwo stało się po prostu jeszcze jedną gałęzią prywatnego biznesu, która w dodatku rozwija się bardzo prężnie, a właścicielom i akcjonariuszom tych firm przynosi ogromne zyski. Biznes ten w niektórych przypadkach uzyskał także wpływ na politykę całych państw – szczególnie tych słabszych, afrykańskich. Prywatne armie działają już we wszystkich regionach świata, osiągając coraz większą władzę, co według Krzysztof Kubiaka nie wróży optymistycznie na przyszłość oraz na kształtowanie się demokracji na świecie.

Aktualizacja:
Amerykański sąd obwinił pięciu pracowników amerykańskiej firmy ochroniarskiej Blackwater o śmierć 17 Irakijczyków. Akt oskarżenia nie będzie jednak znany wcześniej niż poniedziałek, gdyż nie sformułowano jeszcze konkretnych zarzutów. Sąd rozważa, czy był to akt agresji, czy nieumyślne spowodowanie śmierci.

Śledztwo przeprowadzone przez władze Iraku jednoznacznie określa zdarzenie z września 2007 roku z Bagdadu jako morderstwo z premedytacją. Wykazano, że do strzelaniny doszło bez przyczyny, a wśród ofiar były dzieci. Co ważne, po incydencie iracki rząd pozbawił immunitetu wszystkie działające w Iraku zagraniczne firmy ochroniarskie i podporządkował je irackiemu prawu. Jest to pewien przełom, ponieważ wcześniej takie firmy jak BlackWater, nie podlegały prawnej odpowiedzialności, ich status prawny był niejasny – o czym można przeczytać w jednej z naszych relacji na ten temat: „Wojna jako usługa – dyskusja promująca książkę”.

„New York Times” napisał już wcześniej, że prowadzone przez FBI dochodzenie również wykazało, że śmierć 14 z 17 ofiar strzelaniny była nieuzasadniona i naruszyła zasady użycia siły.

Aktualizacja: Jeśli chodzi o tłumienie walki o prawa pracownicze, Uesseler podaje przykład koncernu Nestlè i zatrudnianych przez niego firm ochroniarskich, które przyczyniły się prawdopodobnie do kilku tysięcy morderstw na pracownikach podejrzewanych o działalność związkową.

Dobra recenzja książki na portalu lewica.pl

Przeczytaj także:
Korporacje na polu bitwy | Kup sobie żołnierza…

Wpis: Wojna jako usługa – dyskusja promująca książkę pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Zaproszonymi gośćmi byli: Joanna Lis działaczka na rzecz pokoju izraelsko-palestyńskiego, organizacji Viva Palestyna oraz Tomasz Grzyb socjolog, fotograf, współpracownik „Recyklingu Idei”, uczestnik projektu Images for Life prowadzonego w obozie uchodźców Aida w Betlejem, Palestyna.

Marcin Starnawski (moderator), Joanna Lis, Tomasz Grzyb. (fot. Anna Kusak)

Celem spotkania była także promocja książki Michela Warschawskiego „Izrael i polityka planowego zniszczenia”. Autorurodził się w rodzinie ortodoksyjnych Żydów w Strasburgu we Francji, studiował teologię żydowską w szkole talmudycznej i filozofię na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, działał w Izraelskiej Organizacji Socjalistycznej, znanej jako Macpen. W 1982 r. współzałożył Jesz Gwul – ruch rezerwistów przeciwko najazdowi Izraela na Liban. Był trzykrotnie więziony za odmowę służby wojskowej w Libanie. W latach 1987-1990 był aresztowany i skazany na więzienie pod zarzutem popierania nielegalnych organizacji palestyńskiego ruchu oporu. Obecnie jest prezesem Centrum Informacji Alternatywnej, który założył w 1984 r. Autor m.in. Israel – Palestine, le defi binational (2000), Sur la frontiere (2002), Toward an Open Tomb. The Crisis of Israeli Society (2004).

W pierwszej części spotkania Tomasz Grzyb zaprezentował publiczności zdjęcia z jego pobytu w Palestynie. Dowiedzieć się też można było o historii konfliktu, życiu codziennym Palestyńczyków, represjach ze strony wojska Izraelskiego (kontrole graniczne, kolonizacja). Przedstawiony był również kontekst społeczny muru, dzielącego obie strony.

Joanna Lis zrecenzowała natomiast książkę Michela Warschawskiego.

Trzecią i ostatnią częścią spotkania była dyskusja z zaproszonymi gośćmi. O ile nikt nie miał wątpliwości, że polityka Izraela jest krzywdząca i niesprawiedliwa w stosunku do narodu palestyńskiego, o tyle poglądy na rozwiązanie tego konfliktu były bardzo odmienne. Joanna mówiła o tym, że lepszym rozwiązaniem dla Palestyńczyków byłoby utworzeniu dwunarodowego państwa palestyńsko-izraelskiego. Z tym pomysłem nie zgodził się Tomasz Grzyb oraz kilku słuchaczy, którzy stwierdzili, że nie jest to możliwe z punktu politycznego Izraela (prawicowa polityka rządu, interes wojenny i spełnianie wytycznych Stanów Zjednoczonych), który obawia się również wyższego przyrostu naturalnego Palestyńczyków oraz utracenie swojej autonomii. Zauważył także, że Palestyńczycy nie mają już nic praktycznie do oddania, oprócz swojej godności w ewentualnych negocjacjach ze stroną izraelską.

Wśród gości padły pytania o lewicę, która w Izraelu ma tylko 12 procentowe poparcie społeczeństwa, co nie stanowi żadnej siły politycznej w tym kraju, oraz brak jakiejkolwiek siły społecznej związków zawodowych, które są bardzo słabe, lub praktycznie nie istnieją. Kolejną ważną rzeczą było fakt praktycznego działania Ministra Wojny, który rządził w czasie interwencji Izraela w Libanie, a wywodził się z lewicowego skrzydła politycznego, co świadczyć może o zatraceniu lewicowego podejścia do kwestii polityki zagranicznej.

Projekcja zdjęć z Palestyny, autorstwa Tomasza Grzyba. (fot. Anna Kusak)

Poruszono również kwestię mediów, które w głównonurtowym wydaniu prezentują opcję prorządową, nie kontestują i nie skupiają się na krytyce wojny oraz polityki państwa Izrael. Utrzymują w ten sposób dość bezpieczną pozycję polityczną obecnego rządu, który działa bez większych niepokojów społecznych. Niewielkie grupy społecznego nacisku, są jeszcze zbyt słabe, aby wywrzeć polityczny nacisk na rząd. Znaczna część ludzi kieruje się lękami i mitologizacją medialną, która krępuje ich do działania na rzecz pokoju i zaprzestania łamania praw człowieka.

Tomasz Grzyb próby uregulowania tego konfliktu widział w pracy pokoleń i zmienianiu stosunku do siebie nawzajem. Niestety, jak zauważył potrwa to prawdopodobnie przez kilka pokoleń, zanim oba te narody będą mogły żyć bez eskalacji przemocy.

Po dyskusji między Janną i Tomaszem, nie wiele było zadawanych pytań ze strony gości. W zasadzie udzieliły się tylko dwie osoby, które zapytały o konflikt religijny oraz o rolę lewicy i związków zawodowych. Spotkanie skończyło się więc wcześniej, niż zaplanowano.

Wieczorem odbyła się także audycja społecznie zaangażowana „Altergodzina”, w której wypowiadał się Tomasz Grzyb oraz Joanna Lis na temat konfliktu na Bliskim Wschodzie. Audycja można przesłuchać w formacie mp3 i jest dostępna tutaj.

Również polecam galerię zdjęć z dyskusji, która jest dostępna tutaj.

13 października odbędzie się kolejne spotkanie w księgarni „Kapitałka”. Będzie to pokaz filmu na temat masakry w Tlatelolco w Meksyku w 1968r, który zorganizuje organizacja praw człowieka, Amnesty International.

Autorką recenzji spotkania „Kolonizacją do pokoju?” jest także Anna Kusak.

Wpis: Dyskusja: „Kolonizacją do pokoju?” pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Spotkanie zgromadziło pełną salę osób, co miło zaskoczyło. Zaproszeni goście mogli zaprezentować szerszemu gronu swoje poglądy dotyczące rynku pracy oraz neoliberalnego ładu społecznego.

Na początek usłyszeć można było wypowiedzi Marty Trawinskiej, która opowiadała o pracy niepłatnej, wykonywanej przez kobiety w domu oraz o związkach między kapitalizmem a patriarchatem.

Na późniejszy front poszedł Michał Herer. Przytaczał rozbieżności między znaczeniami słów pracowniczych (walka klas, proletariat itp.) we współczesnym świecie oraz w czasach, kiedy marksizm bardziej oddziaływał na masy społeczne.

Na końcu do głosu doszedł Mariusz Doluk, który opowiadał o wpływie ruchów związkowych na kształtowanie się postaw rewolucyjnych, ich znaczeniu we współczesnym świecie oraz ich historii. Mariusz dojechał z doskoku, w zastępstwie za Laurę Akai, która nie mogła dotrzeć na miejsce.

Podsumowując:
Spotkanie odbyło się w przyjemnej atmosferze. Księgarnia „Kapitałka” zapewniła bardzo miły klimat do przeprowadzenia dyskusji. Po wypowiedziach trzech zaproszonych gości, każdy z obecnych mógł zadawać im pytania. Doszło do kilku bardzo ciekawych wymiany zdań, które stawiały bardzo dobre pytania m.in. o naturę pracowniczą we współczesnych czasach, marksizm, prawa kobiet.

Na spotkaniu towarzyszyła wystawa zdjęć z niedawnych protestów przeciw szczytowi państw G8 w Niemczech.

W spotkaniu wzięli udział:
- Marta Trawinska — socjolożka, doktorantka Uniwersytetu Wrocławskiego, autorka zamieszczonego w nowym numerze „Recyklingu Idei” artykułu na temat związku kapitalizmu z opresją patriarchalną
- Mariusz Doluk — redaktor „Recykling Idei”
- Michał Herer — filozof, pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego

Poniżej zdjęcia autorstwa Ani.

:: wystawa zdjęć ::

:: zapowiedź gości ::

:: dyskusja ::

:: Marta Trawinska ::

:: Michał Herer ::

:: Mariusz Doluk ::

:: wystawa zdjęć ::

Wpis: Klub dyskusyjny Recyklingu Idei pochodzi ze strony: Tomasso.pl

RELACJA
Dnia 01.12.2006 w Klubie Pod Kolumnami odbyło się spotkanie, które miało na celu przybliżenie sytuacji w Czeczenii i Palestynie. Oba kraje, znajdują się pod okupacją obcych państw i bronią swojej niezależności. Wydarzenia te są tragedią i odbijają się niestety na ludności cywilnej. W obu krajach łamane prawa człowieka, a świat odpowiada w tej sytuacji milczeniem. Politycy zachodu nie robią nic, aby zakończyć, któryś z tych konfliktów i zapobiec ludobójstwu w XXI wieku.

Już przed godziną 18.00 zaczęli się schodzić osoby, które zainteresowały się tym problemm. W sumie przyszło ok. 60 osób. Niektórzy przynieśli zabawki, które były zbierane dla dzieci czeczeńskich, znajdujących się w polskich ośrodkach dla uchodźców. Zróżnicowanie osób, które przyszły było ogromne od młodych ludzi do osób w wieku znacznie poważniejszym, co było miłą niespodzianką.

Pierwsza część programu dotyczyła Czeczenii. Krótko sytuację, panującą w tym kraju przedstawiła Ania z Komitetu Wolny Kaukaz. Po teoretycznym wykładzie, pokazany został film niezależnej dziennikarki Krystyny Kurczab Redlich z 2003 roku pt.”Czeczenia. Zabójstwo za zgodą świata”. Film, w którym przedstawiono ludobójstwo, którego dopuszcza się wojsko oraz władze rosyjskie na narodzie czeczeńskim.
Po zakończeniu części pierwszej nastąpiła krótka przerwa, podczas której każdy obecny mógł się poczęstować świeżo zaparzoną herbatą oraz kawą.

Druga cześć dotyczyła Palestyny. Zapoczątkowało ją wystąpieniem Pana Sufiana, Palestyńczyk, mieszkający na emigracji. Mówił on o swoim kraju i jego krwawej historii, doskonale porównując to co się dzieje w Palestynie, z tym co się dzieje w Czeczenii. Po jego wystąpieniu o sytuacji obecnej w Palestynie powiedziała Joanna z Viva Palestyna. Następnie został wyświetlony film pt. „Dzieci Arny” izraelskiego reżysera Juliano Mer-Khamisa.

Podczas prezentacji filmów w sali wisiały rysunki małych uchodźców, przedstawione na tle flagi czeczeńskiej oraz fotografie z okupowanej Palestyny i flagi palestyńskie.
Podczas akcji można było się zaopatrzyć w książki czeczeńskiego autora Issy Adgera Adajewa „Kamienie Mówią. Dzieje i kultura Czeczenów”, które cieszyły się dużym zainteresowaniem.

Całość zakończyła się około godziny 21.00. Uzbierane zabawki (ok. 3 worków), trafią do któregoś z lubelskich ośrodków dla uchodźców. Jako ciekawostkę podam fakt, ze wśród zabawek znalazły się zarówno maskotki, deskorolka, jak i zeszyty. Organizatorzy serdecznie dziękują wszystkim osobom, które przybyły na akcje, oraz kierownictwu i pracownikom Klubu „Pod Kolumnami”, którzy po raz kolejny pomogli poprzez udostępnienie miejsca na przeprowadzenie inicjatywy. Zapraszamy wszystkich ponownie i mamy nadzieje, ze takich spotkań będzie jak najwięcej.

Ania
Komitet Wolny Kaukaz

Wpis: Relacja z akcji „Solidarnie z Czeczenią i Palestyną” pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Dyskusja dotyczyła Wrocławskiej Grupy Wolnościowej, anarchizmu, działań podejmowanych przez naszą grupę, przyszłości, rozwiązań obecnych problemów itp. Bardzo w porządku był opiekun Wszechnicy, starszy pan, były dziennikarz, który się nam nie wpierdalał, dawał nam mówić na luzie, a uczniom zadawać wszelkie pytania na jakie miały ochotę.

Szacuneczek dla tego człowieka, za wyrozumiałość i poszanowanie poglądów. Raz doszło do lekkiego spięcia, kiedy jeden z uczniów stwierdził, ze nie widzi sytuacji w której dziecko ma dwóch tatusiów, czy dwie mamuśki. Wolałby już żyć w domu dziecka, niż w „nienormalne” rodzinie. Greg wyskoczył ze statystykami, natomiast Majka starała sie go przekonać do poglądu, iż w domu dziecka jest przejebane, nie ma miłości oraz ciepła. Natomiast para homoseksualna da dziecku miłość, opiekę, zrozumienie, wiec jest to istotna różnica dla dziecka. Zdezorientowany koleś w obronie własnego honoru, zadał pytanie wszystkim obecnym, czy sie z nim zgadzają.

Wielu uczniów, w tym opiekun stwierdziło, ze nie Ogólnie uczniowie na spokojnie odbierali nasz przekaz, pojmowali po części czym jest anarchizm, kim są anarchiści, jak działają i starają sie wprowadzać swoje koncepcje w życie społeczne. Z niektórych pytań, wywnioskować można było, że nie wyobrażają sobie działań na całkowicie oddolnych strukturach. Partia anarchistyczna, współpraca z rządem, gotowe rozwiązania, anarchizm to utopia ? – takie pytania pojawiały sie podczas dyskusji. Wielu uczniów było także zmęczonych po długich zajęciach, co odbiło sie na ich aktywności.

Na końcu dyskusji zaprosiliśmy młodych na akcję, która odbędzie sie 19.06 (poniedziałek) i ruszy w stronę placu Wolności by stworzyć tam Tymczasową Strefę Autonomiczną. Poinformowaliśmy także o projekcji filmowej („Nadprodukcja – terror konsumpcji”, 12.06.2006) oraz o cotygodniowych spotkaniach Inicjatywy Uczniowskiej w naszym lokum na Żeromskiego. Część uczniów zapowiedziała przyjście na wieczorek filmowy oraz na TSA. Ogólnie dyskusja z uczniami wyszła dobrze i nie mieliśmy na co narzekać. Zaskoczyła nas liczba uczestników, mimo, ze jest czerwiec.

Ogólnie, Wszechnica jest otwarta na rożne opcje polityczne, poglądy itp. Tydzień temu była tam Młodzież Wszechpolska oraz jakaś organizacja kościelna, a wczoraj my.

Wpis: Młodzieżowa Wszechnica Dziennikarska pochodzi ze strony: Tomasso.pl