Proszę zwrócić uwagę, że większość z 21 postulatów sierpniowych miało charakter ekonomiczny. Owszem, pojawił się jeden czy dwa postulaty odnoszące się do wolności słowa, ale większość dotyczyła takich kwestii, jak podwyżki, nadążanie płac za wzrostem cen etc. To były tak naprawdę egalitarne, wręcz socjalistyczne postulaty. Dziś, patrząc z perspektywy, można powiedzieć, że zryw 1980 roku nie był zrywem wolnościowym, ale walką o wprowadzenie prawdziwego, oddolnego socjalizmu, w którym ludzie mieliby rzeczywisty wpływ na to, co się dzieje w gospodarce, wpływ na własne zakłady pracy. Osiągnięciem tamtego okresu nie była zmiana ustroju państwa, a jedynie rejestracja sprawnie działającego, niezależnego związku zawodowego, a ten z definicji walczy o cele ekonomiczne.

Myślę również, że większość przystępowała do związku z powodów konformistycznych, dlatego, że wszyscy tak robili. Nie wiązała się z tym jakaś szczególna aktywność. A już na pewno nie mieli ochoty obalać systemu czy nawet walczyć z nim.

Pamięć o tamtych czasach zachowujemy dzięki archiwalnym zdjęciom czy filmom. Na nich rzeczywiście widzimy tłumy idące w demonstracjach, razem śpiewające niepodległościowe pieśni, ale to tylko chwile uniesień. Czy z tym wiązało się zjednoczenie? Poczucie wspólnoty w tym jednym, konkretnym momencie – tak. Zjednoczenie 10 milionów ludzi, którzy mieliby stać się wspólnotą – nie. To nadinterpretacja taka sama jak ta, że Polacy są społeczeństwem katolickim. Nawet jeśli ponad 40 procent deklaruje się jako osoby wierzące i chodzące do kościoła, to jeśli zapytać je o wiarę w niepokalane poczęcie czy w istnienie diabła – czyli tak naprawdę dogmaty wiary – trudno uzbierać choćby kilka procent.

Członkowie pierwszej „Solidarności” odeszli od swoich postulatów. To, co się stało ze związkiem po roku 1989, było analizowane wielokrotnie – pisał o tym Karol Modzelewski, pisał David Ost, wskazujący, jak liderzy związku zawodowego stawiającego lewicowe postulaty doprowadzili do wprowadzenia w Polsce dzikiego kapitalizmu. [...] W 1980 roku można było naprawdę wiele rzeczy wynegocjować, jednak „Solidarność” wybierała rozwiązania konfrontacyjne. Używanie strajku jako elementu szantażu wobec władzy ograniczyło pole do rozmów i doprowadziło ostatecznie do wprowadzenia w Polsce stanu wojennego. To, niestety, przejaw naszej mentalności. Współczesne badania psychologiczne wykazują, że ci z nas, którzy nie akceptują zastanego porządku społecznego, częściej przejawiają wiarę w życie jako grę o sumie zerowej: jeśli my wygrywamy, to nasz rywal musi przegrać, jeśli nam się coś nie udaje, to dlatego, że ktoś zyskuje naszym kosztem. Porozumienie, współpraca, wspólne szukanie rozwiązań obustronnie korzystnych przy takim podejściu nie jest możliwe. I jeśli w ten sposób myślimy również o życiu publicznym, to konfrontacja musi być naturalnym sposobem rozwiązywania wszelkich sporów. Tak też zapewne było przez 16 miesięcy między sierpniem 1980 a grudniem 1981 roku.

Nie zapominajmy, że Okrągły Stół był inicjatywą rządową. To nie było tak, że to „Solidarność” wyciągnęła rękę do negocjacji. To osoby wierzące w porozumienie i potrafiące rozwiązywać sytuacje konfliktowe, takie jak prof. Janusz Reykowski, odegrały zasadniczą rolę w doprowadzeniu Okrągłego Stołu do szczęśliwego finału. Wydaje mi się, że „Solidarność” miała piękny początek w 1980 roku, a potem zbyt dużą rolę zaczęły odgrywać ambicje polityczne jej liderów.

Sięgając po władzę w roku 1989, przywódcy „S” zapomnieli o tym, o co walczyli dziewięć czy osiem lat wcześniej. Szokowe wprowadzenie kapitalizmu i bierna postawa działaczy związkowych, którzy mało skutecznie bronili pracowników, także w zakładach pracy, sprawiły, że szeregi związku zaczęły topnieć. Dziś, w 20 lat po transformacji, Polska znacznie bardziej niż w 1980 r. jest krajem, w którym obserwujemy narastające rozwarstwienie społeczne. Ale ludzie przestali wierzyć w skuteczność związków zawodowych. Nie wierzą, że to właśnie one są w stanie im pomóc. Jeśli dodamy do tego fakt, iż w wielu zakładach pracy jest problem z zarejestrowaniem związku, to mamy odpowiedź na pytanie, dlaczego są one dzisiaj słabe.

Wpis: Co z tą „Solidarnością”? pochodzi ze strony: Tomasso.pl

W sprawach społeczno-ekonomicznych Kaczyński obiecuje więcej. „Bogactwo dla wszystkich” brzmi zachęcająco, nawet jeśli jest tylko „skrótem semantycznym”. Bo rozwarstwienie jest już w Polsce za duże jak na europejskie standardy. I od lat szybko rośnie.

Problem w tym, że to rząd Kaczyńskiego zrobił w ostatniej dekadzie najwięcej, by ono szybko rosło. To Jarosław Kaczyński postawił na czele ministerstwa finansów anarcholiberalną Zytę Gilowską. To ona przygotowała i głosami PiS przepchnęła w Sejmie znoszącą trzeci próg podatkowy reformę PIT, która najlepiej zarabiającym Polakom dała prezent wartości kilkunastu tysięcy rocznie, a zarabiającym najgorzej nie przyniosła praktycznie nic. To Zyta Gilowska, rząd Jarosława Kaczyńskiego i posłowie PiS przeforsowali obniżkę składki rentowej, na której dobrze zarabiający znów zyskali tysiące, a najbiedniejsi grosze.

Obie te PiS-owskie reformy przekierowały wielki strumień pieniędzy od biednych do bogatych. Kilkadziesiąt miliardów rocznie, które zostały na kontach zamożniejszych, państwo musi sobie gdzieś odbić. A odbija sobie, tnąc wydatki społeczne lub się zadłużając, co ma podobny skutek, tyle że przesunięty w przyszłość.

Hipokryzję PiS-owskiego „solidarnego państwa” najlepiej pokazało jednak zniesienie podatku spadkowego. Był to największy prezent, jaki mogli od władzy otrzymać polscy oligarchowie, z którymi PiS propagandowo walczył. Bo przeciętni Polacy od czasów Gierka mogli – jak niemal wszędzie na świecie – bez podatku dziedziczyć lub przekazywać najbliższym mieszkania, domki, oszczędności.

PiS rozszerzył to prawo na wielkie fortuny. Najbogatsi zyskali na tym dziesiątki lub setki milionów. A najbiedniejsi – nic. Takiej reformy nigdy nie forsowali radykalni polscy ultraliberałowie. Nie próbowali jej nawet Reagan i Thatcher. Bo ona jest nie tylko niemoralna, ale też ekonomicznie szkodliwa.

Można by pomyśleć, że było to już kilka lat temu, więc może PiS się zmienił. Nie zmienił się. Kilka miesięcy temu tę samą Zytę Gilowską, która symbolizowała ultraliberalną politykę PiS, prezydent Lech Kaczyński mianował do Rady Polityki Pieniężnej.

Jarosław Kaczyński w Łodzi mówił do swoich wyborców:

Nie polityka dla bogatych, a bogactwo dla wszystkich – to jest nasza idea.

W rzeczy samej ;)

Wpis: „Bogactwo dla wszystkich”, według PiS’u pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Jennings zauważa:

- Mundial w RPA jest wielkim przekrętem. Koszt jego organizacji ponoszą podatnicy RPA. A zysk z praw sponsorskich i telewizyjnych idzie do FIFA. Działacze zarobią na tym około czterech miliardów dolarów. Oprócz nich skorzysta na tym garstka skorumpowanych polityków i kilka firm budowlanych.

Czy wzorem Portugalii i Austrii, stadiony po Mistrzostwach Świata w RPA zostaną rozebrane, a pieniądze które można było przeznaczyć na cele społeczne m.in. edukację, służbę zdrowia czy szkolnictwo, zostaną bezpowrotnie stracone? Bezczelna chciwość władz FIFA, korupcja oraz polityczna protekcja – to główne czynniki działalności, które przypominają zorganizowaną grupę przestępczą:

- W FIFA roi się od kryminalistów. Biorą łapówki, oszukują przy dystrybucji biletów, wymuszają prowizje na hotelarzach – słowem – kradną. Są chronieni przez wysoko postawionych ludzi, którym kiedyś może się zamarzyć mundial. A na wszystkim cierpią kibice.

Korupcja w FIFA trwa od lat 70. Blatter w 1998 roku wybory wygrał nieuczciwie. To już powszechnie wiadomo. Szef Somalijskiej Federacji Piłkarskiej poinformował o próbie łapówki. Został zawieszony przez FIFA na 10 lat.

FIFA nie uznaje demokracji. Za krytykę Jennings dostał banicję m.in. zakaz wstępu na konferencje prasowe oraz brak akredytacji na Mistrzostwa Świata w RPA. Reszta dziennikarzy musiała podpisać tzw. lojalkę, która uniemożliwia im podważanie działalności władz FIFA. W prasie jest więc kolorowo i wesoło. Mundial ma więc wydźwięk głównie sportowy.

Ciekawe jednak oświadczenie wydała grupa Zabalaza Anarchist Communist Front pt. „Wszystko w imię zysku”.

Update [29/06/2010]:
Jak się okazuje FIFA cenzuruje kontrowersyjne sytuacje podczas Mistrzostw Świata w RPA.

Chodzi o:
- Nieuznany gol Lamparda w meczu Niemcy – Anglia. Nie ma kontrowersyjnej sytuacji, w której piłka po uderzeniu angielskiego napastnika odbija się za linią bramkową, a sędzia nie uznaje gola. [YouTube.com]
- Sytuacja ze spotkania USA – Słowenia, w której Malijski sędzia Koman Coulibaly dopatrzył się rzekomego faulu Amerykanów i bramki – niesłusznie – nie uznał. Serwis FIFA w skrócie spotkania tego także nie pokazuje. [YouTube.com]
- FIFA wycina krótkie filmiki z kontrowersyjnymi sytuacjami z serwisu Youtube. Są one wycinane szybciej niż inne gole czy ładne strzały.
- Oficjalna strona mistrzostw prezentuje jednak niesłusznie nieuznanego gola ze spotkania USA – Algieria. Clint Dempsey nie był wówczas na pozycji spalonej.
- Telebimy pod kontrolą. FIFA chce, aby powtórki nie pojawiały się zbyt szybko i nie podważały „błędnych” decyzji sędziów.

FIFA cenzurowała kontrowersyjne wydarzenia także na poprzednim mundialu:
- Finał Włochy – Francja. Unikano pokazywania i opisywania sytuacji w której Zinedine’a Zidane’a uderzył „z byka” Marco Materazziego. [YouTube.com]
- Nie zamieściła wypowiedzi australijskich piłkarzy, którzy krytykowali arbitra po grupowym meczu z Chorwacją. Angielski sędzia Graham Poll pokazał wówczas… trzy żółte kartki Chorwatowi Josipowi Simuniciow. FIFA nie opublikowała komentarzy rozwścieczonych Australijczyków na na swojej stronie. [YouTube.com]

Wpis: FIFA vs. Andrew Jennings pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Napastnik reprezentacji Hiszpanii – David Villa.

- Musimy się temu dokładnie przyjrzeć. Zapewniam jednak, że jeśli niesportowe zagranie miało miejsce, to nasz Komitet Dyscyplinarny wyciągnie wobec zawodnika wnioski - mówi rzecznik FIFA Pekka Odriozola. Przedstawiciel FIFA nie chciał mówić o wysokości kary, jaką federacja może nałożyć na hiszpańskiego piłkarza.

Teraz druga sytuacja. Francuski arbiter Stephane Lannoy wypatrzył wynik meczu Brazylii z Wybrzeżem Kości Słoniowej. Lannoy nie tylko widział sytuację, w której Luis Fabiano zdobył bramkę, pomagając sobie ręką, ale po całym wydarzeniu z cynicznym uśmiechem biegł obok brazylijskiego napastnika i z uśmiechem pokazywał na rękę. Co na to FIFA? Nic.

Szef Wydziału Sędziowskiego Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA) Jose-Maria Garcia-Aranda powiedział, że jest „bardzo, bardzo usatysfakcjonowany” poziomem sędziowania na mistrzostwach świata.

FIFA nie przyglądnie się, więc temu wydarzeniu, ani nie ukarze arbitra za stronnicze sędziowanie.

Co więcej, to nie jedyny taki przypadek na mundialu w RPA. W meczu USA – Słowenia, arbiter Coman Coulibaly nie uznał prawidłowo zdobytej bramki przez Amerykanów.

A przypomnę, jesteśmy dopiero przy spotkaniach grupowych. Co będzie w fazie pucharowej, kiedy błędy sędziów mogą kosztować drużyny największą cenę? Smak ten zdążyli już poznać rywale Korei Południowej, podczas mundialu w 2002 roku. Sędziowie w skandaliczny sposób pomagali gospodarzom turnieju dotrzeć, aż do półfinału, nie reagując na większość fauli i nie uznając niektórych bramek drużyn przeciwnych (m.in. w meczu przeciwko Włochom i Hiszpanom).

Wydaje się, że najrozsądniejszym wyjściem, byłoby wykorzystanie kamer przez sędziów w sytuacjach kontrowersyjnych. Ale nic z tego.

- Jeżeli chodzi o sędziowanie z wykorzystaniem zapisów wideo, sytuacja jest jasna. Nie ma o tym mowy - powiedział dyrektor ds. komunikacji FIFA Markus Siegler konferencji prasowej w 2006 roku.

Sędzia Stephane Lannoy, który nie chciał widzieć zagrania ręką Luisa Fabiano.

Słuchając ludzi z FIFA można odnieść wrażenie, że „błędy są rzeczą ludzką” i „dodają piłce smaczku”. Żadnego „nie sportowego zagrania”, które zauważają tylko przy piłkarzach.

Idąc tą logiką, należy zapytać, czy faul Davida Villi w meczu z Hondurasem również nie „dodaje piłce smaczku” i nie jest „rzeczą ludzką”? Jeśli FIFA chce być konsekwentna, niech da masom igrzyska z prawdziwego zdarzenia. Z krwistą brutalnością. Skoro kibice nie zaakceptowali kultury „oszukiwania”, to na kulturę przemocy zgodziliby się bardzo chętnie. Albo niech zastosują swoje bezwzględne przepisy wobec wszystkich, aby zasada „Fair Play” nie była jedynie pustym sloganem pod publiczkę.

Update [29/06/2010]:
FIFA broni tradycyjnej formuły sędziowania – cztery argumenty
Dziennikarze na mundialu: FIFA nie ma wyjścia! Musi wprowadzić powtórki wideo!
Blatter: Przykro mi z powodu błędów sędziów

Wpis: Reguły gry FIFA, czyli piłkarze vs. sędziowie pochodzi ze strony: Tomasso.pl

W swoim filmie Jaud, przenosi nas do francuskiego miasteczka Barjac, gdzie wprowadzono ekologiczne ideały. Mieszkańcy spożywają wyłącznie żywność przyrządzoną ze zdrowych produktów. Dlaczego? Była to odpowiedź na coraz bardziej narastający problem śmiertelności oraz chorób wśród obywateli, którzy spożywali w swoich codziennych posiłkach takie rarytasy jak ołów, kadm, azotyn, nitryt, rtęć, pestycydy, wzmacniacze smaku, przeciwutleniacze oraz konserwanty. We Francji, gdzie 90% ziemi jest spryskiwanych chemikaliami, gdzie wszelkiego rodzaju siarczany, środki chwastobójcze, czy pestycydy, zatruwają wodę gruntową. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Rak piersi, płuc, jajników, bezpłodność, cukrzyca, czy choroby neurologiczne (neurozy, depresje, otępienia), stały się społeczną plagą. Tania, chemiczna uprawa oraz jej „owoce”, okazały się zbawienne dla „rynku” (efektywność), a zabójcza dla społeczności oraz władz miasta (m.in. koszty leczenia).

Na organizowanych w Barjac spotkaniach, mieszkańcy, lekarze oraz zaproszeni goście (m.in. Yann Arthus-Bertrand) poruszają problem chorób oraz śmiertelności, które są wynikiem globalnego agrobiznesu mającego swoje lobby w Komisji Europejskiej. Wszycy mieli dość bezradności oraz faktu, że ich dzieci od urodzenia są narażone na utratę zdrowia i życia. Jak pokazują dane, co roku 100 tysięcy dzieci umiera na choroby wywołane negatywnym wpływem środowiska (dane UNESCO). U 30 badanych noworodków wykryto ponda 300 substancji chemicznych! Przez ostatnie 20 lat we Francji problem cukrzycy oraz otyłości się potroił! W ciągu ostatnich 50 lat, statystycznie zawartość plemników w spermie spadła o 50 proc. Za to liczba nowotworów u dzieci rośnie w tempie 1,1 proc. rocznie.

Postanowiono, więc działać. Władze miasteczka przeznaczyły fundusze w ekologiczny program żywieniowy skierowany do szkół. Organiczną żywność, która jest przyrządzana przez kuchnię (220-230 posiłków dziennie), rozprowadza się do pobliskich szkół objętych programem. Zrewolucjonizowano nie tylko menu szkolne, ale również zaangażowano dzieci w uprawę warzyw i owoców w pobliskim ogródku.

W filmie pada pytanie: czy ekologiczna żywność musi być droższa od konwencjonalnej? Wypowiadający się eksperci uważają, że nie. Wskazują przy tym na problem naszej nadmiernej marketingowej konsumpcji, która jest nieadekwatna do naszych naturalnych potrzeb.

Druga kwestia: czy genetycznie modyfikowana żywność jest konieczna w celu rozwiązania problemu głodu na świecie? Czy jest niezbędna dla rozwoju rolnictwa? Okazuje się, że nie. Zaprzecza chociażby temu raport, opublikowany 15 kwietnia 2008 roku w Johannesburgu, w którym 400 ekspertów agronomii z IAASTD, pod patronatem agend ONZ i Banku Światowego uważa, iż należy przede wszystkim wesprzeć małe gospodarstwa rolne i rozwinąć programy badawcze w dziedzinie agroekologii. Czyli te rozwiązania, które poczyniły władze oraz mieszkańcy miasteczka Barjac.

Czy w takim razie inne miasteczka, czy też kraje poczynią podobne kroki, w celu wsparcia dla ekologicznego, zrównoważonego rozwoju? Czy przeznaczą więcej pieniędzy na wiejskie rolnictwo (w sytuacji, gdy 75% ubogiej ludności świata żyje na wsi, a jedynie 4% publicznej pomocy na rzecz rozwoju przeznaczone jest na wspieranie rolnictwa)? Czy korporacje typu Monsanto, Bunge, Cargill, czy Syngenta zostaną ukarane za monopolizacje ziaren, wprowadzenie szkodliwych dla ludzi środków chemicznych, a GMO przestanie być praktykowane w konwencjonalnym rolnictwie? Na te pytania w filmie nie usłyszeliśmy odpowiedzi. Były jednak głębokie nadzieje, iż miasteczko Barjac będzie dla innych przykładem, z którego będą mogli czerpać inspiracje.

Polecam filmy w temacie:
Ziemia z nieba
Świński patent Monsanto
Naturalne Geny
Food, Inc.
Królowa kukurydza
Genetyczne Oszustwo
Świat według Monsanto
Nakarmimy Świat (część 2)

Wpis: „Zanim przeklną nas dzieci” w ramach Akademii Filmu Dokumentalnego „MovieWro” pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Erik Gandini znany jest między innymi z takich produkcji jak „GITMO – Nowe prawa wojny”, czy „Nadprodukcja. Terror konsumpcji”. Tym razem pod nóż wziął system medialny we Włoszech, a w zasadzie imperium medialne Silvio Berlusconiego. Jest to zręcznie wyreżyserowany obraz nas samych, społeczeństwa spektaklu.

Gandini w swoim filmie skupia się na kilku kluczowych postaciach:
- Fabrizio Corona – król paparazzich, który dla pieniędzy gotów jest zrobić wszystko m.in. rejestrowanie z ukrytej kamery swojego procesu rozwodowego, który następnie odsprzedaje telewizji Berlusconiego, czy też nakłonienie morderców do założenia na pogrzebach swoich ofiar koszulki z jego nazwiskiem. Określa siebie mianem Robin Hooda, który „zabiera bogatym i daje… tylko sobie”. Inkasuje 10 tyś. euro za godzinny występ w ekskluzywnym klubie. Każe również płacić gwiazdom za to, że nie opublikuje kompromitujących ich zdjęć.Zrobi wszystko, aby zaistnieć.
– Lele Mora – władca marionetek. To on pociąga za wszelkie sznurki i decyduje kto zostanie gwiazdą w świecie telewizji. Jest najbardziej wpływowym agentem. To dzięki niemu, nieznani osiągają błyskawiczny sukces. Gości u siebie takie gwiazdy polityki jak Tony Blair, Putin, czy Kaddafi. Ma również głęboką sympatię do Benito Mussoliniego. Co więcej, nie wstydzi się tego. Ochoczo prezentuje przed kamerą muzyczne nagrania z okresu faszystowskiej dyktatury. Mieszka na Costa Smeralda, włoskiego odpowiednika Hollywood.
- Silvio Berlusconi – właściciel imperium medialnego we Włoszech. Co nie dotknie, zamienia w złoto. Magazyn Forbes w 2008 oszacował jego majątek na 9.4 mld USD, co daje mu 3 miejsce we Włoszech.
- Ricky Canevali – prosty robotnik (spawacz), który chce się wyrwać z życiowej melancholii. Marzy o szybkiej karierze i sławie. Najprostszą metodą do tego jest telewizja. Ricky szczerze w to wierzy, ponieważ ma talent: śpiewa i tańczy jak Ricky Martin, a w sztukach walki jest równie sprawny jak Jean-Claude Van Damme. Zauważa jednak, że do telewizji łatwiej jest się dostać młodym dziewczynom, których zadaniem jest jedynie seksownie wyglądać i asystować prowadzącym prezenterom telewizyjnym.

Od ponad 30 lat włoskim społeczeństwem rządzi telewizja. Dla 80% ludzi Włochów to jedyne albo główne źródło informacji. Wideokracja mówi wprost: „Bez świata mediów nie osiągniesz niczego. Bez świata mediów jesteś niczym. Czego nie ma w naszym spektaklu, nie ma w rzeczywistości”. Żeby było zabawniej, całą tą władzą dusz rządzi jeden człowiek, Silvio Berlusconi. Człowiek, który stoi ponad prawem. Człowiek, który wywalczył dla siebie ustawę o immunitecie sądowym. To on stworzył potęgę telewizji konsumpcji, która zastąpiła prawdziwą demokrację. Każda dziedzina życia stała się towarem, rozrywką opartą na sensacji i najniższych instynktach. Berlusconi skupił w swoich rękach władzę prawie absolutną, kontrolując 90% mediów. Doliczmy do tego 120 milionów sprzedanych pism plotkarskich rocznie. Społeczeństwo spektaklu.

Na pierwszym dniu festiwalu „Weekend z Cyfrowym Planete Doc Review” było ponad 100 osób. Sporo, patrząc na poprzednią edycję, która miała swoją premierę we Wrocławiu rok temu. Oby tak dalej! Przed nami sobota i niedziela. Aby w te dni, było jeszcze więcej zainteresowanych ambitnym kinem dokumentalnym z najwyższej półki.

Oficjalna strona Festiwalu:
http://www.docreview.pl/2010/

Wpis: Planete Doc Review 2010: Wideokracja [Kino Warszawa] pochodzi ze strony: Tomasso.pl

W filmie niestety zabrakło głębszych danych, statystyk, które uświadomiłyby skalę problemu. W zasadzie „Bezpieczna Europa” ukazała nam jedynie mechanizmy technologiczne (nowoczesny monitoring, bramy wejściowe ze strażnikami do zamkniętych osiedli itp).

Nie obyło się także bez problemów technicznych. Pod koniec filmu (ok.45 min.) zniknęły polskie napisy, przez co projekcja została przerwana. Cześć zdezorientowanych/wiecznie śpieszących się widzów ostentacyjnie wyszła z sali kinowej, przez co ominęła ich ciekawa dyskusja z Joanną Janiszewską z organizacji Nomada (Stowarzyszenie na Rzecz Integracji Społeczeństwa Wielokulturowego). Poruszono takie kwestie jak brak wsparcia polskiego rządu dla imigrantów (m.in. likwidacja kolejnych ośrodków dla uchodźców, czy też ostatni protest Czeczenów w pociągu), trudna sytuacja na rynku pracy, dyskryminacja rasowa, czy też przemoc fizyczna i psychiczna.

Granica pomiędzy bogactwem i biedą. [Sao Paulo, Brazylia]

Nasz kraj jest homogeniczny, co pokazuje statystyka: 2 % imigrantów w Polsce. We Wrocławiu nie ma ich wcale. Są rozsiani po obozach przy granicy wschodniej. Od roku 2000 można było zaobserwować prawdziwy boom, co dla władz okazało się problemem, który należało „kontrolować”. Ważna okazała się tutaj unijna polityka Frontexu z siedzibą w Warszawie, której na rękę jest tylko „transfer” wysoko wykwalifikowanej siły roboczej.

Działaczka organizacji Nomada zwróciła także uwagą na skalę śmiertelności wśród uchodźców, którzy próbują się wydostać z Afryki drogą morską – czyli utonięć, śmierci głodowej lub śmierci z pragnienia. Statystyki są dyskusyjne, ale podano przybliżoną liczbę 2 tysięcy ofiar rocznie na 2 miliony próbujących przedostać się z Afryki do Europy.

Zatrważające są również warunki w obozach dla uchodźców (brak jedzenie i picia, umieralość). Była również mowa o asymilacji kulturowej, braku pracy, rasizmu policji i urzędników państwowych. Joanna opowiedziała więc, jak ważna jest w takim razie pomoc językowa, prawna i socjalna dla uchodźców. Nomada organizuje szkolenia językowe, lecz i tutaj można spotkać problemy m.in. ilość nauczycieli (1 na 500 osób). Nomada pomaga również zdobyć pracę, organizuje spotkania integracyjne, walczy z nienawiścią rasową oraz oferuje pomoc materialną.

Warto także wspomnieć o ostatnich wydarzeniach na granicy Egiptu z Izraelem, gdzie egipscy pogranicznicy jak do kaczek strzelają do imigrantów z Afryki, którzy próbują przedostać się do Izraela. Alarmuje o tym ONZ i obrońcy praw człowieka. W ostatnich latach zginęło w ten sposób co najmniej kilkadziesiąt osób.

Kilka ciekawych spostrzeżeń w filmie:
- Ochroniarze zarabiają tak mało, że nie byłoby ich stać na mieszkanie w zamkniętych osiedlach, które pilnują.
- Ochrona twierdzi, że dzięki ich pracy, mieszkańcy są bezpieczni, co jest wpisane w rolę społeczeństwa spektaklu.
- W zamkniętych osiedlach nie odbywają się żadne integracyjne spotkania, nie ma żadnych wspólnot. Raz do roku mieszkańcy decydują jedynie w sprawach administracyjnych.
- Absurd logiki zarządzania społeczeństwem: „Im więcej muru, tym więcej wolności”.

Więcej o festiwalu Globale:
http://www.globale.bzzz.net/

Film „Bezpieczna Europa” można pobrać:
http://alterkino.org/bezpieczna-europa

* Frontex jest agencją Unii Europejskiej mieszczącą się w Warszawie, która specjalizuje się w polowaniach na imigrantów i militaryzacją granic UE. Działania Frontexu są całkowicie pozbawione aspektu humanitarnego, pomimo prób nadania tej przestępczej organizacji pozorów praworządności. [więcej]

Polecam poniższe linki do artykułów podejmujących temat agencji Frontex oraz grodzonych osiedli.

Frontex:
Frontex przeciw emigrantom
FRONTEX: polując na głodujących
Frontex – bat na imigrantów
Zbrodnicza agencja Unii Europejskiej
Ile ofiar wśród uchodźców z Afryki? FRONTEX: między Warszawą a Wyspami Kanaryjskimi
Warszawa: Otworzyć granice – zamknąć FRONTEX!

Więcej o polityce Frontex:
http://frontex.info.pl/

Grodzone osiedla, gentryfikacja:
Zamknięte osiedla, czyli getta dla bogatych
Płot daje mieszkańcom osiedli ułudę bezpieczeństwa
Rynkowy urok biedy nie do odparcia, czyli gentryfikacja po Berlińsku i Warszawsku
Osiedla grodzone w Polsce – analiza dyskursu
Płot w spółdzielni Energetyk podzielił osiedle i ludzi
Grodzone osiedla. Na zewnątrz syf
Jak powstają polskie metropolie?

Wpis: „Bezpieczna Europa” w ramach festiwalu Globale pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Ku mojemu miłemu zaskoczeniu, kapela raczy zaangażowanym politycznie przekazem. Na ponad 30 minutowy materiał złożyło się 11 utworów. Każdy poświęcony ważnym, społecznym zagadnieniom – od polityki, prawa, narkotyków, aż po cyrk i kościół. Chłopaki krzyczą to co ich boli, lecz w ich tekstach trudno doszukać się czegoś bardzo istotnego: wskazówek czy też porad, za pomocą których można by się zorganizować i starać wpływać na otaczającą rzeczywistość. Nasuwa mi się, wiec pytanie: czy osoby z kapeli na co dzień są zaangażowane w oddolną kulturę polityczną np. w obronie praw lokatorów, czy pracowników? Gdyby tak faktycznie było – czego zresztą nie wykluczam – materiał zapewne dorobiłby się przysłowiowej kropki nad „i”. Na scenie przecież mamy sporo zespołów, które dużo mówią, a na co dzień tylko imprezują i olewają wiele istotnych dla demokracji bezpośredniej inicjatyw. Nie chcę w tym przypadku wyrokować, tylko jedynie zwrócić uwagę na ten problem na „zaangażowanej” scenie.

Wracając do materiału to stoi on na przyzwoitym poziomie muzycznym. Dlaczego przyzwoitym, a nie bardzo dobrym? Ponieważ, większość utworów jest do siebie dość podobna. Są to dobre, ciężkie brzmienia, choć bez żadnej rewolucji. Żaden z kawałków nie zatrzymał mnie na dłużej. Zastrzeżenia mam również do wokalu, który jest słabo słyszalny. Na szczęście do płyty dołączono teksty piosenek.

Co do okładki. Jest interesująca i odnosi się do tytułu płyty. Mamy krajobraz, który uległ dewastacji, z powodu oddania władzy tym, którzy widzą naszą planetę jedynie w kontekście finansowych korzyści. Jakość druku jest dość amatorska, ale przecież nie chodzi o najlepszą jakość papieru, tylko muzykę i przekaz.

Płytę „Poza kontrolą” można kupić w łódzkim wydawnictwie „Irokez” za jedyne 10 zł, co jest dość atrakcyjną ceną, dla tych wszystkich, którzy nie zrazili się subiektywną oceną działacza społecznego.
http://irokez.pl/punk-sklep/product_info.php?products_id=102

MySpace.com:
http://www.myspace.com/terrahcpunk

Spis utworów:
1. W kraju jak ten
2. Polityka
3. Ktoś
4. Cyrk jest śmieszny
5. THC
6. Władza
7. Ból
8. Zero
9. Słudzy kościoła
10. W imię prawa
11. Nic się nie zmieni

Wpis: Terra – Poza kontrolą pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Film „Doktryna szoku” bazuje na książce Naomi Klein pod tym samym tytułem. Nie łatwo jednak przenieść całej treści na ekran, co szybko odczułem z powodu braku wielu szczegółów, które obecne były tylko w książce. Jeśli już były to przedstawione zostały bardzo pobieżnie, chaotycznie i na skróty. Skaczemy między różnymi tematami, przez co nie mamy spójnej chronologii. Jeśli ktoś nie przeczytał wcześniej książki, może czuć się – delikatnie mówiąc – zmieszany.

Na początku przenosimy się w lata 50, gdzie CIA wykorzystuje eksperymenty psychologiczne i medyczne do celów politycznych. Potem jesteśmy w Ameryki Łacińskiej, gdzie USA wspierało dyktatury wojskowe m.in. w Chile, Argentynie, Brazylii, Urugwaju.

Dzięki wojskowym zamachom stanu, za pomocą których obalano demokratycznie wybranych przywódców politycznych (m.in. niewygodnych socjalistów), wprowadzano neoliberalne rozwiązania ekonomiczne Miltona Friedmana. Dzięki wspieranemu przez USA terrorowi, torturom, więzieniom, porwaniom, zabójstwom przeciwników politycznych, działaczy praw człowieka, związkowców – czyli wszystkich, tych którzy stanowili fundament demokracji – neoliberalizm miał szansę zaistnieć w rzeczywistości.

„Doktryna szoku” opiera się na neoliberalnej świętej trójcy: deregulacji, prywatyzacji i drastycznych cięciach socjalnych. Prywatyzacja państwowego sektora przemysłowego przez zachodnie korporacje, deregulacje cen i ceł, zniszczenie związków zawodowych oraz opozycji, prywatyzacja szpitali, szkół, likwidacja pomocy socjalnej, obniżenie podatków najbogatszym, drożejące produkty pierwszej potrzeby – pociągnęło za sobą katastrofalne skutki dla życia mieszkańców (m.in. gigantyczny wzrost bezrobocia, głodujących, biedy, umieralności z powodu braku dostępu do służby zdrowia). Jednak plan Friedmana się powiódł (!) Na radykalnych reformach skorzystały elity finansowo-polityczne, których dochody i bogactwo wzrosły o 400 procent. Kapitał odzyskał utraconą wcześniej hegemonię, a większość, która nie miała okazji załapać się do „nowego raju” została poświęcona na ołtarzu rynkowego bóstwa.

Film przenosi nas także do Iraku oraz Afganistanu. To tam nastąpiła prawdziwa rewolucja, związana z prywatyzacją armii oraz zarządzania „konfliktem”. Prywatni kontrahenci tacy jak Blackwater, którzy już w 2007 roku przekroczyli liczebność armii USA, zagraniczne korporacje, które przejęły kontrakty na odbudowę Iraku. Problemem okazywały się takie kwestie jak brak odpowiedzialności prywatnych armii przed sądem, przekręty finansowe korporacji, wszechobecna korupcja na każdym poziomie władzy, niekontrolowany „obieg” łańcucha podwykonawców, zawyżających sztucznie ceny lub niewykonywanie powierzonych zadań itp. Nie zabrakło więzienia w Guantanamo, gdzie wykorzystywano techniki doktora Camerona, czyli dawne eksperymenty psychologiczne i medyczne w bezpośredniej praktyce, czyli ”jak złamać więźnia”.

Na końcu dokumentu poznajemy społeczne skutki Huraganu Katrina. Władze miasta wykorzystały kataklizm to przebudowy Nowego Orleanu według neoliberalnych recept Miltona Friedmana (prywatyzacja szkół, wysiedlenie biednych rodzin, a w ich miejsce wybudowanie nowych osiedli dla zamożniejszej klasy społecznej). Podobna sytuacja miała miejsce podczas azjatyckiego tsunami. Przesiedlono z rejonów nadmorskich m.in. wielu miejscowych rybaków, a w ich miejsce wybudowano luksusowe hotele dla zagranicznych turystów. Neoliberalizm wykorzystał w cyniczny sposób katastrofy naturalne do planowania przestrzeni miejskiej.

Oprócz filmu, polecam również książkę Naomi Klein „Doktryna Szoku”, która liczy 592 strony (!) i z której dowiemy się o wiele więcej. Co ważne, jest napisana bardzo prostym językiem (co dzięki temu przysporzyło autorce wielu sympatyków), więc każdy będzie mógł ją bez problemu zrozumieć i wyciągnąć odpowiednie wnioski.

„Doktryna szoku” po polsku?

Zaraz po katastrofie rządowego samolotu w Smoleńsku, ciekawe spostrzeżenie wysunęła specjalizująca się w sprawach gospodarczych agencji Bloomberg:

Sobotnia katastrofa, w której zginęło wielu czołowych polskich polityków i szefów instytucji publicznych może diametralnie zmienić sytuację gospodarczo-polityczną kraju. Najprawdopodobniej wzmocni ona pozycję Platformy Obywatelskiej a także ustali bardziej liberalny kierunek zmian w Polsce.

Preston Keat, dyrektor Eurasia Group, londyńskiej firmy konsultingowej zajmującej się kalkulowaniem ryzyka:

Inwestorzy postrzegali prezydenta Kaczyńskiego i prezesa Skrzypka, jako wrogie postacie. W czasie spotkań z klientami wielu z nich uważało, że były to główne siły blokujące reformy rynkowe w Polsce.

Bloomberg w swej analizie przypomina, że prezydent Lech Kaczyński blokował rządowe zmiany w ochronie zdrowia i systemie emerytalnym.

Wpis: Doktryna Szoku w Kinie Lalka pochodzi ze strony: Tomasso.pl

Futurystyczna, przerażająca wizja Europy w czasach, gdy kończą się światowe zapasy ropy naftowej. Pewnego dnia Roger odkrywa, że każdy szczegół jego życia jest kontrolowany. Animacja science fiction. Głosów postaciom użyczyli: Vincent Gallo, Juliette Lewis, Udo Kier, Stellan Skarsgard, Alexander Skarsgard, Sofia Helin.

Film „Metropia” ma polską premierę 16 czerwca, a na świecie? Odbyła się ona prawie rok wcześniej (3 września 2009). To się nazywa polska prowincja ;)

Świetna grafika, klimat oraz fabuła. Zapowiada się ciekawie. Póki co, film po angielsku. Sądząc po popularności wrzucających, nie długo nam będzie dane czekać na polskie tłumaczenie ;)

Film do pobrania na stronach:
Peb.pl | Torrentz.com

Wpis: Metropia (2010) pochodzi ze strony: Tomasso.pl